Laurent-Désiré Kabila

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy osoby. Zobacz też: inne znaczenie wyrazu.
Laurent-Désiré Kabila
Laurent-Désiré Kabila cropped.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1939
Baudouinville
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 2001
Kinszasa
Demokratyczna Republika Konga 1. Prezydent Demokratycznej Republiki Konga
Przynależność polityczna Sojusz Sił Demokratycznych na rzecz Wyzwolenia Konga
Okres urzędowania od 17 maja 1997
do 16 stycznia 2001
Poprzednik Mobutu Sese Seko[1]
Następca Joseph Kabila

Laurent-Désiré Kabila (ur. 27 listopada 1939 w Baudouinville, zm. 16 stycznia 2001 w Kinszasie) – prezydent Demokratycznej Republiki Konga od maja 1997 do stycznia 2001, kiedy został zamordowany. Przed nim prezydentem Zairu był Mobutu Sese Seko, a następcą Kabili został jego syn, Joseph Kabila.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako członek plemienia Luba w mieście Jadotville (obecnie Likasi) w prowincji Katanga, w Kongu Belgijskim. Studiował filozofię polityczną we Francji, Jugosławii (na Uniwersytecie Belgradzkim) oraz uczęszczał na Uniwersytet w Dar es Salaam.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Kiedy Kongo w 1960 uzyskało niepodległość, Kabila był liderem młodzieży w partii sprzymierzonej z Patricem Lumumbą. Lumumba został rozstrzelany na polecenie Josepha Mobutu wspieranego przez Josepha Kasavubu. Kabila i inni stronnicy Lumumby uciekli do dżungli we wschodnim Zairze. W 1964 Kabila pomagał organizować przewrót w regionie rzeki Ruzizi. Che Guevara w 1965 przez krótki czas wspierał Laurenta Kabilę. Guevara pojawił się w DR Konga z około setką żołnierzy, planując wprowadzić w Kongu rewolucję w kubańskim stylu. Zdaniem Che Guevary Kabila (wtedy 26-letni) nie był odpowiednim człowiekiem dla jego planów, stąd też ostatecznie poparł on inny ruch partyzancki[2]. W 1967 roku Laurent-Désiré Kabila utworzył partię ludową. Partia ta, wspierana przez ChRL, dokonała secesji i stworzyła stan w prowincji Kiwu Południowe, na zachód od Tanganiki. W 1988 stan ten przestał istnieć, a Kabilę uznano za zmarłego.

Flaga Demokratycznej Republiki Konga używana przez Laurenta Kabile
 Osobny artykuł: I wojna domowa w Kongu.

Laurent Kabila porzucił radykalne poglądy i powrócił do kraju w październiku 1996, prowadząc Tutsi z Kiwu Południowego przeciwko siłom Hutu, dając początek I wojnie domowej w Kongo. Ze wsparciem Burundi, Ugandy i Rwandy (pod rządami Tutsi) Kabila, jako przywódca Sojuszu Sił Demokratycznych na rzecz Wyzwolenia Konga (AFDLC), skierował swoje wojsko przeciwko siłom Mobutu. W połowie 1997 AFDLC znacząco urósł w siłę i zerwał rozmowy pokojowe w maju 1997. Mobutu uciekł z kraju, a Kabila wkroczył 20 maja do Kinszasy. Mianował się głową państwa, utworzył Rząd Ocalenia Społecznego i przywrócił państwu nazwę Demokratycznej Republiki Konga[3]. W tym czasie Zachód entuzjastycznie przyjął Kabilę jako reprezentanta "nowego rodzaju" afrykańskiej władzy. Krytycy oskarżali Kabilę, że jego polityka niewiele różni się od polityki jego poprzednika i charakteryzuje się autorytarnością, korupcją i łamaniem praw człowieka. Kabila był także oskarżany o tendencje do samouwielbienia i usiłowanie wprowadzenia kultu własnej osoby z pomocą Dominique`a Sakombiego Inongo – ministra rządu Mobutu.

Rebelia i śmierć w zamachu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: II wojna domowa w Kongu.

Sytuacja w kraju pozostała nadal niestabilna. Kabila w celu stabilizacji rozpoczął proces odsuwania przedstawicieli Tutsi od władzy. Kumulacją tego procesu było zdymisjonowanie szefa sztabu armii kongijskiej Jamesa Kabarebe 14 lipca 1998 roku. Dwa tygodnie później 27 lipca, Kabila nakazuje wojskom Rwandy i Ugandy opuszczenie granic DRK. 2 sierpnia 1998 dochodzi do buntów w Gomie oraz Bukavu rozpoczętych przez Banyamulenge (członkowie plemienia Tutsi) oraz do utworzenia Kongijskiego Ruchu na rzecz Demokracji, który uzyskuje poparcie zbrojne od Rwandy, Ugandy i Burundi. Opozycja wkrótce ulega podziałowi. W listopadzie 1998 powstał Ruch Wyzwolenia Konga na którego czele stał Jean-Pierre Bemba Gombo, uzyskał on poparcie Ugandy i przejął kontrole nad północną częścią Konga. Rwanda kontynuowała poparcie dla Ruchu na rzecz Demokracji, kontrolującego wschód kraju. Partyzanci wzbogacili się na nielegalnym wydobyciu koltanu. Kabila uzyskał wsparcie Angoli, Zimbabwe, Czadu i Namibii oraz ludności Hutu z sąsiednich krajów. W lipcu 1999 rozmowy pokojowe doprowadziły do wycofania większości zagranicznych sił zbrojnych. Rebelia jednak dalej trwała. W styczniu 2001 Kabila został postrzelony w zamachu dokonanym bezpośrednio przez osobę z pobliskiego otoczenia a mianowicie Rashidiego Kasereka. Wydarzenie to było częścią nieudanego zamachu stanu. Kabila, który wciąż żył, został przetransportowany do szpitala w Zimbabwe, w którym zmarł 18 stycznia 2001 roku. Tydzień później jego ciało zostało zwrócone do Konga. Urząd prezydenta objął następnie syn Laurenta, Joseph Kabila[4].

Proces morderców[edytuj | edytuj kod]

Śledztwo w sprawie zabójstwa doprowadziło przed specjalny trybunał wojskowy 135 osób. Przypuszczalny przywódca spiskowców, kuzyn Kabili, pułkownik Eddy Kapend i 25 innych osób, zostało skazanych na śmierć w styczniu 2003. Z pozostałych osób postawionych przed trybunał 64 otrzymały wyroki od sześciu miesięcy do dożywocia, a 45 zostało uniewinnionych.

Przypisy

  1. Jako Prezydent Zairu
  2. Bamford, James (2002): Body of Secrets: Anatomy of the Ultra-Secret National Security Agency (Reprint edition). New York: Anchor Books, ISBN 0-385-49908-6. s. 181
  3. Gribbin, Robert E. In the Aftermath of Genocide: the U.S. Role in Rwanda. New York: IUniverse, 2005. s. 190
  4. Kongo - Konflikt [dostęp 26 grudnia 2009]