Otto Schenking

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Schenking
Przybycie Ottona Schenkinga do Sulejowa
Przybycie Ottona Schenkinga do Sulejowa
Miejsce urodzenia Inflanty
Data i miejsce śmierci 20 czerwca 1637
Sulejów
biskup wendeński
Okres sprawowania 1590-1637
opat komendatoryjny
sulejowski i witowski
Okres sprawowania 1613-1637
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 1589[1]

Otto Schenking herbu Trąby tertio[2][3] (ur. 1554 w Inflantach[4], zm. 20 czerwca 1637 w Sulejowie) – duchowny katolicki, biskup wendeński od 19 lutego 1590. Z nadania Zygmunta III Wazy komendantariusz opactwa cystersów w Sulejowie oraz klasztoru norbertanów w Witowie (od 1613 roku).

W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[5].

Wygnany z Inflant w 1625 roku w wyniku działań wojny polsko-szwedzkiej, osiadł w opactwie sulejowskim. Za czasów jego zarządu oba klasztory zostały znacznie rozbudowane.

Kasper Niesiecki w swoim Herbarzu tak o nim napisał: to pewna, że był pasterz osobliwszego w obyczajach ułożenia i życia przykładnego, w r. 1597. ponieważ senat Rygski zakazał był, żeby nikt studentom naszym, gospód nie najmował, Otto dom dostatni skupił, dla ich rezydencyi, gdzie pięciu ich swoim kosztem chował. Annuae Societ. tęż dobroczynność i w Derpcie naszym OO. świadczył, mąż w naukach się kochający [6].

Biskup Otto Schenking był bratem Jerzego, kasztelana wendeńskiego[1].

Przypisy

  1. a b ADB:Schenking, Otto
  2. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J. powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, t. I-X, Lipsk 1839–1846, tom I, str. 84.
  3. Witrażyk z r. 1606 z herbem biskupa Ottona Schenkinga ukazuje trzy trąby (rogi myśliwskie) w skos: K. Buczkowski, W. Skórczewski. Dawne polskie szkła malowane. „Arkady”. 4, s. 221, 1936. 
  4. Encyklopedyja powszechna, t. XXIII, Warszawa 1866, s. 83.
  5. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 237.
  6. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J. powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, t. I-X, Lipsk 1839–1846, tom VIII, str. 291.

Bibliografia[edytuj]