Leon Kurowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Kurowski
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1907
Smoleńsk
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1998
Warszawa
profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo finansowe
Alma Mater Uniwersytet Wileński
Doktorat 1937
Profesura 1961
rektor
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Okres spraw. 1951–1952
Poprzednik Karol Koranyi
Następca Antoni Basiński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)
Grób Leona Kurowskiego

Leon Kurowski (ur. 3 lutego 1907 w Smoleńsku, zm. 9 lipca 1998 w Warszawie) – polski prawnik specjalizujący się w prawie finansowym, profesor nauk prawnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny prawników. Uczęszczał do szkoły rosyjskiej (1916–1921), a następnie do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Słonimie (1922–1927). W 1932 roku ukończył studia w zakresie prawa skarbowego na Uniwersytecie Stefana Batorego i zatrudnił się jako asystent na tej uczelni. Równocześnie pracował jako referent w wileńskiej Okręgowej Izbie Kontroli. Wykładał również w Instytucie Nauk Handlowo-Gospodarczych (1934–1938). W 1937 uzyskał stopień doktora. Tematem jego rozprawy był Podział wydatków budżetowych w zwyczajnym budżecie Polski, a promotorem Mieczysław Gutkowski. (Zofią Gutkowską, wdową po profesorze Gutkowskim, opiekowali się po drugiej wojnie państwo Kurowscy)[1].

Po wybuchu II wojny światowej pracował jako dyrektor i buchalter w Fabryce Papieru w Nowej Wilejce (1941–1944) oraz jako buchalter w Grzegorzewie (1943–1944).

W latach 1944–1945 był dyrektorem Biura Prezydialnego KRN w Lublinie, a równocześnie wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1945–1951 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu.

30 listopada 1945 został prowizorycznie mianowany na profesora organizowanego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, objął tam stanowisko kierownika Katedry Skarbowości i Prawa Skarbowego (w 1949 roku przemianowanej na Katedrę Finansów). Na UMK pracował do 1953 roku, w latach 1951–1952 pełnił funkcję rektora tej uczelni. W 1946 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 profesora zwyczajnego nauk prawnych.

Od 1949 do 1977 roku pracował na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1952–1955 był prorektorem, dwukrotnie (1956–1959 oraz 1968–1972) pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UW. Pracował też w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1951–1962), gdzie kierował Katedrą Budżetu Państwa. Wykładał również na Akademii Nauk Politycznych i w Instytucie Finansowym.

Poza pracą naukową profesor pełnił również szereg funkcji jako ekspert w sprawach gospodarczych w kraju i zagranicą. W latach 1959–1965 był ekspertem ONZ przy modernizacji gospodarek: Indonezji, Mali i Republiki Nigru.

Działał aktywnie w stowarzyszeniach społecznych i naukowych. Był założycielem, a następnie prezesem Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej, członkiem, a następnie wiceprezesem (1970–1980) Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance française. Był również członkiem wielu towarzystw zagranicznych, m.in. Centro Internazionale di Ricerche e Studi Assicurativi (Rzym), Société de Législation Comparée, Institut International de Finances Publiques (Paryż), Association Internationale du Droit des Assurances, Société Française de Droit Fiscal (Tuluza).

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Podział wydatków administracji państwowej w zwyczajnym budżecie polskim (1938)
  • Mała encyklopedia prawa (1959, redaktor naczelny)
  • La centralisation et la decentralisation financières dans la République Populaire de Pologne (1964, wspólnie z Bronisławem Blassem)
  • Kontrola finansowa (1968, wspólnie z Hanną Sochacką-Krysiakową)
  • Prawo finansowe (1965, redakcja pracy zbiorowej)
  • Prawo finansowe (1968, wspólnie z Marianem Weralskim)
  • Podstawy kontroli finansowej (1973, wspólnie z Hanną Sochacką-Krysiakową)
  • Wstęp do nauki prawa finansowego (1976)
  • Kontrola finansowa w sektorze publicznym (2000, współautor, ​ISBN 83-208-1244-5​)

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 394. ISBN 83-231-1988-0.
  • Kto Jest Kim w Polsce. Informator biograficzny – wydawnictwo INTERPREES, Warszawa 1989
  • In Memoriam – L. Kurowski: Jerzy Harasimowicz. W: Praca zbiorowa pod red. nauk. Grażyna Bałtruszajtys: Studia Iuridica, nr 37. Miscellanea. Wyd. Uniwersytetu Warszawskiego, 2005, s. 272. ISBN 83-235-0113-0. [dostęp 2012-11-27].
  • Leon Kurowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]