Stanisław Zaremba (ur. 1863)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Zaremba

Stanisław Zaremba (ur. 3 października 1863 w Romanówce, zm. 23 listopada 1942 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn inżyniera, po ukończeniu Petersburskiego Instytutu Technologicznego wyjechał w 1887 do Paryża, gdzie w 1889 po studiach w Sorbonie uzyskał tytuł doktora nauk matematycznych. Pracę pedagogiczną rozpoczął w szkolnictwie średnim.

W roku 1890 powołany na katedrę matematyki na Uniwersytecie Jagiellońskim i tu obok pracy pedagogicznej był jednym z założycieli Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1919). Działalność naukowa Zaremby obejmowała pewne działy matematyki wyższej w szczególności analizy nieskończonościowej.

Wyniki jego badań zyskały rozgłos światowy i cytowane są u wielu autorów. Do najważniejszych prac należą: "Arytmetyka teoretyczna" z roku 1912, "Wstęp do analizy" (wydanie z 1915 i 1918 roku). Wykazują one piękną strukturę logiczną – od intuicji, jako punktu wyjściowego do złożonych konstrukcji matematycznych.

Do zakresu logiki należy publikacja "La logiqe de mathematiques". Wyrazem dążności zastosowania rezultatów rozwiązań matematycznych do fizyki jako ostatecznego celu badań jest "Mechanika teoretyczna", której ukazały się niestety tylko początkowe tomy. Profesor Stanisław Zaremba był członkiem Akademii Umiejętności.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1936)[1].

Zmarł 23 listopada 1942 w Krakowie. Jego syn, Stanisław Krystyn, był również matematykiem, a także taternikiem i alpinistą.

Przypisy

  1. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 464

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]