Ranking FIFA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Najlepsza 20 rankingu
stan na 20 września 2018[1]
Poz. Reprezentacja Punkty Zmiana
1.  Belgia 1729 Increase2.svg 1
 Francja Steady2.svg
3.  Brazylia 1663 Steady2.svg
4.  Chorwacja 1634 Steady2.svg
5.  Urugwaj 1632 Steady2.svg
6.  Anglia 1612 Steady2.svg
7.  Portugalia 1606 Steady2.svg
8.  Szwajcaria 1598 Steady2.svg
9.  Hiszpania 1597 Steady2.svg
10.  Dania 1581 Decrease2.svg 1
11.  Argentyna 1575 Steady2.svg
12.  Chile 1568 Steady2.svg
 Niemcy Increase2.svg 3
14.  Kolumbia 1567 Steady2.svg
15.  Szwecja 1550 Decrease2.svg 2
 Meksyk Increase2.svg 1
17.  Holandia 1540 Steady2.svg
18.  Polska 1537 Steady2.svg
19.  Walia 1536 Steady2.svg
20.  Włochy 1526 Increase2.svg 1
Reprezentacja Polski w rankingu
Poz. Reprezentacja Punkty Zmiana
18.  Polska 1537 Steady2.svg
Największy awans w rankingu
Poz. Reprezentacja Punkty Awans
29.  Ukraina 1483 Increase2.svg 6
Największy spadek w rankingu
Poz. Reprezentacja Punkty Spadek
51.  Ghana 1407 Decrease2.svg 6
Liderzy rankingu FIFA

Ranking FIFA (ang. Coca-Cola Men’s World Ranking) – zestawienie drużyn, reprezentacji narodowych w piłce nożnej zrzeszonych w FIFA (Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej). Celem rankingu jest jak najwierniejsze odzwierciedlenie układu sił panujących w światowym futbolu. W obecnie obowiązującym systemie punktowane są wszystkie oficjalne mecze pierwszych reprezentacji narodowych, krajów członkowskich FIFA. Aktualna metoda przyznawania punktów została zaprezentowana w 2018 roku. Obecnie w rankingu zestawionych jest 211 drużyn z całego świata.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza, częściowa publikacja rankingu, miała miejsce w grudniu 1992. Druga część listy, zawierająca większość członków FIFA, została wprowadzona w sierpniu 1993. Od tamtego momentu ranking ukazuje się cyklicznie raz na miesiąc (z wyjątkiem zestawienia przypadającego na czerwiec w roku rozgrywania , jednak tak nie jest od 2014 roku). W ciągu pierwszych pięciu lat powstawania rankingu wypadały miesiące, w których ranking nie był publikowany. Głównym powodem takiej sytuacji był brak rozgrywania meczów przez reprezentacje narodowe. Od początku ranking ma swojego sponsora. Jest nim firma Coca-Cola. Ranking trzykrotnie przechodził reformę przyznawania punktów. Wszystkie zmiany (1999, 2006, 2018) były odpowiedzią na krytykę pod adresem wiarygodności zestawienia.

Reforma rankingu z 1999 roku[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe założenia w przyznawaniu punktów do rankingu były proste: 3 punkty za zwycięstwo, 1 za remis, 0 za porażkę. Wszystko opierało się na takim samym systemie, jaki obowiązywał w rozgrywkach ligowych. Rozwiązanie takie budziło jednak wiele kontrowersji i prowadziło do umniejszenia powagi rankingu. Po siedmiu latach od pierwszej publikacji FIFA zdecydowała się na reformę systemu.

  • Zmiana metody przyznawania punktów w zależności od:
    • liczby strzelonych bramek
    • miejsca rozegrania meczu (u siebie i na wyjeździe)
    • ważność meczu
    • poziomu piłkarskiego kontynentu

Jako nowość wprowadzono dwie nagrody:

  • Drużyna Roku
  • Nagroda za największy awans

Zmiany skomplikowały ranking, jednak uczyniły go także bardziej wiarygodnym.

Reforma rankingu z 2006 roku[edytuj | edytuj kod]

Sześć lat później 7 grudnia 2005, na kongresie w Lipsku Rada Wykonawcza FIFA podjęła decyzję o kolejnej reformie systemu. Miał on wejść w życie po MŚ 2006 rozgrywanych na boiskach Niemiec.

Główna zmiana polegała na skróceniu czasu, z którego wyniki brane byłyby pod uwagę – z ośmiu do czterech lat[2]. Z rankingu wykreślono zapisy dotyczące przyznawania punktów za strzelone bramki oraz różnic w rozgrywaniu meczów u siebie i na wyjeździe. Pierwszy raz zreformowanego systemu oceniania użyto 12 lipca 2006.

Reforma rankingu z 2013 roku[edytuj | edytuj kod]

17 stycznia 2013 roku zmieniono dzień tygodnia ukazywania się rankingu FIFA ze środy na czwartek.

