Willie Pep

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Willie Pep
Pełne imię i nazwisko Guglielmo Papaleo
Pseudonim Will o' the Wisp
Data i miejsce urodzenia 19 września 1922
Middletown
Data i miejsce śmierci 23 listopada 2006
Rocky Hill
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 165 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa piórkowa
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 241
Zwycięstwa 229
Przez nokauty 65
Porażki 11
Remisy 1

Guglielmo Papaleo znany jako Willie Pep (ur. 19 września 1922 w Middletown w stanie Connecticut, zm. 23 listopada 2006 w Rocky Hill w Connecticut) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata w wadze piórkowej.

Początkowo walczył jako amator, zdobywając amatorskie mistrzostwo stanu Connecticut w wadze muszej w 1938 i w wadze koguciej w 1939[1]. W 1938 w Norwich stoczył przegraną walką z Sugar Rayem Robinsonem[2].

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1940. W tym roku wygrał 10 walk, a w następnym kolejne 22. Po wygraniu 21 walk w 1942 Pep zmierzył się 20 listopada tego roku w Nowym Jorku z mistrzem świata w wadze piórkowej według NYSAC Chalky Wrightem, wygrywając na punkty i odbierając mu tytuł. W tym roku stoczył jeszcze dwie zwycięskie walki. Po wygraniu sześciu walk w 1943 zmierzył się 19 marca w Nowym Jorku z byłym (i przyszłym) mistrzem świata wagi lekkiej Sammym Angottem i poniósł pierwszą w życiu porażkę. W tym samym roku wygrał kolejnych 5 walk, w tym dwie z przyszłym mistrzem świata Salem Bartolo (drugą w obronie tytułu).

W 1944 Pep stoczył 16 walk i wszystkie wygrał, w tym towarzyską z Manuelem Ortizem i dwie z Chalky Wrightem (pierwsza z nich, 29 września w Nowym Jorku, była o mistrzostwo świata, a druga towarzyska). W 1945 wygrał 7 walk (w tym z Philem Terranovą 19 lutego w Nowym Jorku o tytuł) i jedną zremisował (z Jimmym McAllisterem). Został uznany za boksera roku 1945 przez magazyn The Ring.

Po wygraniu 9 walk w 1946 zmierzył się po raz trzeci z Salem Bartolo, który w międzyczasie został mistrzem świata federacji NBA w wadze piórkowej. Stawką pojedynku, który odbył się 7 czerwca w Madison Square Garden, był tytuł mistrza obu federacji w tej kategorii. Pep zwyciężył przez nokaut w 12. rundzie. Później wygrał kolejnych 8 walk w tym roku (wszystkie towarzyskie), w tym z Chalky Wrightem.

W 1947 wygrał 11 walk, ale tylko w jednej stawką był tytuł mistrza świata (pokonał 22 sierpnia we Flint Jocka Lesliego przez nokaut w 12. rundzie). W 1948 po trzech zwycięskich walkach towarzyskich obronił tytuł wygrywając 24 lutego w Miami z Humberto Sierrą przez techniczny nokaut w 10. rundzie. Następnie stoczył 11 kolejnych zwycięskich walk towarzyskich (w tym z Paddym DeMarco) i 29 października w Madison Square Garden zmierzył się o tytuł z Sandym Saddlerem. Został znokautowany w 4. rundzie. Odzyskał tytuł w walce rewanżowej, która odbyła się w tej samej hali 11 lutego 1949, Pep wygrał jednogłośnie na punkty. Spotkanie to zostało uznane za walkę roku przez magazyn The Ring. Trzykrotnie obronił mistrzostwo wygrywając z Eddiem Compo 20 września 1949 w Waterbury przez techniczny nokaut w 7. rundzie, z Charleyem Rileyem 16 stycznia 1950 w Saint Louis przez nokaut w 5. rundzie i z Rayem Famechonem 17 marca 1950 w Nowym Jorku na punkty. W swej trzeciej walce z Saddlerem ponownie stracił pas mistrzowski, przegrywając przez poddanie w 8. rundzie 8 września 1959 w Nowym Jorku. Po wygraniu ośmiu walk w 1951, 26 września w Nowym Jorku zmierzył się po raz czwarty z Saddlerem, ale przegrał przez poddanie w 9. rundzie. Później nie walczył już o tytuł, ale kontynuował karierę do 1959 (m. in. przegrywając w 1958 z Hoganem Basseyem). Wznowił ją w 1965 i wygrał 9 walk, zanim przegrał w 1966 z mało znanym Calvinem Woodlandem. Stoczył aż 241 walk zawodowych, wygrywając 229 z nich.

Później był m.in. sędzią bokserskim[3].

Pep był znany z umiejętności walki obronnej i unikania ciosów. Przed walką z Jackiem Gravesem stoczoną 25 lipca 1945 w Minneapolis zapowiedział zaprzyjaźnionym dziennikarzom, że wygra 3. rundę bez zadania żadnego ciosu. Przed całą rundę udawało mu się unikać uderzeń przeciwnika bez zadawania własnych i według wszystkich sędziów ją wygrał (walkę wygrał przez techniczny nokaut w 8. rundzie)[4].

Został wybrany w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy. Był żonaty sześć razy. Zmarł w 2006, cierpiąc wcześniej na chorobę Alzheimera[3].

Przypisy

  1. James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 578. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)
  2. Bill Stanley. The Night Willie Pep fought Sugar Ray Robinson in a Norwich attic. „The Day”, 2006-12-02 (ang.). [dostęp 2013-02-09]. 
  3. a b Michael Carlson. Obituary: Willie Pep. „The Guardian”, 2006-12-02 (ang.). [dostęp 2013-02-09]. 
  4. Willie Pep Won a Round without Landing a Punch (ang.). Argo Summit Boxing. [dostęp 2014-10-25].

Linki zewnętrzne[edytuj]