Simona Kossak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Simona Kossak
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1943
Kraków
Data i miejsce śmierci 15 marca 2007
Białystok
Miejsce spoczynku Poryte
Tytuł naukowy profesor
Rodzice Elżbieta Dzięciołowska-Śmiałowska, Jerzy Kossak
Krewni i powinowaci Gloria Kossak – siostra
Wojciech Kossak – dziad
Juliusz Kossak – pradziad
Magdalena Samozwaniec - siostra ojca
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska - siostra ojca
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Simona Gabriela Kossak (ur. 30 maja 1943 w Krakowie, zm. 15 marca 2007 w Białymstoku) – polski biolog, profesor nauk leśnych, popularyzatorka nauki. Znana przede wszystkim z aktywności na rzecz zachowania resztek naturalnych ekosystemów Polski. Pracując naukowo zajmowała się, między innymi, ekologią behawioralną ssaków. Sama siebie określała czasem mianem „zoopsychologa”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Krakowie.

Studia biologiczne odbyła na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1980 Rada Naukowa Instytutu Badawczego Leśnictwa nadała jej stopień naukowy doktora nauk leśnych, w 1991 – doktora habilitowanego nauk leśnych; w 2000 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk leśnych.

Pracowała w Zakładzie Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży oraz w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Zakładzie Lasów Naturalnych, gdzie od stycznia 2003 pełniła stanowisko kierownika.

Była także jednym z pomysłodawców unikatowego na skalę światową odstraszacza UOZ-1, urządzenia ostrzegającego dzikie zwierzęta przed przejazdem pociągów[1][2].

Była znana z bezkompromisowych poglądów i działań na rzecz ochrony przyrody, zwłaszcza Puszczy Białowieskiej, gdzie w starej leśniczówce „Dziedzinka” mieszkała ponad 30 lat.

W uznaniu zasług na polu nauki i popularyzowania ochrony przyrody w 2000 została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi.

Od 2001 była autorką codziennych audycji (Dlaczego w trawie piszczy) w Radiu Białystok i innych regionalnych oddziałach Polskiego Radia. Nawet będąc już w szpitalu, nagrywała kolejne odcinki swojej codziennej audycji.

Zmarła 15 marca 2007 w białostockim szpitalu po poważnej chorobie. Msza święta żałobna odbyła się 22 marca w kościele parafialnym pw. św. Wojciecha w Porytem. Zmarłą pochowano na cmentarzu parafialnym.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła ze znanej artystycznej rodziny. Była córką Jerzego Kossaka, siostrą Glorii Kossak, wnuczką Wojciecha Kossaka i prawnuczką Juliusza Kossaka – malarzy, bratanicą Magdaleny Samozwaniec oraz Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Dorobek twórczy profesor Kossak obejmuje ogółem kilkaset opracowań naukowych, niepublikowanych dokumentacji naukowych, artykułów popularnonaukowych i filmów przyrodniczych oraz książki:

  • Opowiadania o ziołach i zwierzętach: zgodnie z naturą swojego gatunku, Warszawa: „Alfa-Wero”, 1995, ​ISBN 83-7001-878-5
  • Wilk – zabójca zwierząt gospodarskich?, Warszawa: Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk, 1998, ​ISBN 83-86902-57-4
  • Saga Puszczy Białowieskiej, Warszawa: Muza, 2001, ​ISBN 83-7200-797-7
  • O ziołach i zwierzętach, Warszawa: Marginesy, 2017, ​ISBN 978-83-65780-72-0​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Simona Kossak: Zasada działania atrapy bodźców kluczowych zastosowanej w urządzeniu UOZ-1 wypłaszającym zwierzęta z torów kolei szybkiego ruchu (pdf). Zakład Lasów Naturalnych, Instytut Badawczy Leśnictwa – Białowieża.
  2. Aleksandra Stanisławska. Polak potrafi. Uwaga pociąg!. „Gazeta Wyborcza”. 2015, 2015.09.08. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]