Robert de Courtenay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert de Courtenay
ilustracja
Cesarz Łaciński
Okres panowania od 1217
do 1228
Koronacja 25 marca 1221
Dane biograficzne
Dynastia Kapetyngowie
Data śmierci 1228
Ojciec Piotr II de Courtenay
Matka Jolanta Flandryjska
Blason Courtenay.svg

Robert de Courtenay (zm. 1228, zapewne w styczniu) - władca Cesarstwa Łacińskiego, młodszy syn poprzedniego cesarza - Piotra II, z możnego rodu de Courtenay (potomek króla Francji - Ludwika VI Grubego).

Życiorys[edytuj]

Jego matka - Jolanta Flandryjska (zm. 1219), była siostrą Baldwina I i Henryka Flandryjskich, którzy byli kolejno pierwszym i drugim władcą Łacińskiego Cesarstwa Konstantynopola.

Kiedy do Francji dotarły wieści o śmierci Piotra II, jego najstarszy syn - Filip, markiz Namur, odmówił przyjęcia korony i oddał ją młodszemu bratu - właśnie Robertowi. Najpierw regencję sprawowała jego matka, potem Conon de Béthune. Na cesarza Robert został ostatecznie koronowany 25 marca 1221, i od razu został otoczony przez wrogów. Po pomoc zwrócił się do papieża Honoriusza III i króla Francji - Filipa II Augusta, ale w międzyczasie jego ziemie wpadły w ręce despoty Epiru i cesarza Nicei (po bitwie pod Poimanenonem).

Jakaś mała armia została wysłana na pomoc z zachodniej Europy, ale wkrótce Robert został zmuszony do zawarcia w 1225 pokoju z Janem III Dukasem Vatatzesem, cesarzem Nicei, który to pokój potwierdził wszystkie dotychczasowe zdobycze Jana. Robert obiecał poślubić Eudoksję, córkę poprzedniego cesarza - Teodora I Laskarysa, kobietę z którą już raz był zaręczony. Jednak Robert złamał przyrzeczenie i w 1227 poślubił córkę francuskiego rycerza Baldwina z Neuville, który poległ w bitwie pod Adrianopolem. Dowiedziawszy się o tym, baronowie związali cesarza, jego żonie obcięli nos i wargi, a teściową utopili w morzu. Cesarz został zmuszony do przyglądania się egzekucjom, a następnie został uwolniony. Wydarzenia te zachwiały jego psychiką. Popłynął do Rzymu, gdzie papież Grzegorz IX ofiarował mu pieniądze i namówił do powrotu do Konstantynopola. W drodze Robert zatrzymał się u siostry Agnieszki w Morei, gdzie zachorował i zmarł.