Nicholas Monroe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nicholas Monroe
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1982
Oklahoma City
Wzrost 178 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Ben Monroe
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 253 (19 września 2011)
Australian Open 2Q (2007)
Wimbledon 1Q (2008)
US Open 1Q (2008, 2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 30 (2 października 2017)
Australian Open 2R (2017)
Roland Garros 2R (2014–2016)
Wimbledon 3R (2017)
US Open QF (2017)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska panamerykańskie
Brąz Guadalajara 2011 gra podwójna mężczyzn

Nicholas Monroe (ur. 12 kwietnia 1982 w Oklahoma City) – amerykański tenisista, brązowy medalista igrzysk panamerykańskich z Guadalajary (2011) w konkurencji gry podwójnej mężczyzn[1].

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W gronie zawodowców od 2002 roku, głównie skupiając się na grze podwójnej. W zawodach kategorii ATP World Tour Monroe zdobył cztery tytuły z dwunastu rozegranych finałów.

Najwyżej w rankingu ATP singlistów zajmował 253. miejsce (19 września 2011), a w klasyfikacji deblistów 30. pozycję (2 października 2017).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna (4–8)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 24 lutego 2013 Buenos Aires Ceglana Niemcy Simon Stadler Włochy Simone Bolelli
Włochy Fabio Fognini
3:6, 2:6
Zwycięzca 1. 14 lipca 2013 Båstad Ceglana Niemcy Simon Stadler Argentyna Carlos Berlocq
Hiszpania Albert Ramos-Viñolas
6:2, 3:6, 10–3
Finalista 2. 28 lipca 2013 Umag Ceglana Niemcy Simon Stadler Słowacja Martin Kližan
Hiszpania David Marrero
1:6, 7:5, 7–10
Zwycięzca 2. 13 lipca 2014 Båstad Ceglana Szwecja Johan Brunström Francja Jérémy Chardy
Austria Oliver Marach
4:6, 7:6(5), 10–7
Finalista 3. 26 kwietnia 2015 Bukareszt Ceglana Nowa Zelandia Artem Sitak Rumunia Marius Copil
Rumunia Adrian Ungur
6:3, 5:7, 15–17
Finalista 4. 19 lipca 2015 Newport Trawiasta Chorwacja Mate Pavić Wielka Brytania Jonathan Marray
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 3:6, 8–10
Zwycięzca 3. 25 października 2015 Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Jack Sock Chorwacja Mate Pavić
Nowa Zelandia Michael Venus
7:5, 6:2
Finalista 5. 1 kwietnia 2017 Miami Twarda Stany Zjednoczone Jack Sock Polska Łukasz Kubot
Brazylia Marcelo Melo
5:7, 3:6
Finalista 6. 1 października 2017 Shenzhen Twarda Chorwacja Nikola Mektić Austria Alexander Peya
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
3:6, 2:6
Finalista 7. 25 lutego 2018 Delray Beach Twarda Australia John-Patrick Smith Stany Zjednoczone Jack Sock
Stany Zjednoczone Jackson Withrow
6:4, 4:6, 8–10
Finalista 8. 6 maja 2018 Stambuł Ceglana Japonia Ben McLachlan Wielka Brytania Dominic Inglot
Szwecja Robert Lindstedt
6:3, 3:6, 8–10
Zwycięzca 4. 29 lipca 2018 Atlanta Twarda Australia John-Patrick Smith Stany Zjednoczone Ryan Harrison
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
3:6, 7:6(5), 10–8

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dobles Varonil Medalla de Bronce (hiszp.). Info Guadalajara, 2011-10-22. [dostęp 2013-06-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]