Porzucenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Porzucenie
KK z 1997
Ciężar gatunkowy występek
Przepis art. 210 § 1 i 2 k.k.
Kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5[1]
Strona podmiotowa umyślna
Odpowiedzialność od 15. roku życia tak
Typ kwalifikowany

nie

Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Porzucenie – przestępstwo polegające na pozostawieniu własnemu losowi małoletniego poniżej lat 15, albo innej osoby nieporadnej ze względu na swój stan psychiczny lub fizyczny wbrew obowiązkowi troszczenia się o nią.

Porzuceniem jest tylko takie zachowanie, które polega na niezajmowaniu się osobą podopiecznego i zaprzestaniu troszczenia się o nią w okolicznościach wskazujących na to, że nie może ona uzyskać wsparcia ze strony innych osób. Dla bytu przestępstwa nie ma znaczenia, czy wskutek zbiegu okoliczności osoba porzucona tę pomoc jednak otrzymała.

Z powyższych względów nie jest przestępstwem pozostawienie noworodka w szpitalu czy pod drzwiami klasztoru, skoro może on otrzymać natychmiastową pomoc ze strony osób trzecich.

Jeżeli skutkiem porzucenia jest śmierć pokrzywdzonego, czyn zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 2 do 12 lat[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sejm 23 marca 2017 r. uchwalił ustawę o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 773), która zmienia wysokość kary pozbawienia wolnośći (wcześniej do 3 lat).
  2. Sejm 23 marca 2017 r. uchwalił ustawę o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 773), która zmienia wysokość kary pozbawienia wolnośći (wcześniej od 6 miesięcy do 8 lat).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.