Emile Griffith

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Emile Griffith
Emile Alphonse Griffith
Emile Griffith
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1938
Saint Thomas
Data i miejsce śmierci 23 lipca 2013
Hempstead
Obywatelstwo Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półśrednia, średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 112
Zwycięstwa 86
Porażki 24
Remisy 2

Emile Alphonse Griffith (ur. 3 lutego 1938 na wyspie Saint Thomas na Wyspach Dziewiczych Stanów Zjednoczonych, zm. 23 lipca 2013 w Hempstead[1]) – zawodowy bokser, mistrz świata w kategoriach półśredniej i średniej.

Boksował zawodowo w latach 1958-1977. 1 kwietnia 1961 zdobył tytuł mistrza świata w wadze półśredniej nokautując w 13. rundzie Kubańczyka Benny'ego "Kid" Pareta. W dwóch kolejnych walkach obronił tytuł, a stracił go w rewanżu z Paretem 30 września 1961. Następnie stoczył 3 zwycięskie walki i ponownie stanął do pojedynku o tytuł z Paretem. Trzecia walka tych pięściarzy odbyła się 24 marca 1962 w Madison Square Garden w Nowym Jorku. Była transmitowana na żywo przez telewizję. W 12 rundzie Paret otrzymał serię ciężkich ciosów, ale nie upadł, bo stał oparty o liny. Dopiero po kilkunastu następnych ciosach sędzia przerwał walkę. Paret zmarł 3 kwietnia 1962 nie odzyskawszy przytomności.

Śmierć Pareta była wstrząsem dla Griffitha, który odtąd nigdy nie starał się znokautować rywala. W 1963 stracił tytuł na rzecz Luisa Rodrígueza, ale odzyskał go trzy miesiące później. Wielokrotnie bronił potem mistrzostwa wagi półśredniej, aż w 1966 musiał z niego zrezygnować, bo zdobył tytuł w wadze średniej po wygranej z Dickiem Tigerem. W obronie tego tytułu wygrał dwa razy z Joey Archerem, lecz w kwietniu 1967 przegrał z Nino Benvenutim. Pokonał Benvenutiego w rewanżu we wrześniu tego samego roku, ale ponownie z nim przegrał w marcu 1968, tym razem tracąc ostatecznie pas mistrzowski.

Griffith walczył później jeszcze cztery razy o mistrzostwo świata, ale bezskutecznie. W 1969 w wadze półśredniej pokonał go José Nápoles, w wadze średniej Carlos Monzón wygrał z nim w 1971 i w 1973, a w wadze junior średniej Eckhard Dagge w 1976.

Griffith stoczył 112 walk zawodowych, z których przegrał 24, a zremisował 2. W 1990 został wprowadzony do International Boxing Hall of Fame.

Był osobą homoseksualną[2]. Życie Griffitha, a zwłaszcza jego tragiczna walka z Paretem, jest treścią filmu Ring of Fire z 2004.

Był dotknięty encefalopatią bokserską.

Przypisy

  1. Zmarł słynny bokser Emile Griffith. przegladsportowy.pl, 23 lipca 2013. [dostęp 2013-07-23].
  2. Boxer Emile Griffith comes out as gay – Outsports. (ang.) [dostęp 2009-04-10]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]