Lacombe Lucien

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lacombe Lucien
Gatunek film wojenny
Rok produkcji 1974
Data premiery 30 stycznia 1974
Kraj produkcji  Francja
Język francuski
Czas trwania 141 min
Reżyseria Louis Malle
Scenariusz Louis Malle
Patrick Modiano
Zdjęcia Tonino Delli Colli
Scenografia Ghislain Uhry
Montaż Suzanne Baron

Lacombe Lucien – francuski film wojenny z 1974 roku w reżyserii Louisa Malle’a, osadzony w realiach II wojny światowej.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Czerwiec 1944. Osiemnastoletni Lucien Lacombe, prowincjusz z Oksytanii, pracuje w przytułku. Jego ojciec przebywa w obozie jenieckim a jego matka romansuje z sąsiadem. Po odrzuceniu przez Ruch Oporu ze względu na zbyt młody wiek chłopak dołącza do grupy rodaków pracujących dla Niemców. Lucien skrzętnie wykorzystuje swoją pozycję terroryzując Francuzów przeciwstawiających się hitlerowskiej okupacji. Jego losy komplikują się gdy poznaje Żydówkę France Horn, córkę ukrywającego się krawca.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni.

Nawiązania historyczne[edytuj | edytuj kod]

Film nawiązuje do prawdziwej historii „gangu La Carlingue” – grupy francuskich kolaborantów zatrudnianych do pomocy przez komendę Sipo-SD w Paryżu. Na jego czele stali Henri Lafont, przedwojenny kryminalista, oraz Pierre Bonny, policjant zwolniony ze służby w 1935 za korupcję. Po wyzwoleniu dwunastu głównych przywódców tzw. „francuskiego Gestapo[a] z 93. rue Lauriston” skazano na karę śmierci i stracono w grudniu 1944[1].

Kwestia kolaboracji Francuzów z nazistami nie była poruszana przedtem we francuskim kinie. Dlatego Malle, sugerując w Lacombe Lucien, że kolaborantem mógł zostać każdy Francuz niezależnie od pochodzenia społecznego, wywołał we Francji skandal[2]. W istocie jednak Malle dotknął istoty problemu: Paul Jankowski pisał, że kolaborantów mogło być tylu, co członków Ruchu Oporu[3]. Ponadto Lacombe Lucien zainicjował zwrot we francuskim kinie ku tematyce historycznej związanej z latami wojennymi, określany mianem la mode rétro[4].

Spóźniony kontrapunkt dla demaskatorskiego Lacombe’a Luciena zaproponował François Truffaut w filmie Ostatnie metro (1980), w którym przychylniej przedstawił postawę Francuzów podczas II wojny światowej.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mianem „francuskiego Gestapo” ludność cywilna i podziemie określało także Milicję Francuską – paramilitarną bojówkę pomagającą Niemcom w akcjach przeciwko Żydom, konspiratorom i maquis.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Jankowski, In Defense of Fiction: Resistance, Collaboration, and Lacombe, Lucien, „The Journal of Modern History”, 63 (3), 1991, s. 457–482.
  • Alan Singerman, Histoire et ambiguite: un nouveau regard sur Lacombe Lucien, „The French Review”, 80 (5), 2007, s. 1058–1068.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]