Floyd Mayweather Jr.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Floyd Mayweather Jr.
Floyd Sinclair
Floyd Mayweather Jr.
Pełne imię i nazwisko Floyd Joy Mayweather Jr.
Pseudonim Pretty Boy, Money
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1977
Grand Rapids
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 173 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior lekka
lekka
junior półśrednia
półśrednia
lekkośrednia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 50
Zwycięstwa 50
Przez nokauty 27
Porażki 0
  1. Bilans walk aktualny na 26 sierpnia 2017.
Strona internetowa
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Atlanta 1996 boks
(waga piórkowa)

Floyd Mayweather Jr. (ur. 24 lutego 1977 w Grand Rapids) – amerykański bokser, były mistrz świata federacji WBC, WBA i WBO w wadze półśredniej (do 147 funtów), WBC i WBA w wadze junior średniej (do 154 funtów) oraz były zawodowy mistrz świata organizacji WBC w kategoriach junior lekkiej (do 130 funtów), lekkiej (do 135 funtów), junior półśredniej (do 140 funtów) i lekkośredniej (do 154 funtów) oraz organizacji IBF w kategorii półśredniej. Jest brązowym medalistą olimpijskim z Atlanty.

Kariera amatorska[edytuj]

Jego bilans walk amatorskich to 84 zwycięstwa i 6 porażek[1]. Trzykrotnie wygrywał amerykański turniej bokserski Golden Gloves (w 1993, 1994 i 1996). W 1996, na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie, zdobył brązowy medal w kategorii piórkowej. W półfinale przegrał z Serafimem Todorowem z Bułgarii.

Kariera zawodowa[edytuj]

Kategoria junior lekka[edytuj]

Karierę zawodową rozpoczął w październiku 1996 roku. Dwa lata później, 3 października 1998 roku, w swojej osiemnastej walce, zdobył tytuł mistrza świata WBC w kategorii junior lekkiej, pokonując Genaro Hernandeza (nie wyszedł do walki w dziewiątej rundzie)[2]. Jeszcze w grudniu tego samego roku pierwszy raz obronił swój tytuł, pokonując przez techniczny nokaut w drugiej rundzie Angela Manfredy[3].

W 1999 roku stoczył kolejne trzy zwycięskie walki: z Carlosem Alberto Ramonem Riosem (wygrana na punkty)[4], Justinem Juuko (nokaut w 9 rundzie)[5] i Carlosem Gerena (TKO w 7 rundzie)[6]. W następnym roku odbył dwie walki. 18 marca wygrał na punkty z byłym mistrzem świata WBC w kategorii piórkowej, Gregorio Vargasem[7], a siedem miesięcy później pokonał Emanuela Augustusa (nie była to walka mistrzowska)[8].

20 stycznia 2001 roku wygrał z Diego Corralesem. W dziesiątej rundzie, po tym jak Corrales piąty raz leżał na deskach, jego trener poddał walkę rzucając ręcznik na ring[9]. W 2001 roku jeszcze dwukrotnie obronił swój tytuł – najpierw w maju pokonał na punkty przyszłego mistrza świata IBF w kategorii junior lekkiej, Carlosa Hernándeza (w tej walce Mayweather Jr. był po raz pierwszy w karierze liczony – podczas zadawania ciosu w szóstej rundzie doznał kontuzji ręki i reagując na ból dotknął rękawicą maty ringu)[10], a w listopadzie wygrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Jesúsem Chávezem[11].

Kategoria lekka[edytuj]

Po walce z Chávezem Mayweather Jr. zdecydował się porzucić swój pas mistrzowski i zmienić kategorię wagową na wyższą, ponieważ miał problemy z utrzymaniem swojej wagi w limicie wagowym. W kategorii lekkiej stoczył zaledwie cztery walki, ale wszystkie były pojedynkami mistrzowskimi.

