Przejdź do zawartości

Niemcy w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Niemcy
w Konkursie Piosenki Eurowizji
2
4
5
11
Informacje ogólne
Nadawca

Südwestrundfunk (SWR)

Rok i miejsce debiutu

1956, Lugano

Liczba udziałów

70 razy (69 finałów)

Organizacja konkursu

3 razy w 1957, 1983, 2011

Strona internetowa

Niemcy uczestniczą w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956 (przed zjednoczeniem Niemiec startowały jako RFN[1]). Konkursem w kraju zajmuje się nadawca ARD, który przydziela obowiązki związane z organizacją niemieckich startów regionalnym stacjom. Od 2026 za udział kraju w konkursie odpowiadać będzie Südwestrundfunk (SWR).

Telewizja niemiecka jest jednym z nadawców należących do tzw. Wielkiej Piątki, które mają zapewnione miejsce w finale dzięki wpłacaniu największych składek finansowych na rzecz organizacji konkursu[1].

Reprezentanci Niemiec dwukrotnie zwyciężyli w finale konkursu: w 1982 (Nicole z piosenką „Ein bißchen Frieden”) i 2010 (Lena z „Satellite”). Krajowy nadawca organizował konkurs w 1957, 1983 i 2011[1]. Niemcy są jedynym krajem, który wziął udział w każdej edycji konkursu, przy czym reprezentant kraju nie wystąpił w finale tylko w 1996 (utwór „Blauer Planet” wykonany przez Leona nie przeszedł rundy kwalifikacyjnej)[1].

Historia Niemiec w Konkursie Piosenki Eurowizji

[edytuj | edytuj kod]
Ten artykuł od 2026-08 wymaga uzupełnienia informacji.
Artykuł należy uzupełnić o istotne informacje: Uzupełnić o kolejne lata.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1956

[edytuj | edytuj kod]

Niemiecka telewizja ARD była jedną z siedmiu europejskich nadawców publicznych, która podczas spotkania członków Europejskiej Unii Nadawców (EBU) w 1955 postanowiła stworzyć paneuropejski konkurs muzyczny. 1 maja 1956 w Großen Sendesaal des Kölner Funkhauses w Kolonii kraj zorganizował narodowe selekcje, w których wzięło udział 12 kandydatów: Lys Assia, Rolf Baro, Eva Busch, Angèle Durand, Margot Eskens, Friedel Hensch i Die Cypries, Margot Hielscher, Bibi Johns, Gerhard Wendland, Hans Arno Simon, Freddy Quinn i Walter Andreas Schwarz. Koncert prowadził Heinz Piper, a komisja sędziowska wybrała dwie najlepsze propozycje, które 24 maja reprezentowały Niemcy podczas 1. Konkursu Piosenki Eurowizji – „So geht das jede Nacht” Quinna i „Im Wartesaal zum großen Glück” Schwarza[2][3]. Nigdy nie opublikowano wyników koncertu finałowego, dlatego nieznane są rezultaty występów niemieckich artystów[4].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1957

[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do poprzedniego roku, od 1957 każdy kraj miał prawo zgłosić na Konkurs Piosenki Eurowizji tylko jeden utwór. Niemieckie selekcje odbyły się 17 lutego w Großen Saal des Hessischen Rundfunks we Frankfurcie nad Menem, wzięło w nich udział czterech artystów: Renée Franke, Illo Schieder, Paul Kuhn oraz (po raz drugi) Margot Hielscher, która otrzymała ostatecznie największą ilość 36 punktów od sędziów i została reprezentantką kraju podczas 2. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Telefon, Telefon” autorstwa Friedricha Mayera[5][6]. Koncert finałowy odbył się 3 maja w tej samej sali, co niemieckie selekcje. Hielscher otrzymała w sumie 8 punktów od jurorów (6 od francuskich oraz po jednym od belgijskich i włoskich sędziów) i uplasowała się na czwartym miejscu[7].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1958

[edytuj | edytuj kod]

