Konstantyn III (cesarz bizantyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstantyn III
Heraclius Novus Constantinus
Cesarz bizantyński
Okres panowania 641
Dane biograficzne
Dynastia heraklijska
Data urodzenia 3 maja 612
Data śmierci 20 kwietnia lub 24 maja 641
Moneta
moneta
Konstantyn z ojcem (solid Herakliusza)

Konstantyn III (gr. Κωνσταντίνος Γ', ur. 3 maja 612, zm. 20 kwietnia lub 24 maja 641) – cesarz bizantyjski panujący przez cztery miesiące 641 roku. Niekiedy określany także jako Konstantyn I (w rachubie od upadku cesarstwa zachodniorzymskiego).

Najstarszy syn cesarza Herakliusza i jego pierwszej żony Eudokii. Matka Konstantyna zmarła wkrótce po urodzeniu dziecka, wskutek czego cesarz ożenił się ponownie – tym razem z własną bratanicą, naruszając w ten sposób prawa państwowe i kościelne. Wzbudziło to silną niechęć poddanych, oburzonych kazirodczym związkiem, tym bardziej, że nowa cesarzowa jawnie dążyła do ustanowienia następcą tronu własnego syna Herakleonasa. Ostatecznie, zgodnie z wolą ojca, Konstantyn zmuszony był podzielić się władzą z bratem przyrodnim (638).

Po śmierci Herakliusza 11 lutego 641 r. Konstantyn objął pełnię władzy, rządził jednak tylko przez cztery miesiące. Zmarł 24 maja na gruźlicę, choć zgon jego przypisywano także działaniu byłej cesarzowej – macochy Martyny. W trakcie jego krótkiego panowania od cesarstwa odpadł zajęty przez Arabów Egipt.

Żonaty był z Gregorią, córką Niketasa, i miał z nią dwóch synów:

Po śmierci Konstantyna samodzielne rządy objął Herakleonas.