Reforma rankingu z 2014 roku[edytuj | edytuj kod]

Począwszy od 2014 roku ranking FIFA ukazuje się także w czerwcu, w roku, w którym odbywają się mistrzostwa świata w piłce nożnej.

Reforma rankingu z 2018 roku[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2018 roku FIFA ogłosiła zmiany w sposobie liczenia rankingu FIFA, które weszły w życie po mistrzostwach świata w Rosji. Nowy ranking (SUM) został w dużej mierze oparty na rankingu Elo. Pierwsze notowanie ogłoszono 16 sierpnia 2018.

W nowej formule nie jest już liczona średnia roczna punktów, a także nie ustala się siły rywala na podstawie konfederacji, do której należy. Dodatkowo gospodarze turniejów mistrzowskich nie powinni być już tak bardzo poszkodowani w rankingu[3].

Liderzy rankingu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Liderzy rankingu FIFA.

Pierwszym liderem rankingu została zwycięska drużyna Mistrzostw Świata 1990, czyli reprezentacja Niemiec. Kolejnym liderem została Brazylia, która w kwalifikacjach do MŚ 1994 wygrała pięć z ośmiu meczów, strzelając przy tym dwadzieścia bramek i tracąc cztery[4]. Włochy, czyli następny po Brazylii lider rankingu, był liderem jeden miesiąc. Potem pierwsze miejsce zajęły Niemcy.

Jednak i hegemonia Niemiec nie trwała długo, gdyż zaledwie po dwóch miesiącach nastało długoletnie panowanie reprezentacji Brazylii. Dominacja Brazylijczyków trwała siedem lat, do czasu, gdy wyprzedziła ich Francja, czyli zespół Mistrzów Świata 1998 i Mistrzów Europy 2000. Sukces z Mistrzostw Świata 2002 przywrócił Brazylię na pierwsze miejsce, gdzie pozostawała ona aż do lutego 2007, gdy na tron po czternastu latach powróciła reprezentacja Mistrzów Świata 2006, czyli Włochy. Miesiąc później na pierwszym miejscu zameldowała się Argentyna, ale i ona zdołała utrzymać się na prowadzeniu tylko miesiąc. Od kwietnia do lipca liderem pozostawały Włochy. Po zwycięstwie w Euro 2008 po raz pierwszy w historii liderem została Hiszpania, natomiast po wygranej w Pucharze Konfederacji na pierwsze miejsce awansowała Brazylia.

W listopadzie 2009 roku na pierwszym miejscu znów znalazła się reprezentacja Hiszpanii. Znów zaczęły się czasy panowania reprezentacji z Europy. Nie trwało to jednak długo, gdyż w maju 2010 roku, czyli tuż przed Mundialem 2010 do władzy doszła ponownie Brazylia. Jednak po nieudanych mistrzostwach dla Brazylii[5] Canarinhos utracili pozycję lidera na rzecz zwycięzcy Mundialu – Hiszpanii, która przez następny rok nie oddała pierwszego miejsca w rankingu. Dopiero Holandia wykorzystała szansę strącenia Hiszpanii z pierwszego miejsca w rankingu FIFA w sierpniu 2011, po przegranej La Furia Roja w meczu z Włochami. Z pierwszego miejsca Holendrzy mogli się cieszyć tylko przez miesiąc, gdyż w kolejnym, wrześniowym wydaniu rankingu, Hiszpania znów przejęła przodownictwo w światowej piłce nożnej mężczyzn, które trwało do Mundialu 2014. Nowym liderem została reprezentacja Mistrzów Świata z 2014 roku – Niemcy, obejmując przodownictwo w światowej piłce nożnej mężczyzn pierwszy raz od 20 lat. W lipcu 2015, pierwszy raz od siedmiu lat, liderem rankingu została Argentyna, zaś w listopadzie 2015 po raz pierwszy na jego czele znalazła się Belgia. W kwietniu 2016 reprezentacja Argentyny powtórnie objęła pozycję lidera. W kwietniu 2017 roku Argentyna utraciła pozycję lidera na rzecz Brazylii, która powróciła na tę lokatę po 7 latach. W lipcu 2017 Brazylia straciła pozycję lidera na rzecz Niemiec, ale w sierpniu ją odzyskała. Od września Niemcy ponownie zajmowali pierwszą lokatę w rankingu. W sierpniu 2018 po wygranym Mundialu 2018 liderem została Francja, a Niemcy, czyli wcześniejszy lider, spadli na 15. miejsce. We wrześniu 2018 po raz pierwszy w historii pozycję lidera objęły dwie drużyny – do Francji dołączyła Belgia.