Trzecia edycja niemieckich selekcji eurowizyjnych odbyła się 20 stycznia 1958 w Westfalenhalle w Dortmund. Koncert prowadzili Anaid Iplicjan i Kurt A. Jung, w konkursie wzięło udział 12 uczestników: Ernie Bieler, John Paris, Fred Bertelmann, Gitta Lind, Marget Fürer, Vico Torriani, Georg Thomalla, Fred Weyrich, Evelyn Künneke, Lale Andersen, Peter Lorenz oraz Margot Hielscher, która dwukrotnie brała udział w krajowych eliminacjach, a w 1957 reprezentowała kraj w konkursie. Komisja sędziowska przyznała jej utworowi „Für zwei Groschen Musik” 10 punktów, wybierając ją drugi raz z rzędu na reprezentantkę Niemiec[8][9]. Utwór napisali Friedrich Meyer, Fred Rauch i Walter Brandin[10]. Hielscher wystąpiła jako ósma podczas finału 3. Konkursu Piosenki Eurowizji w AVRO Studios w holenderskim Hilversum i zajęła siódme miejsce po zdobyciu 5 punktów (dwóch od Francji oraz po jednym od Austrii, Belgii i Szwecji)[11].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1959

[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do poprzednich lat, reprezentant w 1959 został wybrany wewnętrznie przez telewizję ARD. Wybór padł na siostry-bliźniaczki Alice i Ellen Kessler, które podczas finału 4. Konkursu Piosenki Eurowizji wykonały utwór „Heute Abend woll´n wir tanzen geh´n” autorstwa Helmuta Zandera i Astrida Voltmanna[12][13][14]. 11 marca wystąpiły w finale Eurowizji i zajęły w nim ósme miejsce po zdobyciu pięciu punktów (2 z Francji i po jednym z Belgii, Włoszech i Szwajcarii)[15].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1960

[edytuj | edytuj kod]

Publiczny nadawca przed konkursem w 1960 wrócił do formatu krajowych selekcji i zorganizował koncert Schlagerparade, w którym zwycięzcę wyłoniła 15-osobowa komisja sędziowska i 30 członków publiczności. Eliminacje odbyły się 6 lutego 1960 w Rhein-Main-Halle w Wiesbaden, prowadzącymi zostali Hilde Nocker i Werner Fullerer. W konkursie wzięło udział dziesięciu uczestników: Angèle Durand & Rex Gildo, Gerhard Wendland, Gitta Lind, Gerd Ströhl, Rainer Bertram, Ingrid Werner, The Charming Boys, Tony Sandler, Heidi Brühl i Wyn Hoop, który zwyciężył z utworem „Bonne nuit ma chérie”[16]. Piosenkę napisali Franz-Josef Breuer i Kurt Schwabach[17][18]. Hoop wystąpił 29 marca jako 11. w kolejności w finale 5. Konkursu Piosenki Eurowizji w Londynie i zajął czwarte miejsce po zdobyciu 11 punktów[19].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1961

[edytuj | edytuj kod]

Finał niemieckich selekcji Die Schlagerparade odbył się 25 lutego 1961 w Kurtheater w Bad Homburg vor der Höhe, a prowadził go Heinz Schenk. W eliminacjach wzięło udział 13 kandydatów: Dieter Thomas Heck, Friedel Hensch, Franck Forster, Christa Williams, Fred Bertelmann, Heinz Sagner, Renée Franke, Rolf Simson, Ernst Lothar, Lale Andersen, Bobby Franco, Peggy Brown i Detlef Engel. Zwycięzcę wybrała 10-osobowa komisja sędziowska, która najwięcej punktów (18) przyznała Andersen i jej utworowi „Einmal sehen wir uns wieder”, który napisali Rudolf Maluck i Ernst Bader[20][21][22]. Andersen 18 marca wystąpiła jako ósma w finale 6. Konkursu Piosenki Eurowizji i zajęła 13. miejsce po zdobyciu trzech punktów (po jednym z Austrii, Danii i Szwecji)[23].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1962

[edytuj | edytuj kod]

