Simone Bolelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Simone Bolelli
Simone Bolelli
Simone Bolelli w 2015
Państwo  Włochy
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 8 października 1985
Bolonia
Wzrost 183 cm
Masa ciała 83 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 2003
Zakończenie kariery aktywny
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 36 (23 lutego 2009)
Australian Open 2R (2008, 2009, 2015, 2016)
Roland Garros 3R (2008, 2015)
Wimbledon 3R (2008, 2011, 2014)
US Open 2R (2007, 2014)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 8 (17 sierpnia 2015)
Australian Open W (2015)
Roland Garros SF (2015)
Wimbledon 2R (2014)
US Open SF (2011)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska śródziemnomorskie
Brąz
Almería 2005 gra pojedyncza

Simone Bolelli (ur. 8 października 1985 w Bolonii) – włoski tenisista, zwycięzca turniejów rangi ATP World Tour w grze podwójnej, w tym wielkoszlemowego Australian Open 2015, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Pekinu.

Kariera tenisowa[edytuj]

Karierę tenisową Bolelli rozpoczął w 2003 roku.

Początkowo startował w turniejach z serii ITF Men's Circuit i ATP Challenger Tour. Pod koniec kwietnia 2008 roku doszedł do finału rozgrywek rangi ATP World Tour w Monachium, eliminując po drodze m.in. Paula-Henriego Mathieu; mecz o tytuł przegrał z Fernando Gonzálezem.

W grze podwójnej Włoch ma w dorobku 5 triumfów i 5 finałów w zawodach ATP World Tour. W 2015 roku wspólnie z Fabio Fogninim odniósł zwycięstwo podczas Australian Open, w meczu mistrzowskim triumfując nad deblem Pierre-Hugues HerbertNicolas Mahut 6:4, 6:4.

Od kwietnia 2007 roku Bolelli reprezentuje Włochy w Pucharze Davisa. Do końca lutego 2012 roku rozegrał 28 meczów; w singlu odniósł 7 zwycięstw i 9 porażek, natomiast w deblu ma 9 wygrane pojedynki oraz 3 przegrane.

W 2008 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie. Z rywalizacji singlowej odpadł w 1 rundzie pokonany przez Victora Hănescu. Z turnieju deblowego również został wyeliminowany w 1 rundzie, a tworzył parę z Andreasem Seppim.

W rankingu gry pojedynczej Bolelli najwyżej był na 36. miejscu (23 lutego 2009), a w klasyfikacji gry podwójnej na 8. pozycji (17 sierpnia 2015).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (0–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 4 maja 2008 Monachium Ceglana Chile Fernando González 6:7(4), 7:6(4), 3:6

Gra podwójna (5–5)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1 maja 2011 Monachium Ceglana Argentyna Horacio Zeballos Niemcy Andreas Beck
Niemcy Christopher Kas
7:6(3), 6:4
Zwycięzca 2. 31 lipca 2011 Umag Ceglana Włochy Fabio Fognini Chorwacja Marin Čilić
Chorwacja Lovro Zovko
6:3, 5:7, 10–7
Finalista 1. 21 października 2012 Moskwa Twarda (hala) Włochy Daniele Bracciali Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
5:7, 3:6
Zwycięzca 3. 24 lutego 2013 Buenos Aires Ceglana Włochy Fabio Fognini Stany Zjednoczone Nicholas Monroe
Niemcy Simon Stadler
6:3, 6:2
Finalista 2. 2 marca 2013 Acapulco Ceglana Włochy Fabio Fognini Polska Łukasz Kubot
Hiszpania David Marrero
5:7, 2:6
Zwycięzca 4. 31 stycznia 2015 Australian Open, Melbourne Twarda Włochy Fabio Fognini Francja Pierre-Hugues Herbert
Francja Nicolas Mahut
6:4, 6:4
Finalista 3. 22 marca 2015 Indian Wells Twarda Włochy Fabio Fognini Kanada Vasek Pospisil
Stany Zjednoczone Jack Sock
4:6, 7:6(3), 7–10
Finalista 4. 19 kwietnia 2015 Monte Carlo Ceglana Włochy Fabio Fognini Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:7(3), 1:6
Finalista 5. 18 października 2015 Szanghaj Twarda Włochy Fabio Fognini Południowa Afryka Raven Klaasen
Brazylia Marcelo Melo
3:6, 3:6
Zwycięzca 5. 27 lutego 2016 Dubaj Twarda Włochy Andreas Seppi Hiszpania Feliciano López
Hiszpania Marc López
6:2, 3:6, 14–12

Bibliografia[edytuj]