Kazimierz Dworak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Dworak
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1895
Rzeszów
Data i miejsce śmierci 3 listopada 1954
Londyn
Przebieg służby
Lata służby od 1919
Siły zbrojne Armia Polska we Francji,
c . i. k. armia,
Wojsko Polskie (II RP) Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 3 Pułk Szwoleżerów,
12 Dywizja Piechoty,
Generalny Inspektorat Jazdy,
6 Pułk Strzelców Konnych,
6 Samodzielna Brygada Kawalerii,
9 Pułk Ułanów,
2 Dywizja Kawalerii,
15 Pułk Ułanów,
24 Pułk Ułanów,
1 Dywizja Pancerna,
I Korpus Polski
Stanowiska dowódca pułku kawalerii,
zastępca dowódcy dywizji,
zastępca dowódcy korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Komandor Orderu Korony (Belgia) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny z palmą Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy) Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Order Gwiazdy Czarnej Médaille commémorative de la Guerre 1939-1945 (Francja) Medal Zwycięstwa

Kazimierz Juliusz Tadeusz Dworak (ur. 7 stycznia 1895 w Rzeszowie, zm. 3 listopada[1] 1954 w Londynie) – generał brygady Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj]

W Krakowie skończył studia prawnicze, a następnie jako oficer kawalerii służył w armii austriackiej[1]. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku dostał się do niewoli włoskiej, a następnie wstępuje do Armii Polskiej we Francji gen. Hallera[1], gdzie od grudnia 1918 do marca 1919 był dowódcą szwadronu w 3 Pułku Szwoleżerów[1]. Jeszcze we Francji skończył kurs Sztabu Generalnego.

Od maja 1919 do czerwca 1921 pełnił służbę w sztabie 12 Kresowej Dywizji Piechoty i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza kawalerii ze starszeństwem 1 czerwca 1919[2][3][1]. Był w okresie czerwiec – październik 1921 słuchaczem kursu wyższych dowódców we Francji, następnie referentem w Generalnym Inspektoracie Jazdy[4] do listopada 1923 i słuchaczem kursu doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej do października 1924[1]. Mianowany majorem kawalerii Sztabu Generalnego ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924[5][6][1]. W 1923, 1924 pozostawał oficerem nadetatowym 6 Pułku Strzelców Konnych w garnizonie Żółkiew[7][8]. Szef sztabu 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii[9] do grudnia 1925, a do stycznia 1927 dowódca szwadronu w 9 Pułku Ułanów[1] (w 1928 pozostawał w ewidencji tej jednostki[10]). Od stycznia do październiku 1927 w Departamencie II Kawalerii M.S.Wojsk., z którego został przeniesiony do 2 Dywizji Kawalerii na stanowisko szefa sztabu[11] i pełnił je do marca 1930[1]. W tym samym roku został zastępcą dowódcy 15 Pułku Ułanów i pozostawał w pułku w 1932[12]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego[1]. Został awansowany do stopnia podpułkownika kawalerii ze starszeństwem z 1 stycznia 1931[13]. W 1932 mianowany został dowódcą 24 Pułku Ułanów w Kraśniku[1]. W 1937 przeprowadził motoryzację pułku, który włączono w skład 10 Brygady Kawalerii. 19 marca 1938 awansował na pułkownika[1]. W 1938 na czele pułku wziął udział w zajęciu Zaolzia.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 walczył w kampanii wrześniowej. Brał udział w obronie Rzeszowa jako dowódca 24 pułku ułanów z Kraśnika[14]. 19 września z całą brygadą przekroczył granicę z Węgrami, gdzie był internowany[15], po czym przedostał się do Francji[1]. W okresie od stycznia do maja 1940 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy Brygady Pancerno Motorowej, a od maja do czerwca tego samego roku dowódca Ośrodka Zapasowego Kawalerii we Francji[1]. Od października 1940 do stycznia 1941 służył w I Korpusie w Anglii na stanowisku zastępcy dowódcy 10 Brygady Kawalerii Pancernej stacjonującej w Szkocji, a do marca 1942 dowódcy 5 Brygady Kadrowej Strzelców[1].

Od marca 1942 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 Dywizji Pancernej, z którą brał udział w inwazji we Francji walcząc w jej składzie do kwietnia 1945[1]. W kwietniu 1945 został przeniesiony do Inspektoratu Wyszkolenia Wojska, a w październiku tego roku wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy I Korpusu Polskiego[1]. 1 kwietnia 1945 roku został mianowany generałem brygady[1]. Po wojnie zamieszkał w Anglii, pochowany na cmentarzu Wandsworth[1].

W 1928 roku, w numerach 6 (32) i 7 (33) Przeglądu Kawaleryjskiego opublikował artykuł „Charakterystyka użycia i działań kawalerii dywizyjnej”[16].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s O kawalerii polskiej XX wieku s. 48.
  2. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 681.
  3. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 601.
  4. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 75.
  5. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 601.
  6. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 341.
  7. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 664.
  8. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 591.
  9. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 83.
  10. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 329.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 31.10.1927 r.
  12. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 642.
  13. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 142.
  14. Rafał Rudacki, „Biali ułani” w obronie Rzeszowa [dostęp 2016-09-10].
  15. Jerzy Majka. Internowanie 10. Brygady Kawalerii (zmotoryzowanej) na Węgrzech w 1939 roku. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F”. 60, s. 185, 189, 2005. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. 
  16. Spis treści „Przeglądu Kawaleryjskiego”; dostęp 2011-12.
  17. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2015-08-14]. s. 251.
  18. Dekret Wodza Naczelnego L. 2793 z 26 marca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 412).
  19. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831).
  20. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2015-08-14]. s. 292.
  21. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2015-08-14]. s. 289.
  22. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. [dostęp 2015-08-14]. s. 291.

Bibliografia[edytuj]

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 48. ISBN 83-04-03364-X.