Format niemieckich selekcji Deutsche Schlagerfestspiele 1962 uległ zmianie: po raz pierwszy zorganizowano cztery rundy półfinałowe i finał. Do siedziby nadawcy publicznego nadesłano 245 kandydatur, spośród których trzy komisje sędziowskie wybrały 12 półfinalistów, który zostali: Conny Froboess, Rita Paul, Jimmy Makulis, Peter Beil, Peggy Brown, Siw Malmkvist, Pirkko Mannola & Wyn Hoop, Ralf Bendix, Margot Eskens, Carmela Corren, Bill Ramsey i Ann-Louise Hanson. W każdym z czterech półfinałów wystąpiło po trzech uczestników, którzy wykonali po dwa utwory, a jeden kwalifikował się do finału. Pierwszy półfinał odbył się 12 stycznia we Frankfurcie nad Menem, drugi - 19 stycznia w Stuttgarcie, trzeci - 26 stycznia w Kolonii, a czwarty - w Munich. W finale, który zorganizowano 17 lutego w Kurhaus w Baden-Baden, zwycięzcę wybrało 120 losowo wybranych członków publiczności oraz 180 jurorów przydzielonych do 6 różnych nadawców regionalnych telewizji ARD: Bayerischer Rundfunk (BR), Süddeutscher Rundfunk (SDR), Sender Freies Berlin (SFB), Saarländischer Rundfunk (SR), Südwestfunk (SWF) i Westdeutscher Rundfunk (WDR). Konkursowe utwory miały również oceniać stacje Radio Bremen (RB) i Norddeutscher Rundfunk (NDR), jednak dzień przed finałem Hamburg zalała powódź[24]. Najwięcej punktów (19) otrzymała propozycja Froboess „Zwei kleine Italiener”, którą napisali Christian Bruhn i Georg Buschor[25][26]. Froboess wystąpiła jako siódma w finale 7. edycji Konkursu Piosenki Eurowizji, którą zorganizowano 18 marca 1962 w Grand Auditorium de RTL, Villa Louvigny w Luksemburgu. Zajęła w nim szóste miejsce po zdobyciu 9 punktów[27].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1963

[edytuj | edytuj kod]

Nadawca publiczny w 1963 wyłonił wewnętrznie reprezentantkę na konkurs, którą została Heidi Brühl. 28 lutego 1963 wystąpiła w koncercie Heidi Brühl singt, podczas którego zaśpiewała pięć piosenek: „Die blaue Stunde”, „Das kleine Lied”, „Zum großen Glück”, „Ein schöhner Tag” i „Marcel”. O zwycięskim utworze zdecydowali telewidzowie, którzy głosowali na swoją ulubioną piosenkę za pośrednictwem kartek pocztowych. Finał oglądało ponad 7,6 miliona widzów, oddano 83 515 głosów, z czego 66% (55 119 pocztówek) na „Marcel”, który ogłoszono niemiecką propozycją na 9. Konkurs Piosenki Eurowizji[28][29]. Utwór został zaprezentowały 23 marca w finale Eurowizji 1963 w Londynie i zajął dziewiąte miejsce po zdobyciu pięciu punktów[30].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1964

[edytuj | edytuj kod]

W 1964 po raz kolejny zmieniono format krajowych selekcji, a reprezentanta i konkursowy utwór Niemiec wybrano poprzez eliminacje Ein Lied für Kopenhagen, które odbyły się 11 stycznia w Frankfurcie nad Menem. Koncert prowadziła Hilde Nocker, a zwycięzcę wybrała 10-osobowa komisja sędziowska i 50 wybranych członków publiczności zgromadzonej w studiu. W konkursie wzięło udział sześciu uczestników: Fred Bertelmann, Peter Kirsten, René Kollo, Gitta Lind, Gerhard Wendland i Nora Nova, która zdobyła największą liczbę 38 punktów i została reprezentantką Niemiec w 10. Konkursie Piosenki Eurowizji z utworem „Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne” autorstwa Rudiego von der Dovenmühle'a i Nielsa Nobacha[31][32][33]. Piosenka pobiła eurowizyjny rekord na najdłuższą w historii nazwę finałowej kompozycji. Nova 21 marca wystąpiła w finale Eurowizji 1964 i nie zdobyła żadnego punktu, kończąc udział na ostatnim miejscu, współdzielonym z reprezentacjami Portugalii, Jugosławii i Szwajcarii[34].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1965

[edytuj | edytuj kod]

Niemieckie selekcje Ein Lied für Neapel odbyły się 27 lutego 1965 w studiu telewizji NDR w Hamburgu, koncert prowadziła Henno Lohmeyer. W konkursie wzięło udział sześciu uczestników: Ulla Wiesner, Peter Beil, Angelina Monti, Leonie Brückner, Nana Gualdi i René Kollo. O wyniku zdecydowało jedenastu sędziów, którzy przyznawali po jednym punkcie swojemu ulubionemu utworowi. Największą liczbę 8 punktów otrzymała piosenka Wiesner „Paradies, wo bist du?”[35][36], którą napisali Barbara Kist i Hans Blüm[37]. 20 marca w Sala di Concerto della RAI w Neapolu odbył się finał 11. Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas którego Wiesner wystąpiła jako piąta w kolejności i nie zdobyła ani jednego punktu od jurorów, plasując się na ostatnim miejscu z reprezentacjami Belgii, Hiszpanii i Holandii[38].

