Henry Armstrong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Henry Armstrong
Henry Armstrong w 1937
Henry Armstrong w 1937
Pełne imię i nazwisko Henry Melody Jackson Jr.
Pseudonim Homicide Hank
Hurricane Hank
Hammerin' Hank
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1912
Columbus
Data i miejsce śmierci 22 października 1988
Los Angeles
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 166 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa piórkowa, lekka, półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 181
Zwycięstwa 150
Przez nokauty 101
Porażki 21
Remisy 10

Henry Jackson Jr znany jako Henry Armstrong (ur. 12 grudnia 1912 w Columbus w stanie Missisipi, zm. 22 października 1988 w Los Angeles) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii piórkowej, lekkiej i półśredniej.

Jako jedyny bokser w historii był w tym samym czasie uniwersalnym mistrzem świata w trzech kategoriach.

Jego ojciec był potomkiem Afroamerykanów, Irlandczyków i Indian, który dzierżawił ziemię rolną oraz był rzeźnikiem, a matka pochodziła z Irokezów. W wieku czterech lat przeniósł się wraz z rodziną do Saint Louis, gdzie ukończył szkołę średnią[1]. Zadebiutował jako bokser zawodowy w 1931, przegrywając pierwszą walkę. Później jednak wygrał wiele pojedynków i zaczął mierzyć się ze znanymi pięściarzami. W 1934 i 1935 w Meksyku przegrał dwukrotnie z byłym mistrzem Meksyku wagi koguciej Baby Arizmendim (druga walka, stoczona 2 stycznia 1935, była uznawana w Meksyku i Kalifornii za walkę o tytuł mistrza świata wagi piórkowej[2]). 4 sierpnia 1936 pokonał w Los Angeles Arizmendiego, zdobywając tym samym mistrzostwo świata wagi piórkowej w wersji Meksyku i Kalifornii[2].

W 1937, po wygraniu kolejnych 22 walk (w tym 21 przez nokaut) i pokonaniu m.in. takich bokserów, jak Mike Belloise, Frankie Klick i Benny Bass Armstrong otrzymał szansę walki o tytuł powszechnie uznawanego mistrza świata wagi piórkowej. 29 października tego roku znokautował obrońcę tytułu Peteya Sarrona w 6. rundzie w Madison Square Garden w Nowym Jorku. W tym samym roku wygrał jeszcze 4 walki przez nokaut.

Armstrong rozpoczął 1938 rok od siedmiu kolejnych nokautów (w tym przyszłego mistrza świata Chalky Wrighta), aż 15 marca musiał stoczyć pełne 10 rund w swej czwartej walce z Arizmendim, którą wygrał na punkty. Seria 27 kolejnych nokautów jest uważana przez magazyn The Ring za najdłuższą w historii boksu. Po dwóch kolejnych nokautach zmierzył się 31 maja w Nowym Jorku o tytuł mistrza wagi półśredniej ze znacznie cięższym ówczesnych czempionem Barneyem Rossem, którego pokonał na punkty po 15 rundach. W następnej walce 17 sierpnia tego roku zdobył mistrzostwo świata wagi lekkiej po wygraniu na punkty po15 rundach z obrońcą tytułu Lou Ambersm. Tym samym Armstrong został jednoczesnym mistrzem świata w trzech klasycznych kategoriach wagowych. W listopadzie zrezygnował jednak z tytułu w wadze piórkowej. W tym samym roku dwukrotnie obronił tytuł w wadze półśredniej wygrywając z Ceferino Garcią i Alem Manfredo.

W 1939 pokonał w obronie tytułu w wadze półśredniej Arizmendiego, Bobby'ego Pacho, Lewa Feldmana, Daveya Daya i Erniego Rodericka, a 22 sierpnia W Nowym Jorku przegrał rewanżową walkę z Ambersem, tracąc pas wagi lekkiej. W tym samym roku jeszcze sześciokrotnie skutecznie bronił tytułu w wadze półśredniej, wygrywając z Alem Manfredo, Howardem Scottem, Ritchiem Fontaine, Jimmym Garrisonem (dwukrotnie) i Bobbym Pacho (ponownie). W 1940, po pokonaniu w obronie tytułu Joe Ghnouly'ego i Pedro Montañeza, Armstrong pokusił się o zdobycie tytułu mistrzowskiego w wadze średniej (w wersji uznawanej przez stan Kalifornia) ale 1 marca w Los Angeles zremisował z obrońcą tytułu Ceferino Garcią po 10 rundach. następnie w tym samym roku pokonał w walce o tytuł wagi półśredniej Paula Juniora (dwukrotnie), Ralpha Zanellego i Phila Furra, a także w towarzyskiej walce Lewa Jenkinsa, by 4 października w Nowym Jorku stracić pas mistrzowski na rzecz Fritziego Zivica, który pokonał go również w rewanżu 17 stycznia 1941.

W 1942 Armstrong wygrał 13 walk na 14, pokonując m. in Zivica (który w międzyczasie przestał być mistrzem świata po porażce z Freddiem "Red" Cochranem) i Jenkinsa. W 1943 zwyciężył w 10 walkach na 13, wygrywając m.in. z Tippym Larkinem i Sammym Angottem, a przegrywając z Beau Jackiem i Sugar Rayem Robinsonem. W 1944 wygrał 14 walk na 17, a w 1945, po 1 wygranej, 1 remisie i 1 porażce, zdecydował się zakończyć karierę.

Po zakończeniu kariery miał początkowo problemy z nadużywaniem alkoholu, a w 1949 nawrócił się na chrześcijaństwo i został pastorem baptystycznym[1]. Opublikował zbiór wierszy Twenty Years of Poem, Moods, and Mediations w 1954 i autobiografię Gloves, Glory, and God w 1956[1].

Został wybrany do Bokserskiej Galerii Sławy magazynu The Ring jako jeden z trzech pierwszych pięściarzy w 1954, razem z Jackiem Dempseyem i Joe Louisem[3]. W 1990 został wybrany do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]