Oleszyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Oleszyce (ujednoznacznienie).
Oleszyce
Ratusz w Oleszycach
Ratusz w Oleszycach
Herb
Herb Oleszyc
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat lubaczowski
Gmina Oleszyce
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1576-1896, 1989[1][2]
Burmistrz Andrzej Gryniewicz
Powierzchnia 5,08[3] km²
Populacja (2014-12-31)
• liczba ludności
• gęstość

3236[4]
641 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 16
Kod pocztowy 37-630
Tablice rejestracyjne RLU
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Oleszyce
Oleszyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Oleszyce
Oleszyce
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Oleszyce
Oleszyce
Ziemia 50°10′01″N 23°01′51″E/50,166944 23,030833
TERC
(TERYT)
3182509064
Urząd miejski
Rynek 1
37-630 Oleszyce
Strona internetowa

Oleszycemiasto w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, położone na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, nad rzeczką Przerwą, dopływem Lubaczówki. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Oleszyce. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. przemyskiego. W Oleszycach działa zespół piłkarski i siatkarski „Czarni Oleszyce”.

Dane ogólne[edytuj]

Według danych z grudnia 2014 roku miasto miało 3236 mieszkańców[4].

Lokalny ośrodek handlowo-usługowy. Przez miasto przebiega linia kolejowa LubaczówJarosław z przystankiem kolejowym Oleszyce i droga wojewódzka nr 865 NarolJarosław.

Historia[edytuj]

W XV w. Oleszyce były własnością Kormanickich, która od imienia swego protoplasty przyjęła nazwisko Ramsz. W 1436-1437 r. – właścicielem był Stanisław Ramsz, ze swoim bratem Nasiągniewem lub Nassagniewem. a około 1450-1462 r. Ramsz i jego żona Jadwiga z Leliwitów. Kolejnym właścicielem był Jan Ramsz wraz ze swoja matką Heleną z Felsztyna. Od 30 sierpnia 1570 roku Oleszyce należały do Hieronima Sieniawskiego, w tym czasie Oleszyce nazwane są Hieronimowem. Oleszyce rozwijały się w oparciu o rzemiosło i handel, odbywały się w nim targi i jarmarki. Prawa miejskie nadane osadzie w 1576 roku[5], przez ich właściciela Hieronima Sieniawskiego herbu Leliwa zostały potwierdzone 26 lutego 1578 r. w Warszawie, przez króla Stefana Batorego. Po śmierci Hieronima Sieniawskiego, właścicielem jest jego żona Jadwiga Sieniawska z Tarłów Czekaszewiczów, a po niej, ich syn Adam Hieronim Sieniawski (ur. ok. 1566 r.), Potem Oleszyce przypadły córce Adama Mikołaja Sieniawskiego i Elżbiety Heleny Sieniawskiej z Lubomirskich Marii Zofii Sieniawskiej (1698-1771), żonie Stanisława Denhoffa, a potem Aleksandra Augusta Czartoryskiego (1697-1782), wojewody ruskiego. Z ręka wnuczki ks. Aleksandra – Zofii Czartoryskiej (1779-1837), dobra oleszyckie dostaje jej mąż Stanisław Kostka Zamoyski (1775-1856), a potem dziedziczką była jego córka Gryzelda Celestyna Zamoyska (1805-1883), która poślubiła Tytusa Działyńskiego.

Po powstaniu listopadowym w 1831 r., w majątku żony (Gryzeldy Zamoyskich) w Oleszycach, mieszkał tu jeden z dowódców Tytus Działyński- ojciec Anny Potockiej i tu urodził się jej syn 29 kwietnia 1867 r. Jan Nepomucen Potocki herbu Pilawa. W 1884 przez Oleszyce przeprowadzono linię kolejową. W 1901 r. miasto zniszczył wielki pożar, co poskutkowało utratą praw miejskich w 1915 r.[6]

W 1939 r. 21 Dywizja Piechoty Górskiej stoczyła bój pod Oleszycami. Na mocy Traktatu o granicach i przyjaźni III Rzeszy z ZSRR Oleszyce znalazły się pod okupacją sowiecką. 22 czerwca 1941 roku straż graniczna NKWD spaliła więźniów przetrzymywanych w zamku[7].

Oleszyce odzyskały prawa miejskie w 1989 roku.

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Oleszyc w 2014 roku [8].


Piramida wieku Oleszyce.png

Zabytki[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]