José Nápoles

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
José Nápoles
José Nápoles
Pełne imię i nazwisko José Ángel Nápoles
Pseudonim Mantequilla
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1940
Santiago de Cuba
Obywatelstwo Kuba Kuba
Meksyk Meksyk
Wzrost 171 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 88
Zwycięstwa 81
Przez nokauty 54
Porażki 7
Rękawica bokserska Nápolesa w barze El Dux de Venecia w Meksyku.

José Ángel Nápoles (ur. 13 kwietnia 1940 w Santiago de Cuba) – kubański, a potem meksykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półśredniej.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1958 na Kubie. Po zakazaniu boksu zawodowego na Kubie przez reżim Fidela Castro w 1962 przeniósł się do Meksyku. W 1964 pokonał przyszłego mistrza świata wagi junior półśredniej Carlosa Hernándeza. Od 1966 do 1969 wygrał kolejno 14 pojedynków bokserskich.

Zmierzył się w walce o tytuł mistrza świata (zarówno federacji WBA, jak i WBC) z obrońcą pasa mistrzowskiego Curtisem Cokesem 18 kwietnia 1969 w Inglewood. Cokes nie wyszedł do 14. rundy i Nápoles został nowym mistrzem świata. W rewanżu 29 czerwca tego roku w mieście Meksyk ponownie pokonał Cokesa, który nie był w stanie rozpocząć 11. rundy. 17 października 1969 w Inglewood pokonał na punkty byłego mistrza świata wagi półśredniej i średniej Emile'a Griffitha[1]. Został uznany za boksera roku 1969 przez magazyn The Ring.

W 1970 pokonał w obronie tytułu 14 lutego w Inglewood Erniego „Indian Red” Lopeza przez techniczny nokaut w 15. rundzie, a następnie w towarzyskiej walce 14 sierpnia, również w Inglewood, Edwina „Fighting” Macka. 3 grudnia w Syracuse przegrał wskutek kontuzji przez TKO w 4. rundzie z Billym Backusem i stracił tytuł mistrza świata. W 1971 pokonał najpierw Manuela Gonzaleza, a potem odzyskał tytuł mistrza świata w rewanżu z Backusem 4 czerwca w Inglewood przez TKO w 8. rundzie. Później wygrał trzy walki towarzyskie (w tym z Jeanem Josselinem), po których w obronie tytułu 14 grudnia w Inglewood pokonał Hedgemona Lewisa na punkty. W 1972 stoczył tylko trzy walki w tym dwie o tytuł. 28 marca w Londynie wygrał przez nokaut w 7. rundzie z Ralphem Charlesem, a 10 czerwca w Monterrey przez techniczny nokaut w 2. rundzie z Adolphem Pruittem. W 1973 walczył trzykrotnie, zawsze w obronie mistrzostwa, wygrywając ponownie z Erniem Lopezem 28 lutego w Inglewood przez KO w 7. rundzie, z Rogerem Menetreyem 23 czerwca w Grenoble na punkty i z Clydem Grayem 22 września w Toronto również na punkty.

9 lutego 1974 w Puteaux Nápoles spróbował zdobyć tytuł mistrza świata w wadze średniej, ale przegrał przez poddanie w 6. rundzie z Carlosem Monzónem. W obronie tytułu w wadze półśredniej zwyciężył ponownie Hedgemona Lewisa 3 sierpnia 1974 w Meksyku przez techniczny nokaut w 9. rundzie i Horacio Saldano 14 grudnia tego roku w Meksyki przez nokaut w 3. rundzie, a następnie dwukrotnie Armando Muniza 30 marca 1975 w Acapulco (po tej walce Nápoles zrezygnował z tytułu WBA) i 12 lipca 1975, oba razy na punkty. W kolejnej obronie 6 grudnia 1975 w Meksyku został pokonany przez techniczny nokaut w 6. rundzie przez Johna Straceya. Była to jego ostatnia walka.

José Nápoles został wybrany w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy. Obecnie żyje w biedzie i w złym stanie zdrowia w Ciudad Juárez[2].

Przypisy

  1. Jerry Kirshenbaum. Jose Settles An Old Account. „Sports Illustrated”, 1969-10-27 (ang.). [dostęp 2015-12-30]. 
  2. Lourdes Cardenas: Legendary boxer Jose "Mantequilla" Nápoles leads a quiet life in Juárez (ang.). El Paso Times, 2012-09-24. [dostęp 2013-02-03].

Linki zewnętrzne[edytuj]