Otto Schenking

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otto Schenking
Ilustracja
Przybycie Ottona Schenkinga do Sulejowa
Herb Otto Schenking
Miejsce urodzenia Inflanty
Data i miejsce śmierci 20 czerwca 1637
Sulejów
biskup wendeński
Okres sprawowania 1593-1637
opat komendatoryjny
sulejowski i witowski
Okres sprawowania 1613-1637
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 1589[1]

Otto Schenking herbu Trąby tertio[2][3] (ur. 1554 w Inflantach[4], zm. 20 czerwca[5] 1637 w Sulejowie) – duchowny katolicki, biskup inflancki konsekrowany w Wilnie w 1593 roku. Z nadania króla Zygmunta III Wazy komendantariusz opactwa cystersów w Sulejowie oraz klasztoru norbertanów w Witowie (od 1613 roku).

Studiował w Krakowie i w Niemczech. Po porzuceniu protestantyzmu został proboszczem w Wenden.

W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[6].

Za jego rządów jego diecezja została włączona do metropolii gnieźnieńskiej[7]. Wygnany z Inflant w 1625 roku w wyniku działań wojny polsko-szwedzkiej, osiadł w opactwie sulejowskim. Za czasów jego zarządu oba klasztory zostały znacznie rozbudowane.

Kasper Niesiecki w swoim Herbarzu tak o nim napisał: to pewna, że był pasterz osobliwszego w obyczajach ułożenia i życia przykładnego, w r. 1597. ponieważ senat Rygski zakazał był, żeby nikt studentom naszym, gospód nie najmował, Otto dom dostatni skupił, dla ich rezydencyi, gdzie pięciu ich swoim kosztem chował. Annuae Societ. tęż dobroczynność i w Derpcie naszym OO. świadczył, mąż w naukach się kochający [8].

Biskup Otto Schenking był bratem Jerzego, kasztelana wendeńskiego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b ADB:Schenking, Otto
  2. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J. powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, t. I-X, Lipsk 1839–1846, tom I, str. 84.
  3. Witrażyk z r. 1606 z herbem biskupa Ottona Schenkinga ukazuje trzy trąby (rogi myśliwskie) w skos: K. Buczkowski, W. Skórczewski. Dawne polskie szkła malowane. „Arkady”. 4, s. 221, 1936. 
  4. Encyklopedyja powszechna, t. XXIII, Warszawa 1866, s. 83.
  5. Nitecki podaje lipiec 1637 roku
  6. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 237.
  7. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 396.
  8. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J. powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, t. I-X, Lipsk 1839–1846, tom VIII, str. 291.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]