W 2002 roku dwukrotnie walczył z José Luisem Castillo. 20 kwietnia pokonał Meksykanina na punkty i odebrał mu tytuł mistrza świata WBC[12]. 7 grudnia odbył się pojedynek rewanżowy, który również zakończył się zwycięstwem Amerykanina na punkty[13].

Rok później pokonał Victoriano Sosę (jednogłośnie na punkty)[14] i Philipa N'dou (TKO w 7 rundzie)[15].

Kategoria junior półśrednia[edytuj]

W 2004 roku Mayweather Jr. ponownie zmienił kategorię wagową. 22 maja, w pierwszej walce w kategorii junior półśredniej pokonał na punkty byłego mistrza organizacji WBO, DeMarcusa Corleya. Corley dwukrotnie (w 8 i 10 rundzie) leżał na deskach[16]. To była jedyna walka jaką stoczył w 2004 roku.

W styczniu następnego roku, w walce eliminacyjnej WBC, łatwo pokonał Henry'ego Bruselesa (TKO w 8 rundzie)[17]. Pięć miesięcy później, 25 czerwca, pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie mistrza WBC, Arturo Gattiego[18].

Kategoria półśrednia[edytuj]

19 listopada 2005 roku Mayweather Jr. stoczył nietytułową walkę z byłym mistrzem świata WBA, Sharmba Mitchellem, pokonując go w szóstej rundzie przez techniczny nokaut[19]. Walka odbyła się w kategorii półśredniej. 8 kwietnia 2006 roku zmierzył się z Zabem Judahem w walce o tytuł mistrza IBF. W dziesiątej rundzie Judah zadał cios poniżej pasa, a następnie w kark. Podczas gdy sędzia zarządził krótką przerwę, wuj i zarazem trener Mayweathera Jra, Roger Mayweather wkroczył na ring, czym zapoczątkował bójkę z udziałem Judaha i osób z jego narożnika. Porządek na ringu powrócił dopiero po interwencji policji. Walka została po pewnym czasie wznowiona i zakończyła się zwycięstwem Mayweathera Jra na punkty[20]. Roger Mayweather został jako trener zawieszony na rok i ukarany grzywną w wysokości 200 tys. dolarów. Karą rocznego zawieszenia zostali ukarani także Zab Judah i jego ojciec i trener Yoel[21].

30 czerwca 2006 roku Mayweather Jr. zrezygnował z tytułu IBF. 4 listopada 2006 roku pokonał na punkty Carlosa Baldomira i odebrał mu tytuł mistrza świata WBC[22].

5 maja 2007 roku doszło do długo oczekiwanej walki Mayweathera Jr. z mistrzem olimpijskim z Barcelony i wielokrotnym zawodowym mistrzem świata w sześciu różnych kategoriach wagowych, Oscarem de la Hoyą. Pojedynek był bardzo wyrównany i zakończył się niejednogłośnym zwycięstwem Mayweathera Jra na punkty, choć tylko jeden sędzia ocenił ostatnią rundę na jego korzyść. Gdyby orzekł inaczej, walka zakończyłaby się remisem[23]. W kolejnej walce, 8 grudnia 2007 roku, zmierzył się z niepokonanym wcześniej Anglikiem, Ricky Hattonem, byłym mistrzem świata IBF i WBA w kategorii junior półśredniej i byłym mistrzem świata IBF w kategorii półśredniej. Mayweather Jr. wygrał pojedynek przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie[24].

Floyd Mayweather, Jr. vs. Juan Manuel Márquez (19 września 2009)

6 czerwca 2008 roku poinformował o zakończeniu kariery bokserskiej[25].

19 września 2009 roku powrócił jednak na ring w walce z Juanem Márquezem. Pierwotnie miała się ona odbyć 18 lipca, została jednak przełożona o parę miesięcy później z powodu kontuzji żeber Amerykanina[26]. Amerykanin wygrał z Márquezem na punkty po jednogłośnej decyzji sędziów w stosunku 118-109, 120-107 i 119-108[27]. 1 maja 2010 pokonał na punkty Shane'a Mosleya. stosunkiem głosów 118-110, 119-109 oraz 119-109. Na ring powrócił 17 września 2011 nokautując w czwartej rundzie mistrza świata federacji WBC Victora Ortiza zdobywając pas mistrzowski w wadze półśredniej[28]. 5 maja 2012 roku stoczył walkę z Miguelem Cotto o pas mistrza świata WBA po 12 rundach wygrał jednogłośnie w stosunku 118-110, 117-111 i 117-111.

