Port lotniczy Moskwa-Szeremietiewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Аэропорт Шереметьево
Terminal „F” (d. 2)
Terminal „F” (d. 2)
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód moskiewski
Miejscowość Chimki
Typ cywilne
Kod IATA SVO
Kod ICAO UUEE
Wysokość 190 m n.p.m.
Statystyki ruchu (2015), źródło
Liczba pasażerów 31 612 402
Liczba operacji 256 104
Drogi startowe
Kierunek 07R/25L: beton, 3700 × 60 m
Kierunek 07L/25R: beton, 3550 × 60 m
Położenie na mapie obwodu moskiewskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu moskiewskiego
SVO
SVO
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
SVO
SVO
Ziemia55°58′22″N 37°24′53″E/55,972778 37,414722
Strona internetowa
Terminal „B” (d. 1) lotniska Szeremietiewo
Panorama terminalu „F”
Widok na terminal „D” w budowie
Stacja kolejowa przed terminalem „F”
Hala odlotów terminalu „F”
Samolot Ił-18 w barwach Aerofłotu jako pomnik przed dworcem Szeremietiewo „B”

Port lotniczy Moskwa-Szeremietiewo (ros.: Аэропорт Шереметьево IPA: [ʂɨrʲɪˈmʲetʲjɪvə], ang.: Sheremetyevo International Airport) (Kod IATA: SVO, Kod ICAO: UUEE) to najważniejsze międzynarodowe lotnisko w Moskwie. Do niedawna (od około 1970) zajmowało 1. miejsce pod względem liczby odprawionych pasażerów w całej Rosji (15,2 mln w 2008), ale palmę pierwszeństwa dzierży obecnie port lotniczy Moskwa-Domodiedowo (20,4 mln w 2008). Przenosi się tam z każdym rokiem ze starzejącego się Szeremietiewa coraz więcej linii lotniczych. Szeremietiewo pozostaje ciągle główną bazą linii lotniczych Aerofłot.

Historia[edytuj]

Cywilny port lotniczy Szeremietiewo powstał w 1959 na bazie lotniska wojskowego pod wsią Szeremietiewo w obwodzie moskiewskim. W sierpniu 1959 miał miejsce pierwszy lot pasażerski z Szeremietiewa (samolotem Tu-104 do ówczesnego Leningradu). W lipcu 1960 przeniesiono z portu lotniczego Moskwa-Wnukowo większość lotów międzynarodowych Aerofłotu. Pierwszy lot zagraniczny odbył się 1 lipca 1960 z Szeremietiewa na lotnisko Schönefeld w Berlinie. Jednym z głównych inżynierów był Polak Tomasz Tuszyński.

We wrześniu 1964 otwarto istniejący do dziś Terminal I (Szeremietiewo-I), obecnie znany jako Terminal „B”, który obsługiwał w czasach ZSRR rejsy krajowe, a dziś w większości loty do miast Rosji i WNP.

Terminal II (Szeremietiewo-II) został oddany do użytku na początku 1980 z okazji Olimpiady w Moskwie latem 1980. Był do 2009 r. kluczowym dworcem lotniczym obsługującym połączenia międzynarodowe w Związku Radzieckim. Stąd odprawiana była większość zagranicznych rejsów Aerofłotu do krajów zachodnich. W związku z otwarciem w 2009 nowego terminalu pod nazwą „D” przeniesiono tam większość lotów Aerofłotu oraz linii z sojuszu SkyTeam z dawnego Szeremietiewa-II przemianowanego na terminal „F”. Dawny terminal Szeremietiewo-I oznaczono literą „B”. Powstały także niedawno terminale „E” i „C”.

Do otwarcia wspomnianych nowych terminali lotnisko Szeremietiewo cieszyło się złą sławą ze względu na przestarzałą infrastrukturę i fatalną obsługę personelu naziemnego. Organizacja kontroli paszportowej, celnej, przesiadek i innych procesów bywała uciążliwa i długotrwała. Szczególnie kłopotliwe były transfery pomiędzy terminalem I i II (obecnie „F” i „B”). Nie są one do dziś połączone w żaden stały sposób a odległość między nimi jest znaczna (de facto stanowią one autonomiczne lotniska położone po przeciwległych stronach pasów startowych). Jeśli podróżny nie przekracza granicy państwowej może czekać go wielogodzinne oczekiwanie na przewiezienie na drugi terminal, nieformalna kontrola paszportowa oraz inne utrudnienia, które często prowadzą do spóźnienia na kolejny lot a co za tym idzie wielogodzinnego, a czasem wielodniowego koczowania na lotnisku. Terminal II (obecnie „F”) lotniska Szeremietiewo był zresztą znany ze spędzających w jego strefie tranzytowej dziesiątków podróżnych oczekujących na loty. Spali oni nierzadko w dużych grupach na betonowej podłodze, co niekiedy czyniło jego wnętrze podobne do poczekalni dworcowej zapełnionej bezdomnymi. Znane są także przypadki pozbawionych biletów lub dokumentów pasażerów tranzytowych, którzy koczują tam miesiącami. Gazeta Wyborcza opisywała m.in. w 2008 historię Nigeryjki, która spędziła w nim 20 miesięcy[1]. Jeśli podróżny przekracza granice państwową (np. ponieważ jego kolejny lot jest już lotem krajowym z terminali „B” lub „C”) musi udać się na własną rękę do kolejnego terminalu co wiąże się z objechaniem całego lotniska taksówką, mikrobusem lub publicznym autobusem.

