Schronisko PTTK „Szwajcarka”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko PTTK „Szwajcarka”
Schronisko PTTK „Szwajcarka”
Schronisko PTTK „Szwajcarka”
Państwo Polska
Pasmo Rudawy Janowickie, Sudety
Wysokość 520 m n.p.m.
Data otwarcia 1823
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Schronisko PTTK „Szwajcarka”
Schronisko PTTK „Szwajcarka”
Ziemia50°51′48″N 15°52′21″E/50,863333 15,872500
[strona internetowa schroniska Strona internetowa]

Schronisko PTTK „Szwajcarka” – górskie schronisko w Sudetach Zachodnich, w Górach Sokolich (Rudawy Janowickie), w woj. dolnośląskim.

Schronisko położone jest na wysokości 520 m n.p.m., na południowo-wschodnim stoku Krzyżnej Góry (654 m n.p.m.), na terenie Rudawskiego Parku Krajobrazowego. Mieści się w drewnianym zabytkowym budynku, wybudowanym w 1823 roku, w stylu tyrolskim. Położone jest przy węźle pięciu szlaków turystycznych.

Historia schroniska[edytuj]

Początek historii schroniska sięga roku 1823. Wtedy to właściciel zamku w niedalekich Karpnikach, Wilhelm von Hohenzollern (1783-1851), brat króla Prus, Fryderyka Wilhelma III, wydał polecenie zbudowania na Krzyżnej Górze domku myśliwskiego na wzór budynku z Wyżyny Berneńskiej w Szwajcarii. Na parterze znajdowały się pomieszczenia leśniczego, a na piętrze urządzony był gabinet księcia (sala z ogromnym kominkiem zachowała się w schronisku do dnia dzisiejszego). W niedługim czasie obiekt stał się miejscem bardzo popularnym. W kilka lat po wybudowaniu domku, na parterze urządzono gospodę. Funkcję schroniska "Szwajcarka" (Schweizerei) zaczęła pełnić dopiero w okresie międzywojennym. Po II wojnie światowej budynek był niezagospodarowany i niszczał. W 1950 roku obiekt przejęło PTTK i uruchomiło w nim schronisko turystyczne, a pierwszym jego dyrektorem był Tadeusz Steć[1]

Ciekawostki[edytuj]

  • „Szwajcarka” jest jedynym całkowicie drewnianym schroniskiem w Sudetach.
  • Drewniany budynek „Szwajcarki” w niezmienionej postaci stoi od roku 1823 do obecnych czasów.
  • Pierwszym polskim gospodarzem obiektu jako schroniska turystycznego był Tadeusz Steć – przewodnik i znawca Sudetów.

Przypisy

  1. Steć Tadeusz. [dostęp 2011-12-14].

Bibliografia[edytuj]

  1. P.Norko; Przewodnik turystyczny z mapami; Rudawy Janowickie; Wyd. „Galileos”; J.Góra 2008r.;​ISBN 978-836-0044-94-0
  2. Praca zbiorowa; Mapa Rudawy Janowickie; Skala 1:50 000; Wyd. PPWK „Romera”; Warszawa/Wrocław 1998r.;​ISBN 837-0004-96-2
  3. B.W.Szarek; Przewodnik turystyczny; Rudawy Janowickie; Wyd. PTTK „Kraj”; Warszawa/Kraków 2008r.;​ISBN 837-0051-85-5