Konkurs Piosenki Eurowizji 1966

[edytuj | edytuj kod]

Reprezentantka kraju na Eurowizję 1966 została wybrana wewnętrznie przez nadawcę publicznego. Konkursowy utwór dla Margot Eskens wybrała dziewięcioosobowa komisja sędziowska 19 lutego podczas koncertu Einer wird gewinnen, do którego zgłoszono w sumie 85 propozycji. Eskens wykonała wówczas trzy zakwalifikowane do konkursu piosenki: „Heut´ist ein Fest”, „Das Zirkuskind” i „Die Zeiger der Uhr”, które otrzymało największe poparcie i wygrało selekcje[39][40]. Eskend 5 marca wystąpiła jako pierwsza w finale 12. Konkursu Piosenki Eurowizji w Luksemburgu i zajęła 10. miejsce po zdobyciu siedmiu punktów, remisując z reprezentacją Luksemburgu i Hiszpanii[41].

Uczestnictwo

[edytuj | edytuj kod]

Niemcy uczestniczą w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich niemieckich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach[1]:

Rok Artysta Piosenka Finał Półfinał
Miejsce Punkty Miejsce Punkty
1956[a] Walter Andreas Schwarz „Im Wartesaal zum großen Glück” 2[b] N/K Brak rundy półfinałowej
Freddy Quinn „So geht das jede Nacht” 2 N/K
1957 Margot Hielscher „Telefon, Telefon” 4 8
1958 „Für zwei Groschen Musik” 7 5
1959 Alice & Ellen Kessler „Heute abend wollen wir tanzen geh’n” 8
1960 Wyn Hoop „Bonne nuit ma chérie” 4 11
1961 Lale Andersen „Einmal sehen wir uns wieder” 13 3
1962 Conny Froboess „Zwei kleine Italiener” 6 9
1963 Heidi Brühl „Marcel” 9 5
1964 Nora Nova „Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne” 13 0
1965 Ulla Wiesner „Paradies, wo bist du?” 15
1966 Margot Eskens „Die Zeiger der Uhr” 10 7
1967 Inge Brück „Anouschka” 8
1968 Wencke Myhre „Ein Hoch der Liebe” 6 11
1969 Siw Malmkvist „Primaballerina” 9 8
1970 Katja Ebstein „Wunder gibt es immer wieder” 3 12
1971 „Diese Welt” 100
1972 Mary Roos „Nur die Liebe läßt uns leben” 107
1973 Gitte „Junger Tag” 8 85
1974 Cindy & Bert „Die Sommermelodie” 14 3
1975 Joy Fleming „Ein Lied kann eine Brücke sein” 17 15
1976 Les Humphries Singers „Sing Sang Song” 15 12
1977 Silver Convention „Telegram” 8 55
1978 Ireen Sheer „Feuer” 6 84
1979 Dschinghis Khan „Dschinghis Khan” 4 86
1980 Katja Ebstein „Theater” 2 128
1981 Lena Valaitis „Johnny Blue” 132
