Krzysztof Lanckoroński (zm. 1591)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kasztelana małogoskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Krzysztof Lanckoroński (Włodzisławski)
Herb
Zadora
Rodzina Lanckorońscy herbu Zadora
Data śmierci 1591
Ojciec Jan Wodzisławski (Lanckoroński), łowczy sandomierski
Matka Anna z Kurozwęk
Żona

1) Anna Tęczyńska h. Topór 2) Zofia Wzdowska h. Śreniawa

Dzieci

Zbigniew, Przecław, Krzysztof, Krystyna

Krzysztof Lanckoroński (Włodzisławski) herbu Zadora (zm. 1591) – kasztelan małogoski, kasztelan radomski, zwolennik reformacji, senior kalwinizmu w Małopolsce, dziedzic dóbr kurozwęckich, Kotuszowa, Jabłonicy, Korytnicy, Czernicy, Ponika i Strzelec.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z gałęzi Lanckorońskich osiadłej na Włodzisławiu. Był synem Jana Wodzisławskiego – Lanckorońskiego (poległego w 1564 podczas wojny o Inflanty) i Anny z Kurozwęk, starościanki szydłowskiej, córki Hieronima. Młodszym bratem Krzysztofa był Hieronim na Włodzisławiu Lanckoroński (zm. ok. 1605), łowczy sandomierski.

Wywód genealogiczny[edytuj | edytuj kod]

4. Adam z Brzezia Wodzisławski      
    2. Jan Wodzisławski (Lanckoroński)
5. Barbara Łaska        
      1. Krzysztof Lanckoroński
6. Hieronim Kurozwęcki    
    3. Anna z Kurozwęk    
7. Barbara c. Erazma Krupki      
 

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie zawierał związki małżeńskie. Przed 1566 ożenił się z Anną Tęczyńską[4], a w 1582 z Zofią z Wzdowskich. Dziećmi Krzysztofa Lanckorońskiego z pierwszego małżeństwa byli: Zbigniew (podkomorzy sandomierski), Przecław, Krzysztof oraz Krystyna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Śladkowski. Sąd „ultimae instantiae” trzech województw: sandomierskiego, lubelskiego i podlaskiego 1574 - 1577. Rocznik Lubelski 3, 1960, s. 41.,
  2. Constitvcie Statvta Y Przywileie, Na Walnych Seymiech Koronnych Od Roku Pańskiego 1550. aż do Roku 1625. vchwalone, Kraków 1625, s. 234.
  3. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 238.
  4. Anna Tęczyńska była gorliwą katoliczką i do końca swego życia nie pozwoliła na wprowadzenie kalwinizmu do kościoła w Kurozwękach. Po śmierci Anny (1581) kościół w Kurozwękach oddany został kalwinom.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny, t. 16, s. 443-444