Léon-Joseph Suenens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Józef Suenens
kardynał prezbiter
Leon Józef Suenens
In Spiritu Sancto
W Duchu Świętym
Kraj działania  Belgia
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1904
Ixelles
Data i miejsce śmierci 6 maja 1996
Bruksela
arcybiskup Mechelen-Brukseli
Okres sprawowania 1961 – 1979
prymas
Okres sprawowania 24 listopada 19614 października 1979
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 września 1927
Nominacja biskupia 12 listopada 1945 pomocniczy biskup Mechelen
tytularny biskup Isindy
Sakra biskupia 16 grudnia 1945
Kreacja kardynalska 19 marca 1962
Jan XXIII
Kościół tytularny Bazylika św. Piotra w Okowach

Léon-Joseph Suenens (inne spotykane formy imion: Leon-Joseph, Leo-Joseph, Leon Józef) (ur. 16 lipca 1904 w Ixelles, zm. 6 maja 1996) – belgijski duchowny katolicki, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego.

Życiorys[edytuj]

W 1921 ukończył l’Institut Sainte-Marie w Schaerbeek. Po ukończeniu seminarium duchownego w Malines (Mechelen) wysłany na dalsze studia do Rzymu w Collège Belge. Okres II wojny światowej spędził pełniąc funkcję wicerektora uniwersytetu katolickiego w Louvain, po czym w 1945 otrzymał nominację na biskupa pomocniczego kardynała Joseph-Ernesta Van Roeya. Leo Joseph Suenens w roku 1945. Na swoją konsekrację biskupią wybrał hasło: «In Spiritu Sancto» (W Duchu Świętym).

W roku 1961, po śmierci swego poprzednika mianowany 18. arcybiskupem Archidiecezji Mechelen. Kreowany kardynałem w 1962, jako kościół tytularny została mu przyznana Bazylika św. Piotra w Okowach. Uczestniczył w pracach II soboru watykańskiego, gdzie był jednym z czterech moderatorów.

Kard. Suenens zabrał głos tłumaczący znaczenie darów charyzmatycznych podczas sesji Soboru w dniu 22 października 1963 roku. W czasie sesji dyskutowano nad kwestią charyzmatów w Kościele. Wobec głosów mówiących, że nadzwyczajne dary charyzmatyczne były kwestią Kościoła pierwotnego, kardynał przekonywał o ich konieczności w życiu Kościoła współczesnego. Bez nich pojęcie Ludu Bożego oraz Ciała Chrystusowego, którym Sobór przywrócił pierwotne znaczenie, pozostaną martwą literą. Zaprzeczenie charyzmatom przeszkodziłoby przebudzeniu duchowemu Ludu Bożego. Jego racje przyczyniły się do ujęcia nauczania o charyzmatach w tekście soborowym Lumen gentium. Dokument mówi, iż dary Ducha stanowią zwyczajny element życia duchowego Kościoła i są przyznawane każdemu ochrzczonemu[1]

W roku 1968 jako jeden z pierwszych odrzucił papieskie nauczanie nt. życia małżeńskiego określone w encyklice Humanae vitae: Nie czujemy się zobowiązani do bezwarunkowej i całkowitej uległości, jak w przypadku orzeczeń dogmatycznych. [2]

Zaangażowany osobiście w chrześcijańskie ruchy i stowarzyszenia religijne – m.in. Legion Maryi i odnowę charyzmatyczną – kard. Suenens odszedł na biskupią emeryturę w 1979 r.. Jego następcą na stolicy biskupiej Malines był od stycznia 1980 do stycznia 2010 kard. Godfried Danneels.

Przypisy

  1. Monique Hébrard: I. Nowa Pięćdziesiątnica w drugiej połowie XX wieku. W: Tenże: Nowa Pięćdziesiątnica w drugiej połowie XX wieku. Tadeusz Jania (przekład). Kraków: Wydawnictwo M, 1994, s. 136.
  2. Ks. Robert Skrzypczak, Papież w świecie lateksowej dowolności. Fronda, nr 54/2010.