Piotr Skuratowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Skuratowicz
Ilustracja
Piotr Skuratowicz w mundurze pułkownika
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1891
Mińsk
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
zamordowany przez NKWD w Charkowie
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
Armia Polska we Francji,
6 Pułk Strzelców Konnych,
8 Pułk Ułanów
Stanowiska dowódca
10 Pułku Strzelców Konnych
XII Brygady Kawalerii
szef Departamentu Kawalerii
w Ministerstwie Spraw Wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Korony (Belgia)

Piotr Skuratowicz (ur. 1 sierpnia 1892 roku w majątku Filipowicze, zm. w kwietniu 1940 roku w Charkowie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawalerzysta, ofiara zbrodni katyńskiej. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj]

Syn Jana i Eleonory z domu Oleszkiewicz, brat Teofila Skuratowicza. Teofil służył w 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich, wsławił się w wojnie polsko-bolszewickiej i zginął w bitwie pod Hrebionką 9 lipca 1920 r. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Piotr Skuratowicz służył przed 1917 jako oficer kawalerii[1] w Armii Imperium Rosyjskiego, następnie do maja 1918[1] w I Korpusie Polskim w Rosji, a po przedostaniu się przez Murmańsk do Armii gen. Hallera we Francji powrócił z nią w czerwcu 1919 do kraju. W armii Hallera służył w latach 1919 – 1920 dowodząc dyonem strzeleckim, szwadronem instruktorskim szwoleżerów oraz szwadronem zapasowym szwoleżerów[1]. Zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem 1 czerwca 1919[1]. Pełnił służbę w 6 Pułku Strzelców Konnych (1920-1922), 8 Pułku Ułanów (1922-1924) jako dowódca dywizjonu[1] i Centrum Wyszkolenia Kawalerii (1924-1929). Awansowany na pułkownika 15 sierpnia 1924[1]. W kwietniu 1929 został dowódcą 10 Pułku Strzelców Konnych w Łańcucie, a w lutym 1934[1] dowódcą XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce. W latach 1937-1939 był szefem Departamentu Kawalerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych. 19 marca[1] 1939 został mianowany generałem brygady.

Podczas kampanii wrześniowej dowodził Grupą „Dubno”. Po agresji radzieckiej na Polskę (17 września 1939) i aneksji wschodnich terenów II Rzeczypospolitej, został zatrzymany przez NKWD i wywieziony do obozu w Starobielsku. W 1940 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.

Pochowany został na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie.[2]

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała dywizji[3]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h O kawalerii polskiej XX wieku s. 47
  2. Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa 2003, s. 493.
  3. Monitor Polski, Nr 85 z 16 listopada 2007, poz. 885
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2793 z 26 marca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 412
  5. Stanisław Łoza, Czy wiesz, kto to jest?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938, s. 674

Bibliografia[edytuj]

  • Polski Słownik Biograficzny Zeszyt 159 (T.38 s 522)
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 47. ISBN 83-04-03364-X.