Kontrakt z Showtime[edytuj]

Na początku 2013 roku Mayweather podpisał kontrakt z koncernem CBS/Showtime. Opiewa on na niebotyczną gwarantowaną sumę 250 mln dolarów za 6 walk, co zarazem jest największym kontraktem w zawodowym sporcie.

4 maja 2013 roku stoczył pierwszą z sześciu walk zakontraktowanych ze stacją Showtime jego przeciwnikiem był Robert Guerrero, Mayweather wygrał jednogłośnie na punkty w stosunku 117-111, 117-111 i 117-111 w obronie pasa WBC wagi półśredniej.

13 września 2013 doszło do długo wyczekiwanego pojedynku na szczycie wagi junior średniej. Posiadający pas WBA Super Mayweather rzucił rękawicę niepokonanemu dotąd mistrzowi WBC Saulowi 'Canelo' Alvarezowi. Mayweather zdeklasował młodszego o ponad dekadę rywala unifikując tym samym pasy WBA/WBC wagi junior średniej. Sprzedaż przyłączy PPV osiągnęła niebotyczny wynik 2,2 miliona sprzedanych pakietów, co przełożyło się na kwotę ponad 150 milionów z samej transmisji telewizyjnej, bijąc przy tym dotychczasowy rekord walki Mayweathera z Oscarem De La Hoyą.

3 maja 2014 roku Mayweather stoczył swój trzeci z sześciu zaplanowanych pojedynków dla Showtime. Rywalem Floyda Jr. był mocno bijący mistrz WBA wagi półśredniej Marcos 'El Chino' Maidana. Po bardzo zaciętej walce Mayweather ostatecznie zwyciężył niejednogłośnie na punkty 114-114, 117-111, 116-112 unifikując tym samym pasy WBC/WBA w wadze półśredniej. Tym samym Mayweather stał się posiadaczem wspomnianych tytułów w 2 kategoriach wagowych jednocześnie (półśrednia, junior średnia)

13 września 2014 doszło do rewanżu Mayweathera z Marcosem Maidaną. Po dwunastu rundach tym razem sędziowie nie mieli wątpliwości ze wskazaniem zwycięzcy. Mayweather po raz drugi pokonał byłego już mistrza WBA jednogłośną decyzją sędziów 116-111. 116-111, 115-112 zachowując tym samym swój nieskazitelny rekord bez porażki na zawodowym ringu.

Pojedynek z Mannym Pacquiao[edytuj]

2 maja 2015 w MGM Grand w Las Vegas doszło do walki z Mannym Pacquiao (57-5-2, 38 KO), promowanej w mediach, jako pojedynek stulecia w boksie. Mayweather swoją defensywną taktyką opartą na świetnej pracy nóg zdominował Filipińczyka, odnosząc swoje 48 zwycięstwo z rzędu bez porażki. Po dwunastu rundach sędziowie punktowali 110:118 i dwukrotnie 112:116 dla Amerykanina, który tym samym zunifikował trzeci pas mistrzowski federacji WBO wagi półśredniej[29]. Organizatorzy walki, konkurujące na co dzień stacje HBO i Showtime tym razem połączyły siły osiągając rekordowe finansowe zyski.

12 września 2015 w Las Vegas po raz ostatni broniąc tytuły WBC i WBA wagi półśredniej, pokonał na punkty 117:111, 118:110 i 120:108 rodaka Andre Berto (30-4, 23 KO).

