Przejdź do zawartości

Magnus I Birgersson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Magnus I Birgersson
Ilustracja
Pieczęć Magnusa I
ilustracja herbu
król Szwecji
Okres

od 1275
do 18 grudnia 1290

Poprzednik

Waldemar Birgersson

Następca

Birger I Magnusson

Dane biograficzne
Dynastia

Folkungowie

Data urodzenia

1240

Data śmierci

18 grudnia 1290

Ojciec

Birger

Matka

Ingeborga

Żona

Jadwiga

Dzieci

Eryk,
Birger I Magnusson,
Eryk Magnusson,
Waldemar,
Ryksa,
Ingeborga

Magnus I Birgersson, Magnus I Ladulås (ur. 1240, zm. 18 grudnia 1290) – książę Sudermanii od 1266, król Szwecji od 1275.

Był drugim synem jarla Birgera i jego pierwszej żony Ingeborgi, siostry szwedzkiego króla Eryka XI. W 1275 stanął na czele buntu przeciwko swojemu bratu, królowi Waldemarowi.

11 listopada 1276 poślubił Jadwigę, córkę Gerarda I, hrabiego Holsztynu. Z tego małżeństwa pochodzili:

  • Eryk, zm. 1279,
  • Birger (1280–1321), król Szwecji,
  • Eryk (zm. 1318), książę Sudermanii,
  • Waldemar (zm. 1318), książę Finlandii,
  • Ryksa (zm. po 1347), ksieni klarysek w Sztokholmie,
  • Ingeborga (zm. 1319), żona Eryka VI, króla Danii.

w 1278 roku zawarł ugodę z przywódcami powstania szlachty szwedzkiej którzy uwięzili jego teścia Gerarda I, którą po roku zerwał a przywódców powstania skazał na śmierć. Umocnił swoją władzę nadając przywileje podatkowe szlachcicom którzy zdecydowali się służy w jego armii oraz zacieśniając współprace z biskupami poprzez nadanie w 1281 roku wielkiego przywileju Kościołowi[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Dworzaczek W., Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 36.
  • Wielka Historia Świata - Późne średniowiecze. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Krzysztofa Baczkowskiego. T. 5. Kraków: Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005. ISBN 83-85719-89-X.