Serge Gainsbourg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Serge Gainsbourg
Ilustracja
Imię i nazwisko Lucien Ginsburg
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1928
Paryż
Data i miejsce śmierci 2 marca 1991
Paryż
Gainsbourg w 1981 r.

Serge Gainsbourg, /sɛʁʒ ɡɛ̃'zbuʁ/, właściwie Lucien Ginsburg (ur. 2 kwietnia 1928 w Paryżu, zm. 2 marca 1991 tamże[1]) – francuski kompozytor, piosenkarz, aktor, scenarzysta i reżyser. Jego zróżnicowany styl i indywidualność są trudne do skategoryzowania.

Życiorys i twórczość[edytuj]

Przyszedł na świat wraz z siostrą bliźniaczką Liliane jako syn Żydów Olgi i muzyka Josepha Ginsburgów, którzy w 1917 roku wyjechali z Ukrainy po rewolucji październikowej. Miał starszą siostrę Jacqueline i starszego brata, który zmarł jako dziecko. Na okres jego dzieciństwa przypadła hitlerowska okupacja Francji, w czasie której rodzina musiała się ukrywać.

Był malarzem, grał na fortepianie w barach. Inspirował się m.in. muzyką Fryderyka Chopina. Piosenkę „Je t'aime... moi non plus” nagrał w 1967 roku z Brigitte Bardot, dla której była ona przeznaczona (sama muzyka była publikowana już wcześniej). Wersja ta nie została wydana, ponieważ sprzeciwiła się temu Brigitte Bardot. Gainsbourg nagrał ją ponownie w 1969 roku, ze swoją ówczesną partnerką, piosenkarką Jane Birkin. Piosenkę zawierającą m.in. głos kobiecej rozkoszy uważano wówczas powszechnie za nieobyczajną i zabroniono jej nadawania w Hiszpanii, Islandii, Jugosławii, Szwecji, Włoszech oraz Wielkiej Brytanii.

Pisał piosenki dla największych gwiazd estrady swoich czasów: Juliette Gréco, Françoise Hardy i France Gall po Isabelle Adjani czy dla Vanessy Paradis w początkach jej kariery, której patronował. Był producentem płyty swojej córki Charlotte Gainsbourg pt. Charlotte for Ever (1986). W 1988 roku nagrał piosenkę „Gloomy Sunday”, która ukazała się na płycie „Le Zénith de Gainsbourg”.

Dom Serge’a Gainsbourga na Rue de Verneuil w dzielnicy Saint Germain des Pres, zachowany w tym stanie przez Charlotte Gainsbourg po śmierci ojca

Zmarł wskutek zawału mięśnia sercowego 2 marca 1991 w Paryżu[2], w wieku niespełna 63 lat. Został pochowany na słynnym cmentarzu Montparnasse.

Dyskografia[edytuj]

Albumy[edytuj]

  • 1958: Du Chant A La Lune
  • 1959: Disque N°2
  • 1961: L’Étonnant Serge Gainsbourg
  • 1962: Disque N°4
  • 1963: Gainsbourg Confidentiel
  • 1964: Gainsbourg Percussions
  • 1967: Anna
  • 1967: Gainsbourg & Brigitte Bardot: Bonnie & Clyde
  • 1968: Gainsbourg & Brigitte Bardot: Initials B.B.
  • 1968: Ce Sacré Grand-Père
  • 1969: Jane Birkin/Serge Gainsbourg
  • 1970: Cannabis
  • 1971: Histoire de Melody Nelson
  • 1973: Vu de l’extérieur
  • 1975: Rock Around the Bunker
  • 1976: L’Homme à tête de chou
  • 1979: Aux armes et cætera
  • 1980: Enregistrement public au Théâtre Le Palace (live)
  • 1981: Mauvaises nouvelles des étoiles
  • 1984: Love On The Beat
  • 1985: Serge Gainsbourg live (Casino de Paris)
  • 1987: You’re Under Arrest
  • 1988: Le Zénith de Gainsbourg (live)
  • 1989: De Gainsbourg à Gainsbarre (Box Set)

Albumy w hołdzie artyście oraz wydane pośmiertnie[edytuj]

Grób Serge’a Gainsbourga, Olgi i Josepha Ginsburgów
  • 1997: Great Jewish Music: Serge Gainsbourg (Tribute album)
  • 2001: Gainsbourg Forever (Kompletny Box Set)
  • 2001: Le Cinéma de Gainsbourg (Box Set)
  • 2001: I Love Serge: Electronicagainsbourg (Album z remiksami)
  • 2005: Monsieur Gainsbourg Revisited (Tribute album)
  • 2008: Classé X (Kompilacja)

Przypisy

  1. Jason Ankeny: Biografia Serge’a Gainsbourga na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-24].
  2. Salon Promocji Talentów.

Linki zewnętrzne[edytuj]