Henryk FitzRoy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk FitzRoy
Ilustracja
Książę Richmond i Somerset
ilustracja herbu
Książę Richmond i Somerset
Okres od 1525
do 1536
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1519
Blackmore
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1536
St. James’s Palace
Przyczyna śmierci zapalenie płuc lub gruźlica
Ojciec Henryk VIII Tudor
Matka Elżbieta Blount
Rodzeństwo przyrodnie: Maria I Tudor, Elżbieta I Tudor, Edward VI Tudor
Małżeństwo Mary Howard
Odznaczenia
Order Podwiązki (Wielka Brytania)

Henryk FitzRoy (ur. 15 czerwca 1519 w Blackmore, zm. 23 lipca 1536 w St. James’s Palace) – angielski arystokrata, książę Richmond i Somerset od 1525.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Matka Henryka, Elizabeth Blount, była dwórką królowej Anglii Katarzyny Aragońskiej, pierwszej żony Henryka VIII, od około 1510[1]. Nawiązała romans z królem najprawdopodobniej przed 1518[2]. Elizabeth 15 czerwca 1519 urodziła syna, który został oficjalnie uznany przez Henryka VIII ku rozgoryczeniu królowej, która przez 10 lat małżeństwa urodziła tylko córkę, Marię[3]. Henryk wychowywał się z dala od matki a nadzór nad jego edukacją sprawował kardynał Wolsey, który był jego ojcem chrzestnym[3].

Elizabeth Blount wydano za mąż 3 miesiące po narodzinach Henryka[3] lub najpóźniej w czerwcu 1522[2] za Gilberta Tailboysa. Małżonkowie osiedlili się w hrabstwie Lincolnshire i mieli troje dzieci[3].

Nadanie tytułów książęcych[edytuj | edytuj kod]

16 czerwca 1525 r. otrzymał tytuły hrabiego Nottingham i księcia Richmond i Somerset oraz został przewodniczącym Rady Północy[4]. Henryk wychowywał się w iście książęcych warunkach, otoczony szczególną opieką króla. Królowa była zaniepokojona wywyższeniem królewskiego bękarta, ponieważ obawiała się o przyszłość swojej córki[3]. Protestowała przeciwko zaszczytom nadanym Henrykowi, jednak bezskutecznie[3].

28 sierpnia 1525 Henryk przejął rezydencję w Yorkshire; jego świta była znacznie większa niż jego przyrodniej siostry, która wyjechała do zachodniej części Anglii[3].

Na dworze królewskim pojawiły się spekulacje, że za tymi wydarzeniami idzie chęć mianowania Henryka następcą tronu z uwagi na brak męskich potomków w małżeństwie Henryka VIII i Katarzyny Aragońskiej[3].

Ślub[edytuj | edytuj kod]

Henryk VIII w 1533 ogłosił unieważnienie swojego małżeństwa z pierwszą żoną i poślubił Annę Boleyn.

26 listopada 1533 r. Henryk Fitzroy poślubił Mary Howard, córkę Thomasa Howarda, 3. księcia Norfolk i Elizabeth Stafford, wnuczkę Edwarda Stafforda, straconego za zdradę w 1521. Inicjatorką tego małżeństwa była królowa Anna Boleyn, siostrzenica księcia Norfolk[2]. Ślub Mary Howard z królewskim bękartem miał być dowodem wdzięczności wobec wuja za okazywane jej wsparcie[2]. Dodatkowo Anna namówiła króla, aby zrezygnował z żądania wysokiego posagu[2].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

23 lipca 1536 17-letni książę zmarł na zapalenie płuc[4] lub gruźlicę. W źródłach nie odnotowano żadnej reakcji Marii z powodu śmierci przyrodniego brata, choć ambasador cesarza Karola V stwierdził, iż "z punktu widzenia interesów królewny nieźle się stało"[3].

Norfolk rozkazał zanurzyć ciało księcia w ołowiu i przewieźć je krytym wozem w nieznane nam miejsce, ale jego słudzy włożyli ciało na wóz z sianem. Ozdobny grób Henryka znajduje się w kościele Św Michała Archanioła w Framlingham, w Suffolk.

Niewiele ponad rok po śmierć Henryka, trzecia żona króla, Jane Seymour, powiła mu długo oczekiwanego następcę, który po śmierci ojca w 1547 r. wstąpi na tron jako Edward VI.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. https://www.factinate.com/people/facts-bessie-blount/, Datę urodzenia Elizabeth Blount szacuje się na około 1498; w momencie przystąpienia do dworu królowej miała około 12 lat, więc miało to miejsce mniej więcej w 1510.goły link w tytule
  2. a b c d e Eric Ives, Życie i śmierć Anny Boleyn, 2012, s. 17-18, 234, ISBN 978-83-89981-51-3.
  3. a b c d e f g h i Linda Porter, Maria Tudor. Pierwsza królowa, 2013, s. 17, 43, 140, 481, ISBN 978-83-89981-57-2.
  4. a b Helen Castor, Wilczyce. Angielskie królowe, 2015, s. 22, ISBN 978-83-89981-88-2.