Ludwig Schneider

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ludwig Ignatz Anton Schneider (ur. 23 marca 1855 w Namysłowie, zm. 29 grudnia 1943 w Złotym Stoku[1]) – śląski architekt, twórca licznych kościołów, głównie wyznania katolickiego. Jeden z przedstawicieli historyzmu, projektował budowle przede wszystkim w stylu neogotyckim, jednakże w jego bogatym oeuvre znalazły się realizacje w stylach neoromańskim oraz neobarokowym.

Życie i twórczość[edytuj]

Ludwig Schneider był synem adwokata Augusta Schneidera. 5 lutego 1887 w Bytomiu ożenił się z Elisabeth Halamą. W latach 1908–1909 mieszkał we Wrocławiu. W 1910 kupił parcelę w Złotym Stoku. W 1914 przeszedł na emeryturę z powodu choroby oczu i zamieszkał w Złotym Stoku[1].

Był bardzo dobrym znawcą Dolnego i Górnego Śląska, zwracał uwagę na układ urbanistyczny i potrzeby miejscowości, w których budowano świątynię, stąd wielkość zaprojektowanych przez niego jego kościołów odpowiadała ówczesnej ilości wiernych. Projekty zawierały także takie uwagi jak proporcje naw, rozmieszczenie ołtarzy, konfesjonałów, a nawet dbał o detale typu szerokość odstępstw między ławami dla wiernych itp. Nie wiemy o jego działalności na rzecz luteran, generalnie wznosił kościoły katolickie, tym bardziej że był osobą bliską dla ówczesnego wrocławskiego biskupa Georga Koppa, który osobiście konsekrował lwią część wybudowanych przez Schneidera świątyń. Architekt zwracał uwagę na materiał budowlany, kościoły były wznoszone zarówno z kamienia jak i z cegły: powszechnie używanej cegły klinkierowanej i cegły suszonej, także łączył wszystkie rodzaje materiałów. Jako bardzo dobry znawca europejskiej sztuki doby dojrzałego i późnego średniowiecza, a zwłaszcza gotyku na Dolnym i Górnym Śląsku, pomimo dążenia do jednorodnej przestrzeni w poszczególnych inwestycjach poszukiwał odmiennych recepcji, stąd w jego dziełach można znaleźć pluralizm struktur przestrzennych. Mamy więc kościoły w formie halowej, pseudobazylikowej jak i bazylikowej. Preferował przede wszystkim styl neogotycki, w mniejszym stopniu neoromański. Według jego projektów zostało zrealizowanych ponad 40 kościołów, przede wszystkim na Górnym Śląsku głównie na terenie ówczesnej rejencji opolskiej, ponadto pozostawił dzieła na Morawach, Dolnym Śląsku oraz w Danii.

Dzieła[edytuj]

Literatura[edytuj]

  • Marcin Dziedzic, Architekt Ludwig Schneider w Złotym Stoku, „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka”, R. LXIX (2014), s. 139–142.
  • Irma Kozina, Architektura sakralna. Neogotycki uniformizm i nowe doświadczenia przestrzenne, w: Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, Katowice 2004, s. 236–237.
  • Dorota Głazek, Domus Cellebrima. Architektura sakralna (katolicka) przemysłowej części Górnego Śląska 1870–1914, Katowice 2003
  • Jerzy Nyga, Architektura sakralna a ruch odnowy liturgicznej na przykładzie obiektów diecezji katowickiej Katowice 1993.
  • Bogdan Kloch i Aleksandra Grabiec, Kościół pw. Św. Antoniego w Rybniku Zeszyty rybnickie nr 4, Rybnik 2006.
  • Stanisław Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce. Warszawa 1954

Przypisy

  1. a b M. Dziedzic, Architekt Ludwig Schneider w Złotym Stoku, „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka”, R. LXIX (2014), s. 139-142.
  2. Treść dokumentu złożonego w kamieniu węgielnym kościoła katolickiego w Polanicy, 19 czerwca 1911 r.. W: Henryk Grzybowski, Georg Wenzel: Polanica Zdrój wczoraj i dziś. T. 1: 1347–1946. Nowa Ruda, Polanica Zdrój: Wyd. Maria, Towarzystwo Miłośników Polanicy, 2006, s. 382. ISBN 9788388842955.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Galeria zdjęć[edytuj]