Leopold Galocz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leopold Galocz (ur. 31 marca 1904 w Rychwałdzie na Zaolziu, zm. 2 sierpnia 1975) – polski wojskowy, uczestnik pierwszego powstania śląskiego

Harcerstwo i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze powstanie śląskie[edytuj | edytuj kod]

Jako 15-letni uczeń gimnazjalny, harcerz[1]., wstąpił do POW i brał udział w pierwszym powstaniu śląskim. Walczył w miejscowościach Gorzyczki, Gorzyce, Pszów, Rybnik. Po upadku powstania, w czasie najazdu Czechów na Śląsk Cieszyński działał w oddziałach partyzanckich na terenie Orłowej, Dąbrowy, Lutyni i Skrzeczenia. W roku 1923 wstąpił na stałe do Wojska Polskiego. Najpierw służył w Pucku w marynarce wojennej, jako bosmanmat. Następnie w 10.pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu a od roku 1926 do roku 1932 w 6.pac-u we Lwowie, gdzie ukończył gimnazjum matematyczno-przyrodnicze, następnie Podchorążówkę w Toruniu. Jako podporucznik służył w jednostce artyleryjskiej w Modlinie. Był wszechstronnym sportowcem. W roku 1937 w konkursie hippicznym o puchar premiera Sławoja Składkowskiego zdobył I nagrodę.

Druga wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1939 roku służył w Korpusie Ochrony Pogranicza w Sarnach, a tuż przed wybuchem wojny, będąc w stopniu porucznika, otrzymał rozkaz objęcia dowództwa fortu Waligóra w Węgierskiej Górce, na Żywiecczyźnie[2]. Po trzydniowej obronie fortu[3], wycofał się ze swoją jednostką po linii Andrychów, Kąty, Wadowice. Jako dowódca 7 baterii 21 pal wziął udział w bitwach na trasie Leżajska, Mogilany, Kłaj, Oleszyc. Po rozbiciu jednostek przedarł się z baterią pod Tomaszów Lubelski, gdzie wspierał w walkach Warszawską Brygadę Pancerno-Motorową pułkownika Roweckiego[4]. 23 września, po 23 dniach walki, dostał się do niewoli. Porucznik Galocz znalazł się w Oflagu XI B Braunschweig, gdzie przebywał do czerwca 1940 roku. Następnie aż do wyzwolenia, w Oflagu II C Woldenberg[5]

Czasy powojenne[edytuj | edytuj kod]

Po wyzwoleniu obozu przez wojska radzieckie w dniu 31 stycznia 1945, powrócił do kraju. W lipcu 1945 roku został powołany do Ludowego Wojska Polskiego. Dowodził m. in. jednostkami artyleryjskimi w Skwierzynie, Sulechowie, Skierniewicach i w Elblągu. Pełnił służbę na stanowisku dowódcy artylerii dywizji w 8 Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie skąd w stopniu pułkownika przeszedł na emeryturę. Będąc w stanie spoczynku, zajął się pracą społeczną w kole Powstańców Śląskich przy ZBoWiD. Pracował również jako korektor w Głosie Koszalińskim. Pracował także jako kierownik szkoły podstawowej w Lisewie, koło Płońska.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kopoczek Tadeusz, Harcerstwo Śląska Cieszyńskiego, Macierz Ziemi Cieszyńskiej, 1998, s. 21
  2. Prochowicz Jerzy R., Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku, Noriton, 2003
  3. Boje polskie 1939-1945. Przewodnik encyklopedyczny, red. Krzysztof Komorowski, Bellona, s. 439
  4. Kaczmarek Kazimierz, Przez trzy granice, z dziejów 17pp, MON, 1967, s. 374
  5. Józef Bohatkiewicz, Oflag II C Woldenberg, Warszawa 1971

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. R. Prochowicz, Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku, Noriton, 2003, ss. 457
  • * Józef Grzegorzek, Pierwsze powstanie śląskie 1919 roku w zarysie, Katowice 1935.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]