Połączenie z miastem[edytuj]

Do niedawna problemem był dojazd na lotnisko z centrum miasta. 10 czerwca 2008 otwarto jednak uroczyście długo oczekiwane bezpośrednie połączenie kolejowe z Terminali „D”, „E” i „F” na Dworzec Sawieliowski (połączenie z terminalem „B” nie jest w ogóle przewidywane). 28 września 2009 przedłużono wspomnianą linię kolejową na Dworzec Białoruski (na dworcu Sawieliowskim pociągi obecnie nie zatrzymują się). Według rozkładu podróż do centrum powinna trwać 35 min, a w nowoczesnym pociągu powinien dostępny być bezprzewodowy internet. Bilet na przejazd w jedną stronę kosztuje 320 rubli (500 rubli w pierwszej klasie). Analogiczne połączenia kolejowe z centrum wcześniej uruchomiono dla lotnisk Domodiedowo (od 2002) i Wnukowo (od 2005).

Plany rozbudowy[edytuj]

Prezentacja terminalu „A”

Trwa modernizacja i dalsza rozbudowa lotniska, w szczególności w 2009 zakończono budowę terminalu „D”, zaś w 2010 terminalu „E”. W dalszej przyszłości planowana jest budowa terminalu „A”, który ma być ukończony do 2015. Jednocześnie dodany ma zostać trzeci pas startowy, ponieważ mała odległość pomiędzy istniejącymi dwoma pasami nie pozwala na posługiwanie się nimi równocześnie.

Katastrofy[edytuj]

  • 6 lipca 1982 – lot Aerofłotu nr SU-411, samolot Iljuszyn Ił-62 rozbił się w czasie startu, zginęło 90 osób znajdujących się na pokładzie.
  • 9 marca 2000 - samolot Jak-42 rozbija się przy starcie w locie czarterowym do Kijowa, ginie 9 osób znajdujących się na pokładzie, w tym znany dziennikarz Artiom Borowik.
  • 28 lipca 2002 – lot techniczny samolot linii Pulkovo Airlines, Iljuszyn Ił-86 (RA-86060) z 16 osobami na pokładzie rozbił się dwie minuty po starcie. Dwie stewardesy przeżyły katastrofę.

Linie lotnicze i połączenia[edytuj]

