Leo Amery

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leopold Charles Maurice Stennett Amery CH (ur. 22 listopada 1873 w Gorakhpur w Indiach, zm. 16 września 1955 w Londynie) – brytyjski polityk, poseł do parlamentu, korespondent wojenny podczas II wojny burskiej, członek Partii Konserwatywnej, minister w rządach Andrew Bonar Lawa, Stanleya Baldwina i Winstona Churchilla.

Był synem Anglika i węgierskiej Żydówki, która przybyła do Indii z Anglii. Bardzo szybko zdystansował się jednak od swojego pochodzenia, przyczyną mógł być też powszechny w tamtych czasach antysemityzm wśród establishmentu brytyjskiego, do którego aspirował. Uczęszczał do elitarnej szkoły Harrow w Londynie, a następnie do Balliol College w Oksfordzie, które ukończył z najlepszymi wynikami. Opanował biegle kilka języków: węgierski, serbski, turecki, bułgarski, włoski, niemiecki i francuski. Karierę rozpoczął jako korespondent wojenny dla dziennika "The Times" podczas II wojny burskiej[1], dużo też publikował (m.in. 7-tomowa książka pt. "The Times History of the South African War (1900-09)"), zasłynął artykułami krytycznymi dotyczącymi reformy armii brytyjskiej w południowej Afryce.

Wstąpił do Partii Liberalno-Unionistycznej i już w 1911 r. (na rok przed połączeniem się Liberalnych Unionistów z Partią Konserwatywną) został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Birmingham South[2]. Po likwidacji tego okręgu w 1918 r. Amery reprezentował okręg wyborczy Birmingham Sparkbrook. Szybko awansował i w 1919 r. otrzymał stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie ds. Kolonii w narodowym rządzie Davida Lloyda George'a. W 1917 r. mocno się przyczynił do sformowania legionu żydowskiego u wojsk brytyjskich w Palestynie walczących z Turkami. W latach 1922-1924 był pierwszym lordem Admiralicji, a następnie do 1929 r. pełnił stanowisko ministra ds. kolonii.

Jego kariera została przyhamowana po objęciu rządów w 1929 r. przez Partię Pracy. Powrócił do polityki w 1940 r., kiedy Winston Churchill powierzył mu stanowisko ministra ds. Indii i Birmy[3]. W 1945 r. odszedł z polityki po przegranej w wyborach parlamentarnych. Odrzucił propozycję otrzymania tytułu parowskiego i został kawalerem Orderu Kawalerów Honorowych. W 1955 r. opublikował autobiografię "My Political Life".

Miał 2 synów: Johna – zdrajcę i kolaboranta z Niemcami podczas II wojny światowej[4] i Juliana[2] , późniejszego ministra.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lynne Olson: Buntownicy. Warszawa: 2008, s. 110. ISBN 83-60532-12-6.
  2. 2,0 2,1 Olson 2008 ↓, s. 111.
  3. Lynne Olson: Buntownicy. Warszawa: 2008, s. 300. ISBN 83-60532-12-6.
  4. Lynne Olson: Buntownicy. Warszawa: 2008, s. 310. ISBN 83-60532-12-6.