Wiktor Staniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Staniewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 września 1866
Samara
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1932
Wilno
Miejsce spoczynku Cmentarz Na Rossie
Zawód, zajęcie matematyk
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Uczelnia Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Wiktor Emeryk Jan Staniewicz herbu Gozdawa (ur. 21 września 1866 w Samarze, zm. 23 grudnia 1932 w Wilnie) – polski matematyk, profesor i rektor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W Petersburgu ukończył gimnazjum (1883) i Petersburski Uniwersytet Państwowy (1887) w zakresie matematyki. Został pracownikiem naukowym na uczelni oraz wykładowcą matematyki w gimnazjach i szkołach. Od 1902 był profesorem w katedrze matematyki w Państwowym Instytucie Politechnicznym w Sankt Petersburgu im. Piotra Wielkiego, od 1915 do 1917 dziekanem wydziału inżynierii budowlanej, od 1917 do 1918 prorektorem. W 1919 przeniósł się do Wilna, gdzie pod koniec tego roku został profesorem nadzwyczajnym matematyki na Uniwersytecie Stefana Batorego. 1 maja 1920 został mianowany profesorem zwyczajnym. Od 1 kwietnia 1920 do 15 września 1921 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego. Sprawował stanowisko rektora USB od 15 września 1921 do 15 września 1922. Od 1921 do 1923 pełnił funkcję Polskiego Towarzystwa Matematycznego.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Został pochowany na Cmentarzu Na Rossie w Wilnie (kwatera 2)[2].

Jego żoną była Teresa z domu Ławcewicz (1874-1942).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]