Pojedynek z Conorem McGregorem[edytuj]

26 sierpnia 2017 w hali T-Mobile Arena w Las Vegas w pojedynku z gwiazdą mieszanych sztuk walki mistrzem UFC Irlandczykiem Conorem McGregorem (0-1), odniósł swoje pięćdziesiąte zwycięstwo (TKO) tym samym ustanawiając nowy rekord w ilości wygranych walk bokserskich bez porażki[30]. W dziesiątej rundzie sędzia Robert Byrd przerwał pojedynek. Do momentu przerwania, wszyscy trzej sędziowie punktowali na korzyść Amerykanina.

Po walce z Conorem McGregorem, Floyd Mayweather ogłosił zakończenie kariery bokserskiej[30].

Zarobki boksera[edytuj]

Floyd Mayweather jest obecnie najlepiej zarabiającym sportowcem na świecie, według amerykańskiego dwutygodnika "Forbes" (stan na rok 2014). Lista, na której bokser zajmuje pierwsze miejsce uwzględnia roczne zarobki ludzi sportu (czerwiec 2013 – czerwiec 2014). Amerykanin po roku przerwy wrócił na pozycję lidera rankingu z kwotą 105 mln dolarów. Zdetronizował on w zestawieniu golfistę Tigera Woodsa[31].

Życie prywatne[edytuj]

Mieszka w Las Vegas w stanie Nevada.

Przypisy

  1. Floyd MAYWEATHER (ang.). boxing-records.com. [dostęp 2009-12-02].
  2. Mayweather Buzz Saw TKO's Hernandez (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  3. Luis Escobar: Mayweather TKO's Manfredy In Two (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  4. Luis Escobar: Rios Takes Mayweather The Distance (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  5. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-12-02].
  6. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-12-02].
  7. Luis Escobar: Mayweather Goes Distance with Vargas (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  8. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-12-02].
  9. John Gregg: Mayweather Blasts out Corrales in Ten (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  10. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-12-02].
  11. Chris Curry: Floyd Mayweather Shows Chavez Boxing's Not So Pretty (ang.). Boxing247.com, 11.11.2001. [dostęp 2009-12-02].
  12. John Gregg: "Pretty Boy" Pretty Ugly Mayweather Wins Crown (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  13. John Gregg: Mayweather Does Enough To Score Win Over Castillo (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  14. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-12-02].
  15. John Gregg: Dazzling Mayweather TKO's Ndou In Seven (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  16. John Gregg: Mayweather Showcase Outpoints Corley (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  17. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-12-02].
  18. John Gregg: Mayweather Grinds Down Gatti In Six (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  19. John Gregg: Mayweather TKO's Mitchell In Six (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  20. John Gregg: Mayweather Whips Judah Despite Melee (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  21. Dan Rafael: Judah and father fined, both lose license for year (ang.). ESPN.com, 09.05.2006. [dostęp 2009-12-02].
  22. Graham Houston: Floyd Mayweather Jr. W12 Carlos Baldomir (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-12-02].
  23. Luis Escobar: Mayweather Earns Razor-Thin Split (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2009-12-02].
  24. Dan Rafael: Unbeaten Mayweather knocks out Hatton, retains title (ang.). ESPN.com, 09.12.2007. [dostęp 2009-12-02].
  25. Floyd Mayweather Jr Retires (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-12-02].
  26. Mayweather vs. Marquez on September 19 (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-12-02].
  27. Andreas Hale, David Hudson: Mayweather wins easily (ang.). Fightnews.com, 19.09.2009. [dostęp 2009-12-02].
  28. Mayweather szybko znokautował Ortiza (ringpolska.pl)[dostęp 18-09-2011]
  29. Znani o wygranej Mayweathera (pol.). bokser.org, 3 maja 2015. [dostęp 3 maja 2015].
  30. a b 50-0. "Money" pobił legendarny rekord, „TVN24.pl” [dostęp 2017-08-27].
  31. Floyd Mayweather najbogatszym sportowcem świata (pol.). RMF24.pl, 2014-06-11. [dostęp 2014-06-12].

Linki zewnętrzne[edytuj]