Racowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rac korzona.JPG
Polish cavallryman from XVI century.PNG
Polish hussar first half of XVI century.PNG
Poczet konny szlachty z orszaku króla XVI wiek.PNG

Racowie (od Racstrpol. Serb) – lekka jazda najemna, utworzona w XIV w. na Węgrzech, werbowana spośród Serbów zamieszkujących węgierską Dalmację oraz Baczkę i Banat. Formację tę rozwijał szczególnie Maciej Korwin[1][2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po klęsce zadanej przez Turków na Kosowym Polu w 1389 r. i opanowaniu przez nich państw bałkańskich, racowie szukali miejsca dla siebie w chrześcijańskiej części Europy, dla kontynuowania tam walki z najeźdźcami. Do Polski przybyli pod koniec XV w. Wyróżnili się m.in. w bitwie pod Kleckiem w 1506 i pod Orszą w 1514 roku.

Zbrojne wyposażenie raców stanowiło drzewo (rodzaj lekkiej kopii), szabla typu węgierskiego oraz wysoka, drewniana tarcza w kształcie wypukłego i ściętego z lewej strony prostokąta (co zapewniało lepszą widoczność). Dosiadali małych zwinnych koni[2]. Było to tzw. uzbrojenie po usarsku. Racowie byli protoplastami późniejszej polskiej husarii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce: Epoka przedrozbiorowa. Lwów: Ossolineum, 1923
  2. a b Zdzisław Spieralski: Kampania obertyńska 1531 roku. Warszawa: Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1962
  3. Andrzej Nadolski: Polska broń. Broń palna. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1974