Jan VII Paleolog

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan VII Paleolog
ilustracja
Cesarz bizantyński
Okres panowania od 1399
do 1402
Poprzednik Manuel II Paleolog
Następca Andronik V Paleolog
Cesarz bizantyński
Okres panowania 1390
Poprzednik Jan V Paleolog
Następca Jan V Paleolog
Dane biograficzne
Dynastia Paleologowie
Data urodzenia 1370
Data i miejsce śmierci 22 września 1408
Saloniki
Ojciec Andronik IV Paleolog
Matka Maria bułgarska
Żona Irena Gattilusio
Dzieci Andronik V Paleolog
Moneta
moneta

Jan VII Paleolog (gr. Ιωάννης Ζ' Παλαιολόγος, Iōannēs VII Palaiologos) (ur. 1370, zm. 22 września 1408 w Salonikach) – cesarz bizantyjski przez okres kilku miesięcy w 1390 pod koniec rządów Jana V Paleologa oraz współcesarz z Manuelem II w latach 13991402. Syn Andronika IV Paleologa.

Życiorys[edytuj]

Brał udział w buncie swego ojca przeciwko dziadkowi – Janowi V. Pod koniec życia dziada, 14 kwietnia 1390 roku udało mu się zająć tron, z którego został zrzucony przez swojego stryja – Manuela II. Uciekł następnie do sułtana Bajazyda I. Powrócił do Bizancjum i mimo początkowego konfliktu, Manuel II powierzył mu ster rządów na czas swojej podróży po Europie w latach 1399–1403. Współcesarzem został wówczas także jego syn – Andronik V Paleolog[1].

Ożenił się z Ireną Gattilusio. Miał z nią syna Andronika V Paleologa.

Przypisy

  1. M.B. Leszka, Manuel II, [w:] Paleologowie, seria: "Dynastie świata", Warszawa 2011, s. 36 - 39.

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa 2002.