Piotr Skuratowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Skuratowicz
Piotr Skuratowicz w mundurze pułkownika
Piotr Skuratowicz w mundurze pułkownika
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1891
Mińsk
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
zamordowany przez NKWD w Charkowie
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
Armia Polska we Francji,
6 Pułk Strzelców Konnych,
8 Pułk Ułanów
Stanowiska dowódca
10 Pułku Strzelców Konnych
XII Brygady Kawalerii
szef Departamentu Kawalerii
w Ministerstwie Spraw Wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Korony (Belgia)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Piotr Skuratowicz (ur. 1 sierpnia 1892 w majątku Filipowicze, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie, generał brygady Wojska Polskiego, kawalerzysta, ofiara zbrodni katyńskiej. Odznaczony Orderem Virtuti Militari. Syn Jana i Eleonory z domu Oleszkiewicz, brat Teofila Skuratowicza.

Teofil służył w 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich , wsławił się w wojnie polsko- bolszewickiej i zginał w bitwie pod Hrebionką w dniu 9 lipca 1920 r. Odznaczony Orderem Virtuti Militari

Zarys służby wojskowej[edytuj | edytuj kod]

Służył przed 1917 jako oficer kawalerii[1] w Armii Imperium Rosyjskiego, następnie do maja 1918[1] w I Korpusie Polskim w Rosji, a po przedostaniu się przez Murmańsk do Armii gen. Hallera we Francji powrócił z nią w czerwcu 1919 do kraju. W armii Hallera służył w latach 1919 – 1920 dowodząc dyonem strzeleckim, szwadronem instruktorskim szwoleżerów oraz szwadronem zapasowym szwoleżerów [1]. Zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem 1 czerwca 1919[1]. Pełnił służbę w 6 Pułku Strzelców Konnych (1920-1922), 8 Pułku Ułanów (1922-1924) jako dowódca dywizjonu [1] i Centrum Wyszkolenia Kawalerii (1924-1929). Awansowany na pułkownika 15 sierpnia 1924 [1]. W kwietniu 1929 został dowódcą 10 Pułku Strzelców Konnych w Łańcucie, a w lutym 1934[1] dowódcą XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce. W latach 1937-1939 był szefem Departamentu Kawalerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych. 19 marca [1] 1939 został mianowany generałem brygady.

Podczas kampanii wrześniowej dowodził grupą "Dubno". Po agresji radzieckiej na Polskę (17 września 1939) i aneksji wschodnich terenów II Rzeczypospolitej, został zatrzymany przez NKWD i wywieziony do obozu w Starobielsku. W 1940 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała dywizji[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 O kawalerii polskiej XX wieku s. 47
  2. Monitor Polski, Nr 85 z 16 listopada 2007, poz. 885
  3. Stanisław Łoza, Czy wiesz, kto to jest?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938, s. 674

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny Zeszyt 159 (T.38 s 522)
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 47. ISBN 83-04-03364-X.