Leszek Prorok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leszek Prorok
Modrzew
Data i miejsce urodzenia

28 kwietnia 1919
Warszawa

Data i miejsce śmierci

9 grudnia 1984
Warszawa

Alma Mater

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Dziedzina sztuki

literatura

Ważne dzieła

Tamta jesień

Odznaczenia
Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego (nadany po 1992)
Grób Leszka Proroka na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Leszek Prorok, ps. „Modrzew” (ur. 28 kwietnia 1919 w Warszawie, zm. 9 grudnia 1984 tamże) – polski pisarz, eseista, dramaturg.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa (urzędnik i bankowy księgowy) oraz Wandy Miłkowskiej (krewna Teodora Tomasza Jeża). Miał młodszą o 5 lat siostrę Zofię. Jego dziadek ze strony ojca - Wincenty - miał chłopskie pochodzenie i był uczestnikiem powstania styczniowego pod dowództwem Mariana Langiewicza[1]. Absolwent Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie oraz Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego. Debiutował utworem Dzień nad Motławą w roku 1939. Podczas okupacji niemieckiej działacz Związku Jaszczurczego i tajnego ONR (w Organizacji Wewnętrznej był członkiem na poziomie „C”). Szef sztabu Armii Podziemnej (organizacja wojskowa kierowana przez Stanisława Kasznicę i Lecha Neymana) oraz kierownik Okręgu Poznańskiego AP i Obszaru Zachód NSZ[2]. Studiował na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, współpracował z pismem Szaniec. Należał do Armii Krajowej, walczył w powstaniu warszawskim jako starszy strzelec z cenzusem w pułku NSZ im. Władysława Sikorskiego, a następnie w 1. kompanii batalionu „Ruczaj” w ramach VII Zgrupowania 2 Rejonu Obwodu I Śródmieście AK[3]. Po zakończeniu wojny przebywał w Poznaniu, gdzie został dwukrotnie aresztowany przez UB – w 1945 i 1949; współpracował ze szczecińskim tygodnikiem kulturalno-społecznym „Ziemia i Morze”, był dyrektorem Teatru Lalki i Aktora „Marcinek”, uczył na UAM. Od 1964 mieszkał w Warszawie.

W roku 1974 otrzymał nagrodę marynistyczną im. M. Zaruskiego.

Odznaczony Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego[4]. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 18-6-5)[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1944 – Dziedzictwo Piastów
  • 1961 – Wyspiarze
  • 1964 – Grzechy dobrych ludzi (zbiór opowiadań)
  • 1966 – Okno dziwów
  • 1967 – Tamta jesień (nagrodzony za nią w międzynarodowym konkursie literackim w Tokio)
  • 1967 – Lądy nieuniknione
  • 1969 – Wielkie wody
  • 1969 – Powrót taty (sztuka teatralna)
  • 1969 – Poeci i morze (antologia)
  • 1970 – Czas stworzenia
  • 1970 – Letni sztorm i inne opowiadania
  • 1971 – Felix culpa
  • 1972 – Wielki zgiełk (powieść satyryczna)
  • 1973 – Kepi wojska francuskiego (wspomnienia z czasów szkolnych (w tym opowiadanie tytułowe), dziennik powstańczy i eseje o tematyce warszawskiej)
  • 1975 – Zapiski psubrata
  • 1976 – Jak liść
  • 1977 – Tsunami
  • 1988 – Smutne pół rycerzy żywych. Wspomnienia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Żaryn 1999 ↓, s. 9.
  2. Jan Żaryn: Leszek Prorok. Człowiek i twórca. Warszawa: DiG, 1999, s. 50.
  3. Leszek Prorok. W: Powstańcze biogramy [on-line]. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2014-09-22].
  4. Odznaczeni Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego. nsz.com.pl. [dostęp 2014-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-08)].
  5. Cmentarz Stare Powązki: EWELINA CIECHANOWICZ, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wyd. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
  • Jan Żaryn: Leszek Prorok. Człowiek i twórca. Warszawa: Wydawnictwo DiG, 1999.