Linia lotnicza Kierunek
Adria Airways
  1. Słowenia Lublana
Aerofłot
  1. Holandia Amsterdam
  2. Rosja Anapa
  3. Turcja Antalya
  4. Rosja Astrachań
  5. Grecja Ateny
  6. Azerbejdżan Baku
  7. Tajlandia Bangkok-Suvarnabhumi
  8. Hiszpania Barcelona
  9. Rosja Barnauł
  10. Liban Bejrut
  11. Serbia Belgrad
  12. Niemcy Berlin-Schönefeld
  13. Kirgistan Biszkek
  14. Belgia Bruksela
  15. Węgry Budapeszt
  16. Rumunia Bukareszt
  17. Rosja Chabarowsk
  18. Syria Damaszek
  19. Indie Nowe Delhi
  20. Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj
  21. Niemcy Düsseldorf
  22. Arabia Saudyjska Dżudda
  23. Armenia Erywań
  24. Niemcy Frankfurt
  25. Szwajcaria Genewa
  26. Chińska Republika Ludowa Guangzhou
  27. Niemcy Hamburg
  28. Wietnam Hanoi
  29. Niemcy Hanower
  30. Kuba Hawana
  31. Finlandia Helsinki
  32. Hongkong Hongkong
  33. Rosja Irkuck
  34. Rosja Jekaterynburg
  35. Egipt Kair
  36. Rosja Kaliningrad
  37. Czechosłowacja Karlovy Vary
  38. Rosja Kemerowo
  39. Dania Kopenhaga
  40. Rosja Krasnodar
  41. Cypr Larnaka
  42. Wielka Brytania Londyn-Heathrow
  43. Stany Zjednoczone Los Angeles
  44. Angola Luanda
  45. Hiszpania Madryt
  46. Rosja Magadan
  47. Włochy Mediolan-Malpensa
  48. Rosja Mineralne Wody
  49. Niemcy Monachium
  50. Indie Mumbaj
  51. Stany Zjednoczone Nowy Jork-JFK
  52. Francja Nicea
  53. Rosja Niżnewartowsk
  54. Rosja Nowosybirsk
  55. Rosja Omsk
  56. Norwegia Oslo-Gardermoen
  57. Francja Paryż-Charles de Gaulle
  58. Chińska Republika Ludowa Pekin
  59. Rosja Perm
  60. Rosja Pietropawłowsk Kamczacki
  61. Czechosłowacja Praga
  62. Łotwa Ryga
  63. Włochy Rzym-Fiumicino
  64. Rosja Samara
  65. Rosja Sankt Petersburg
  66. Rosja Soczi
  67. Bułgaria Sofia
  68. Korea Południowa Seul-Incheon
  69. Turcja Stambuł-Atatürk
  70. Rosja/Ukraina Symferopol
  71. Chińska Republika Ludowa Szanghaj-Pudong
  72. Szwecja Sztokholm-Arlanda
  73. Uzbekistan Taszkent
  74. Gruzja Tbilisi
  75. Iran Teheran-Imam Khomeini
  76. Rosja Tiumeń
  77. Japonia Tokio-Narita
  78. Kanada Toronto
  79. Rosja Ufa
  80. Mongolia Ułan Bator
  81. Polska Warszawa
  82. Stany Zjednoczone Waszyngton-Dulles
  83. Włochy Wenecja
  84. Austria Wiedeń
  85. Rosja Władywostok
  86. Rosja Wołgograd
  87. Chorwacja Zagrzeb
  88. Szwajcaria Zurych
Aerofłot-Don
  1. Rosja Rostów nad Donem
  2. Rosja Soczi
Aerofłot-Nord
  1. Rosja Archangielsk
  2. Rosja Biełgorod
  3. Rosja Narjan Mar
Air Algerie
  1. Algieria Algier
Air Astana
  1. Kazachstan Ałmaty
Air China
  1. Chińska Republika Ludowa Pekin
Air France
  1. Francja Marsylia
  2. Francja Paryż-Charles de Gaulle
Air Baltic
  1. Łotwa Ryga
Air Koryo
  1. Korea Północna Pjongjang
Alitalia
  1. Włochy Mediolan-Malpensa
  2. Włochy Rzym-Fiumicino
Ariana Afghan Airlines
  1. Azerbejdżan Baku
  2. Afganistan Kabul
Belavia
  1. Białoruś Mińsk
Bulgaria Air
  1. Bułgaria Sofia
China Eastern Airlines
  1. Chińska Republika Ludowa Szanghaj-Pudong
China Southern Airlines
  1. Chińska Republika Ludowa Guangzhou
  2. Chińska Republika Ludowa Ürümqi
Czech Airlines
  1. Czechosłowacja Praga
Cyprus Airways
  1. Cypr Larnaka
Cubana de Aviación
  1. Kuba Hawana
Dalavia Far East Airways
  1. Rosja Chabarowsk
Delta Air Lines
  1. Stany Zjednoczone Atlanta
  2. Stany Zjednoczone Nowy Jork-JFK
Estonian Air
  1. Estonia Tallin
Finnair
  1. Finlandia Helsinki
Iran Air
  1. Iran Teheran-Imam Khomeini
Jat Airways
  1. Serbia Belgrad
KD Avia
  1. Rosja Kaliningrad
KLM
  1. Holandia Amsterdam
Korean Air
  1. Korea Południowa Seul-Incheon
LOT
  1. Polska Warszawa
MIAT Mongolian
  1. Niemcy Berlin-Tegel
  2. Mongolia Ułan Bator
Olympic Airlines
  1. Grecja Ateny
Pakistan International Airlines
  1. Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj
  2. Pakistan Karaczi
Scandinavian Airlines System
  1. Dania Kopenhaga
  2. Szwecja Sztokholm-Arlanda
Syrianair
  1. Syria Damaszek
TAROM
  1. Rumunia Bukareszt
Turkish Airlines
  1. Turcja Stambuł-Atatürk
Uzbekistan Airlines
  1. Uzbekistan Taszkent
Razem: 106 kierunków w 57 krajach

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. [1] Dorota Wodecka, Anita Dmitruczuk, „Uwięziona na terminalu”, Gazeta Wyborcza 2008-05-26.

Linki zewnętrzne[edytuj]