Montserrat Caballé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Montserrat Caballé
Montserrat Caballé.jpg
Imię i nazwisko Maria de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folch
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1933
Barcelona
Pochodzenie katalońskie
Typ głosu sopran spinto
Gatunek muzyka poważna
Zawód śpiewaczka
Wytwórnia płytowa RCA Red Seal
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Alfonsa X Mądrego (Hiszpania) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Order Przyjaźni (Rosja) Order Księżnej Olgi I klasy (Ukraina) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Montserrat Caballé, właśc. Maria de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folch (ur. 12 kwietnia 1933 w Barcelonie)[1]hiszpańska śpiewaczka (sopran spinto), zwana „La Superba” i „La Stupenda” („Zdumiewająca”) ze względu na możliwości głosowe.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1953 ukończyła konserwatorium muzyczne ze złotym medalem. Debiutowała w małej miejscowości, Reus. Otrzymała propozycję śpiewania niewielkich ról w Gran Teatre del Liceu w Barcelonie, którą jednak odrzuciła. Po bezowocnych poszukiwaniach stałego angażu we Włoszech, pojawiła się w Bazylei, gdzie przyjęto ją jako śpiewaczkę bez etatu, gotową do nagłych zastępstw. Równocześnie mogła wykonywać role epizodyczne.

Wielką szansę Caballé otrzymała w listopadzie 1956, wówczas to przed premierą Cyganerii Giacoma Pucciniego zachorowała wykonawczyni partii Mimi. Owo wydarzenie jest przytaczane jako debiut sceniczny artystki. Prasa pisała o jej występie bardzo przychylnie, w teatrze otrzymała kolejne propozycje. W ciągu następnych lat zaśpiewała kilkadziesiąt pierwszoplanowych partii. Zaczęła śpiewać także na innych scenach europejskich, głównie w miastach niemieckich: Frankfurcie, Hanowerze i Bremie oraz w Barcelonie. W 1959 wystąpiła w Staatsoper w Wiedniu, a w 1960 po raz pierwszy stanęła na deskach mediolańskiej La Scali, gdzie zaśpiewała niewielką rolę jednej z dziewcząt-kwiatów w Parsifalu Richarda Wagnera.

W 1963 miała udane tournée po krajach Ameryki Środkowej, a następnie w Hiszpanii. W tym czasie poznała tenora – Bernabé Martíego, z którym 14 sierpnia 1964 wzięła ślub w klasztorze Św. Marii de Montserrat. W 1964 zadebiutowała w Palacio de las Bellas Artes w Meksyku, śpiewając partię Manon w operze Jules'a Masseneta u boku Giuseppe di Stefano. W 1965 wystąpiła latem na festiwalu w Glyndebourne jako Hrabina w Weselu Figara W. A. Mozarta, a w grudniu na scenie nowojorskiej Metropolitan Opera w partii Małgorzaty w operze Faust Charles'a Gounoda, rozpoczynając stałą współpracę z tą sceną. Wkrótce występowała niemal we wszystkich liczących się teatrach: m.in. w mediolańskiej La Scali (1969), w Staatsoper w Hamburgu (1971), londyńskim Covent Garden Theatre (1972) oraz wielu innych. Oprócz działalności scenicznej pojawiała się także w licznych salach koncertowych. Kilkakrotnie także gościła w Polsce.

Prawdziwy rozgłos odniosła w realizacjach oper bel cantoBelliniego, Donizettiego, Verdiego i Pucciniego. Łącznie ma w swoim repertuarze ponad sto partii operowych, liczne partie oratoryjne oraz utwory kameralne, w tym około 800 pieśni.

Caballé wiele czasu poświęca pomagając młodym śpiewakom w ich drodze do sławy, m.in. wypromowała José Carrerasa, który potem przez wiele lat był jej partnerem scenicznym. Ostatnio promowała swoją córkę, Montserrat Martí.

W 1994 została wyróżniona zaszczytną funkcją Ambasadora Dobrej Woli UNESCO. W ramach prac UNESCO założyła fundację pomagającą dzieciom – ofiarom wojen. Nagrała (realizacje studyjne) ponad trzydzieści kompletnych oper, a także ponad pięćdziesiąt recitali. Z Freddiem Mercurym nagrała album Barcelona, z którego tytułowa piosenka towarzyszyła sportowcom w Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1992 w Barcelonie. Śpiewała duety także z innymi słynnymi przedstawicielami muzyki pop i rock, takimi jak Johnny Hallyday, Gino Vannelli, Johnny Logan, Helmut Lotti i Bruce Dickinson. Dała wiele koncertów w Rosji, gdzie jako honoraria odbierała futra. W 2001 kilkakrotnie koncertowała w Niemczech, zaś w Barcelonie wystąpiła w operze Kleopatra J. Masseneta – wspólnie z córką, śpiewającą partię Oktawii. W 2003 na zakończenie kariery artystycznej dała szereg recitali w Niemczech.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]