Stare Rochowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stare Rochowice
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat jaworski
Gmina Bolków
Wysokość 325–500 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 414[1]
Strefa numeracyjna (+48) 75
Kod pocztowy 59-420
Tablice rejestracyjne DJA
SIMC 0189530
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Stare Rochowice
Stare Rochowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stare Rochowice
Stare Rochowice
Ziemia 50°55′24″N 16°03′04″E/50,923333 16,051111

Stare Rochowice (niem. Alt Röhrsdorf[2]) – wieś w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim, w gminie Bolków, położona nad potokiem Rochowicką Wodą, w Górach Kaczawskich.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa jeleniogórskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi ze średniowiecznego dokumentu z roku 1397, gdzie wymieniona jest po łacinie jako Pratum (pol. Łąka).[3] Inne nazwy występujące w historii to: Rudingeresdorf, Rudingersdorf, Rudegersdorf, Röhrsdorf, Alt Röhrsdorf, Rudgorzewice Stare, Stare Rochiwce.

12 listopada 1946 nadano miejscowości polską nazwę Stare Rochowice[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Stare Rochowice położone są we wschodniej cęści Grzbietu Wschodniego Gór Kaczawskich, w dolinie potoku Rochowickiej Wody, płynącego z zachodu na wschód.

Okolice Starych Rochowic znajdują się na obszarze metamorfiku kaczawskiego. Występują tu zieleńce, fyllity, łupki serycytowe i inne skały metamorficzne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1 września 1203 książę Śląska, Henryk I Brodaty, podarował cystersom z Lubiąża ziemie między górnym brzegiem Nysy Szalonej a górnym biegiem Kaczawy. W ten sposób powstała osada. Od końca XIII w. wiódł przez miejscowość szlak do Zgorzelca, przechodzący przez Lubań, Gryfów Śląski i Jelenią Górę.

Po dewastacji rejonu dokonanej przez Szwedów w czasie wojny 30-letniej miejscowość kupił habsburski oficer Churschwandt. W roku 1770 przeszła ona pod panowanie rodziny von Hoyos. Pod panowaniem Fryderyka II Wielkiego, króla Prus, hrabina Schlabrendorf, z powodu tzw. „małego kłusownictwa”, musiała przystąpić do osiedlenia protestantów, którzy ze względu na swoje wyznanie, musieli po wojnach śląskich wyjść z Czech. W ten sposób powstały Nowe Rochowice.

Mieszkańcy zajmowali się uprawą ziemi, a także pracą w kamieniołomach: Häderei, Alexerei, Hampelei i Töppich. Miejscowość była znana z licznych sadów owocowych. Około roku 1899 powstała kolejka linkowa z Mysłowa, prowadząca do stacji kolejowej w Rochowicach, służąca do transportu materiału skalnego.

Po II wojnie światowej, w czerwcu 1946, rozpoczęto transfery ludności miejscowości; około 200 osób dotarło wtedy w okolice Borken. Drugi transfer miał miejsce 30 września 1946; przesiedlono wtedy 250 osób na teren Brunszwika. Trzeci transfer z Rochowic i Wiesau miał miejsce w czerwcu 1947 – wysiedlono wtedy 200 osób na tereny radzieckiej strefy okupacyjnej.

Dawniej w miejscowości znajdował się kościół ewangelicki.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

  • 1242 – najstarsza znana wzmianka o miejscowości
  • 1369 – dobra po księżnej Agnieszce Habsburg, wdowie po księciu świdnickim Bolku II Małym, w których leżały Rochowice, przekazano jako lenno do dóbr Clericusa Bolcze, uważanego za założyciela Bolczowa
  • 1899, 1 sierpnia – otwarcie dworca klejowego (2 perony o długości 152 i 156 m)
  • 1933 – wieś zamieszkowało 949 osób
  • 1939 – miejscowość zamieszkiwały 882 osoby
  • 1975 – mieszkańcy rozebrali ewangelicki kościół

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

Źródła wody i Bolków-Zdrój[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze Starych Rochowic znajduje się unikatowe źródło wody (zdrój św. Jadwigi). W latach PRL-u miało tutaj powstać uzdrowisko.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenia i związki[edytuj | edytuj kod]

  • Ochotnicza Straż Pożarna w Starych Rochowicach

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. 2,0 2,1 Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  3. Stanisław Jastrzębski, "Jawor i okolice", Ossolineum Wrocław 1973, str. 148.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2012-09-07]. s. 29.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]