Aktualne zasady obliczania liczby punktów w rankingu[edytuj | edytuj kod]

Punktacja drużyny po rozegraniu meczu obliczana jest według wzoru[6]:

gdzie:

  • oznacza liczbę punktów drużyny przed rozegraniem meczu;
  • jest wagą rozegranego meczu:
    • – za mecz towarzyski poza terminami FIFA,
    • – za mecz towarzyski w terminie FIFA,
    • – za mecz fazy grupowej Ligi Narodów UEFA,
    • – za mecz fazy play-off lub finału Ligi Narodów UEFA,
    • – za mecz eliminacji mistrzostw kontynentalnych lub Mistrzostw Świata,
    • – za mecz finałów mistrzostw kontynentalnych przed fazą ćwierćfinałową,
    • – za mecz finałów mistrzostw kontynentalnych od fazy ćwierćfinałowej lub za mecz Pucharu Konfederacji,
    • – za mecz finałów Mistrzostw Świata przed fazą ćwierćfinałową,
    • – za mecz finałów Mistrzostw Świata od fazy ćwierćfinałowej;
  • jest wynikiem rozegranego meczu:
    • – za zwycięstwo,
    • – za remis,
    • – za porażkę;
  • jest spodziewanym wynikiem meczu, obliczonym według wzoru gdzie oznacza różnicę między punktacją drużyny przed meczem a punktacją jej przeciwnika.

Do rankingu drużyny nie wlicza się meczu rozegranego w fazie pucharowej mistrzostw kontynentalnych lub Mistrzostw Świata, jeżeli uwzględnienie tego meczu spowodowałoby obniżenie punktacji danej drużyny (tj. jeśli to ).

Gdy mecz zakończył się remisem, a po jego zakończeniu odbyła się seria rzutów karnych, zwycięzcy serii wlicza się zaś przegranemu

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Metoda obliczania rankingu w pierwszych latach jego istnienia wzbudzała kontrowersje[potrzebny przypis]. Problemem okazał się brak meczów rozgrywanych przez gospodarzy turniejów rangi mistrzowskiej[potrzebny przypis], np. Mistrzostw Świata, Mistrzostwa Europy. Drużyna gospodarzy nie brała udziału w eliminacjach, rozgrywając w tym samym czasie mecze towarzyskie, które nie były jednak tak samo punktowane jak te eliminacyjne. Problem ten został rozwiązany dopiero przed Euro 2016. Gospodarz (Francja) został zapisany do grupy, w której jest najmniej drużyn (tj. 5–zespołowa grupa I, gdzie jeden z zespołów danej grupy w danej kolejce pauzuje i gra z zespołem gospodarzy mecz towarzyski). Były to mecze towarzyskie punktowane tak samo jak mecze eliminacyjne.

Ciągłe skargi[potrzebny przypis] pod adresem rankingu zmusiły FIFA do zmiany systemu gratyfikacji zespołów. Pierwsza zmiana nastąpiła w 1999[potrzebny przypis]. Jednak rozwiązanie to w takim samym stopniu poprawiło i skomplikowało rozumienie rankingu. Kolejna zmiana nastąpiła podczas kongresu w Lipsku 7 lipca 2005. Nowe zasady weszły w życie 12 lipca 2006.

Termin ukazywania[edytuj | edytuj kod]

Ranking publikowany jest raz w miesiącu (w czwartek). Ostateczny termin, do którego zaliczane są mecze, upływa w środę dnia poprzedniego[7].

Prezentacje rankingu
w 2018 roku[8]
18 stycznia
15 lutego
15 marca
12 kwietnia
17 maja
7 czerwca
16 sierpnia
20 września
25 października
29 listopada
20 grudnia

Poziom „piłkarskiego kontynentu”[edytuj | edytuj kod]

Według FIFA najlepszy poziom piłkarskiego kontynentu prezentuje Europa, potem Ameryka Południowa, Afryka, Azja, Ameryka Północna, najsłabsza natomiast jest Oceania.[potrzebny przypis]

Miejsce Kontynent Najwyższe miejsce w roku
1 Europa 1 (Francja, Włochy, Niemcy, Hiszpania, Holandia, Belgia)
2 Ameryka Południowa 1 (Brazylia, Argentyna)
3 Afryka 4 (Kamerun, WKS)
4 Azja 8 (Korea Płd., Japonia)
5 Ameryka Północna 8 (Meksyk, USA)
6 Oceania 47 (Nowa Zelandia)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The FIFA/Coca-Cola World Ranking – Ranking Table – FIFA.com.
  2. Wprowadzone zmiany (ang.).
  3. Zmiany w rankingu FIFA (pol.).
  4. FIFA World Cup: Results, South American Zone (ang.). W: 1994 FIFA World Cup – Preliminaries [on-line]. FIFA. [dostęp 2012-08-10].
  5. Brazylia odpadła w ćwierćfinale po meczu z Holandią.
  6. (ang.) Revision of the FIFA / Coca-Cola World Ranking.
  7. (ang.) http://www.fifa.com/fifa-world-ranking/procedure/men.html.
  8. (ang.) http://www.fifa.com/fifa-world-ranking/.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]