1982 Nicole „Ein bißchen Frieden” 1 161
1983 Hoffmann & Hoffmann „Rücksicht” 5 94
1984 Mary Roos „Aufrecht geh’n” 13 34
1985 Wind „Für alle” 2 105
1986 Ingrid Peters „Über die Brücke geh’n” 8 62
1987 Wind „Laß die Sonne in Dein Herz” 2 141
1988 Maxi & Chris Garden „Lied für einen Freund” 14 48
1989 Nino de Angelo „Flieger” 46
1990 Chris Kempers & Daniel Kovač „Frei zu leben” 9 60
1991 Atlantis 2000 „Dieser Traum darf niemals sterben” 18 10
1992 Wind „Träume sind für alle da” 16 27
1993 Münchener Freiheit(inne języki) „Viel zu weit” 18 18 Kvalifikacija za Millstreet
1994 Mekado „Wir geben ’ne Party” 3 128 Brak rundy półfinałowej
1995 Stone & Stone(inne języki) „Verliebt in Dich” 23 1
1996 Leon „Blauer Planet” – 24[c] 24
1997 Bianca Shomburg(inne języki) „Zeit” 18 22 Brak rundy półfinałowej
1998 Guildo Horn(inne języki) „Guildo hat Euch lieb!” 7 86
1999 Sürpriz(inne języki) „Reise nach Jerusalem – Kudüs’e seyahat” 3 140
2000 Stefan Raab „Wadde hadde dudde da?” 5 96
2001 Michelle „Wer Liebe lebt” 8 66
2002 Corinna May „I Can’t Live Without Music” 21 17
2003 Lou „Let’s Get Happy” 11 53
2004 Max „Can’t Wait Until Tonight” 8 93 Wielka Czwórka[d]
2005 Gracia Baur „Run & Hide” 24 4
2006 Texas Lightning „No No Never(inne języki)” 14 36
2007 Roger Cicero „Frauen regier’n die Welt(inne języki)” 19 49
2008 No Angels „Dissapear” 23 14
2009 Alex Swings Oscar Sings „Miss Kiss Kiss Bang(inne języki)” 20 35
2010 Lena „Satellite” 1 246
2011 Lena „Taken by a Stranger(inne języki)” 10 107 Organizator i członek Wielkiej Piątki[e]
2012 Roman Lob „Standing Still” 8 110 Wielka Piątka[e]
2013 Cascada „Glorious” 21 18
2014 Elaiza „Is It Right” 18 39
2015 Ann Sophie „Black Smoke” 27 0
2016 Jamie-Lee „Ghost” 26 11
2017 Levina „Perfect Life(inne języki)” 25 6
2018 Michael Schulte „You Let Me Walk Alone” 4 340
2019 S!sters „Sister” 25 24
2020 Ben Dolic „Violent Thing(inne języki)” Konkurs odwołany
2021 Jendrik „I Don’t Feel Hate(inne języki)” 25 3
2022 Malik Harris „Rockstars” 6
2023 Lord of the Lost „Blood & Glitter(inne języki)” 26 18
2024 Isaak „Always on the Run” 12 117
2025 Abor & Tynna „Baller” 15 151
2026 Sarah Engels „Fire(inne języki)” 23 12 Wielka Czwórka[42]
2027

