Oleszyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Oleszyce (ujednoznacznienie).
Oleszyce
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Ratusz w Oleszycach
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat lubaczowski
Gmina Oleszyce
Prawa miejskie 1576-1896, 1989[1][2]
Burmistrz Andrzej Gryniewicz
Powierzchnia 5,08[3] km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

3031[4]
596,7 os./km²
Strefa numeracyjna +48 16
Kod pocztowy 37-630
Tablice rejestracyjne RLU
Położenie na mapie gminy Oleszyce
Mapa lokalizacyjna gminy Oleszyce
Oleszyce
Oleszyce
Położenie na mapie powiatu lubaczowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubaczowskiego
Oleszyce
Oleszyce
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Oleszyce
Oleszyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Oleszyce
Oleszyce
Ziemia50°10′01″N 23°01′51″E/50,166944 23,030833
TERC (TERYT) 1809064
SIMC 0972507
Urząd miejski
Rynek 1
37-630 Oleszyce
Strona internetowa
Cerkiew św. Onufrego

Oleszycemiasto w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, położone na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad rzeczką Przerwą, dopływem Lubaczówki. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Oleszyce. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. przemyskiego. W Oleszycach działa zespół piłkarski i siatkarski „Czarni Oleszyce”.

Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1576 roku położone było w XVI wieku w województwie bełskim[5].

Dane ogólne[edytuj | edytuj kod]

Według danych z grudnia 2014 roku miasto miało 3236 mieszkańców[6].

Lokalny ośrodek handlowo-usługowy. Przez miasto przebiega linia kolejowa LubaczówJarosław z przystankiem kolejowym Oleszyce i droga wojewódzka nr 865 NarolJarosław.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XV w. Oleszyce były własnością Kormanickich, która od imienia swego protoplasty przyjęła nazwisko Ramsz. W 1436-1437 r. – właścicielem był Stanisław Ramsz, ze swoim bratem Nasiągniewem lub Nassagniewem. a około 1450-1462 r. Ramsz i jego żona Jadwiga z Leliwitów. Kolejnym właścicielem był Jan Ramsz wraz ze swoja matką Heleną z Felsztyna. Od 30 sierpnia 1570 roku Oleszyce należały do Hieronima Sieniawskiego, w tym czasie Oleszyce nazwane są Hieronimowem. Oleszyce rozwijały się w oparciu o rzemiosło i handel, odbywały się w nim targi i jarmarki. Prawa miejskie nadane osadzie w 1576 roku[7], przez ich właściciela Hieronima Sieniawskiego herbu Leliwa zostały potwierdzone 26 lutego 1578 r. w Warszawie, przez króla Stefana Batorego. Po śmierci Hieronima Sieniawskiego, właścicielem jest jego żona Jadwiga Sieniawska z Tarłów Czekaszewiczów, a po niej, ich syn Adam Hieronim Sieniawski (ur. ok. 1566 r.), Potem Oleszyce przypadły córce Adama Mikołaja Sieniawskiego i Elżbiety Heleny Sieniawskiej z Lubomirskich Marii Zofii Sieniawskiej (1698-1771), żonie Stanisława Denhoffa, a potem Aleksandra Augusta Czartoryskiego (1697-1782), wojewody ruskiego. Z ręka wnuczki ks. Aleksandra – Zofii Czartoryskiej (1779-1837), dobra oleszyckie dostaje jej mąż Stanisław Kostka Zamoyski (1775-1856), a potem dziedziczką była jego córka Gryzelda Celestyna Zamoyska (1805-1883), która poślubiła Tytusa Działyńskiego.

Po powstaniu listopadowym w 1831 r., w majątku żony (Gryzeldy Zamoyskich) w Oleszycach, mieszkał tu jeden z dowódców Tytus Działyński – ojciec Anny Potockiej i tu urodził się jej syn 29 kwietnia 1867 r. Jan Nepomucen Potocki herbu Pilawa.

W maju 1863 w pałacu urządzono lazaret dla kilkunastu rannych w bitwie pod Kobylanką. Pielęgnowaniem rannych zajmowała się księżna Jadwiga Sapieżyna[8].

W 1884 przez Oleszyce przeprowadzono linię kolejową. W 1901 r. miasto zniszczył wielki pożar, co poskutkowało utratą praw miejskich w 1915 r.[9]

W 1939 r. 21 Dywizja Piechoty Górskiej stoczyła bój pod Oleszycami. Na mocy Traktatu o granicach i przyjaźni III Rzeszy z ZSRR Oleszyce znalazły się pod okupacją sowiecką. 22 czerwca 1941 roku straż graniczna NKWD spaliła więźniów przetrzymywanych w zamku[10].

Oleszyce odzyskały prawa miejskie w 1989 roku.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piramida wieku mieszkańców Oleszyc w 2014 roku[4].


Piramida wieku Oleszyce.png

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. OLESZYCE – Serwis Internetowy Miasta i Gminy Oleszyc.
  2. Uchwała Rady Państwa z dnia 17 listopada 1988 r. w sprawie utworzenia miasta Oleszyce w województwie przemyskim. M.P. z 1988 r. Nr 32, poz. 286
  3. Dane Głównego Urzędu Statystycznego: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2008 r.). [dostęp 1.10.2009].
  4. a b http://www.polskawliczbach.pl/Oleszyce, w oparciu o dane GUS.
  5. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 173.
  6. GUS. Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 XII 2014 r.
  7. OLESZYCE – Serwis Internetowy Miasta i Gminy Oleszyc.
  8. Kraków, Czas 1863 nr 120 s.2.
  9. OLESZYCE – Serwis Internetowy Miasta i Gminy Oleszyc.
  10. Aleksander Szumański, Z ludobójstwem w tle.
  11. Miasta partnerskie (pol.). Miasto i gmina Oleszyce. [dostęp 2012-05-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]