Leoncjusz II (cesarz bizantyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leoncjusz II
Cesarz bizantyński
Okres panowania od 695
do 698
Dane biograficzne
Data urodzenia ok. 660
Data śmierci 706
Moneta
moneta
Solid Leoncjusza II

Leoncjusz II (Leontius II, ok. 660706) – cesarz bizantyjski w latach 695698.

Zanim został cesarzem, Leoncjusz był dowódcą wojsk za panowania cesarza Justyniana II, został jednak uwięziony przez cesarza z powodu klęski, jaką poniósł pod Sebastopolis w walce z Arabami. Został uwolniony w 695 r., lecz natychmiast zorganizował spisek przeciwko cesarzowi, obalił go i sam objął tron, zaś Justyniana wypędził z kraju. Podczas jego rządów w 697[1] r. Arabowie zdobyli Kartaginę. Wkrótce potem (698) wybuchł kolejny bunt, dowodzony przez Tyberiusza III, za sprawą którego Leoncjusz utracił władzę. Spędził w więzieniu kilka lat, aż do roku 705, kiedy to za pomocą Bułgarów do władzy wrócił Justynian II. Obydwaj buntownicy (Leoncjusz, jak i Tyberiusz) zostali skazani na karę śmierci i straceni.

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 180. ISBN 83-7425-025-9.