Prostacyklina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prostacyklina
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C20H32O5
Masa molowa 352,47 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 35121-78-9
61849-14-7 (sól sodowa)
PubChem 5282411[1]
DrugBank DB01240[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC B01AC09

Prostacyklina, epoprostenol, PGI2organiczny związek chemiczny, hormon tkankowy z grupy prostaglandyn wytwarzany przez ściany naczyń krwionośnych głównie w śródbłonkach płuc z kwasu arachidonowego pod wpływem enzymów: syntazy prostaglandyny i syntazy prostacykliny. Hamuje zlepianie (agregację) płytek krwi, działa rozkurczowo na naczynia krwionośne i obniża ciśnienie krwi.

Stosowany jako lek przy nadciśnieniu płucnym. Działaniami niepożądanymi leku są zaczerwienienie twarzy, ból głowy, ból żuchwy, ból brzucha, biegunka, hipotonia. Z powodu tachyfilaksji należy często zwiększać dawkę leku[3].

Prostacyklina została odkryta w 1976 roku przez polsko-brytyjski zespół badaczy (m.in. R. Gryglewski, A. Szczeklik). Za odkrycie prostacykliny John Vane, Sune Bergström i Bengt Samuelsson otrzymali w 1982 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prostacyklina (CID: 5282411) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b Prostacyklina (DB01240) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. Nadciśnienie płucne [w:] Andrzej Szczeklik, Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, t. I, Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 358, ISBN 83-7430-031-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.