Legenda:

     1. miejsce

Historia głosowania w finale (1956–2026)

[edytuj | edytuj kod]

Poniższe tabele pokazują, którym krajom Niemcy przyznają w finale najwięcej punktów oraz od których państw niemieccy reprezentanci otrzymują najwyższe noty[43].

Konkursy Piosenki Eurowizji w Niemczech

[edytuj | edytuj kod]

Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Niemczech trzy razy: w 1957 we Frankfurcie nad Menem, 1983 w Monachium i 2011 roku w Düsseldorfie[1].

Rok Miasto Miejsce Prowadzący
1957 Frankfurt nad Menem Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks Anaïd Iplicjian
1983 Monachium Rudi-Sedlmayer-Halle Marlene Charell
2011 Düsseldorf ESPRIT Arena Anke Engelke
Judith Rakers
Stefan Raab

Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji

[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2005 odbył się koncert jubileuszowy Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowany przez Europejską Unię Nadawców (EBU). W trakcie koncertu odbył się plebiscyt na najlepszą piosenkę w całej historii konkursu – siódme miejsce w głosowaniu zajęła niemiecka propozycja „Ein bißchen Frieden” Nicole, która zwyciężyła w finale konkursu w 1982[44].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Była to jedyna edycja konkursu, kiedy poszczególne kraje wystawiały po dwie propozycje w rywalizacji o Grand Prix.
  2. ↑ Ze względu na brak szczegółowych wyników pierwszej edycji Konkursu Piosenki Eurowizji (oficjalnie podano tylko zwycięzcę, czyli Lys Assię z utworem „Refrain”), uznaje się, że wszystkie pozostałe propozycje konkursowe zajęły ex aequo 2. miejsce.
  3. ↑ Podczas imprezy w 1996 roku zorganizowano rundę kwalifikacyjną, mającą na celu zmniejszenie liczby państw biorących udział w finale widowiska. Etap eliminacyjny nie był transmitowany w telewizji ani nagrywany, krajowe komisje jurorskie przesłuchiwały wersje studyjne wszystkich konkursowych propozycji i przyznawały im punkty. Spośród 30 utworów nadesłanych przez publicznych nadawców, do finału zakwalifikowały się 22 propozycje. Jedynym krajem, który nie brał udziału w rundzie kwalifikacyjnej był gospodarz konkursu, czyli Norwegia.
  4. ↑ „Wielka Czwórka” (od 2011 do 2025 „Wielka Piątka”) to grupa państw, która wpłaca największe składki członkowskie do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), dzięki czemu ma zagwarantowany udział w finale konkursu.
  5. 1 2 „Wielka Piątka” to grupa państw, która wpłaca największe składki członkowskie do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), z tego względu ma rokrocznie zagwarantowany udział w finale widowiska. Do grupy tych państw należą: Wielka Brytania, Francja, Hiszpania, Niemcy oraz Włochy.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 6 Germany in the Eurovision Song Contest. [w:] EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  2. ↑ 1956: Deutscher Vorentscheid im Kölner Funkhaus. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-08]. (niem.).
  3. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1956. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-08]. (niem.).
  4. ↑ Eurovision Song Contest 1956. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  5. ↑ 1957: Deutscher Vorentscheid in Frankfurt am Main. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-08]. (niem.).
  6. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1957. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-08]. (niem.).
  7. ↑ Eurovision Song Contest 1957. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  8. ↑ 1958: Deutscher Vorentscheid in Dortmund. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  9. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1958. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  10. ↑ About Margot Hielscher. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  11. ↑ Eurovision Song Contest 1958. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  12. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1959. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  13. ↑ 1959: Deutscher Vorentscheid. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  14. ↑ About Alice and Ellen Kessler. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  15. ↑ Eurovision Song Contest 1959. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  16. ↑ 1960: Deutscher Vorentscheid in Wiesbaden. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  17. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1960. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  18. ↑ About Wyn Hoop. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  19. ↑ Eurovision Song Contest 1960. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  20. ↑ 1961: Deutscher Vorentscheid in Bad Homburg. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  21. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1961. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  22. ↑ About Lale Andersen. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  23. ↑ Eurovision Song Contest 1961. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  24. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1962. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  25. ↑ 1962: Deutscher Vorentscheid in Baden-Baden. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  26. ↑ About Conny Froboess. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  27. ↑ Eurovision Song Contest 1962. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  28. ↑ 1963: Deutscher Vorentscheid in Frankfurt am Main. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  29. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1963. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  30. ↑ Eurovision Song Contest 1963. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  31. ↑ 1964: Deutscher Vorentscheid in Frankfurt am Main. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  32. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1964. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  33. ↑ About Nora Nova. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  34. ↑ Eurovision Song Contest 1964. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  35. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1965. [w:] EC Germany [on-line]. www.ecgermany.de. [dostęp 2013-09-11]. (niem.).
  36. ↑ 1965: Deutscher Vorentscheid in Hamburg. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-10]. (niem.).
  37. ↑ About Ulla Wiesner. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  38. ↑ Eurovision Song Contest 1965. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-08]. (ang.).
  39. ↑ 1966: Deutscher Vorentscheid in Frankfurt am Main. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-13]. (niem.).
  40. ↑ Deutsche Vorentscheidung 1966. [w:] NDR [on-line]. www.eurovision.de. [dostęp 2013-09-13]. (niem.).
  41. ↑ Eurovision Song Contest 1966. [w:] EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-09-13]. (ang.).
  42. ↑ W 2026 roku z konkursu wycofała się Hiszpania, tym samym redukując „Wielką Piątkę” do „Wielkiej Czwórki”.
  43. ↑ Points to and from Germany. [w:] Eurovision Covers [on-line]. eurovisioncovers.co.uk. [dostęp 2013-12-27]. (ang.).
  44. ↑ Congratulations. [w:] EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-07-05]. (ang.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Niemcy_w_Konkursie_Piosenki_Eurowizji&oldid=80317733”