The Division Bell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Division Bell
Album studyjny zespołu Pink Floyd
Wydany 28 marca 1994
30 czerwca 2014 (Reedycja rocznicowa)
Nagrywany styczeń - grudzień 1993
Studio Astoria
Gatunek rock progresywny
Długość 66:26
Wytwórnia EMI/Columbia Records
Producent David Gilmour
Album po albumie

The Division Bellalbum wydany przez Pink Floyd w roku 1994 (28 marca w Wielkiej Brytanii, 4 kwietnia w USA). Nagrywany w wielu studiach nagraniowych, między innymi w prywatnym studiu Davida Gilmoura na barce Astoria[1]. Album zdobył status złotej, platynowej, podwójnej platynowej (1994 r.) i potrójnie platynowej płyty (1999 r.) a utwór "Marooned" zdobył nagrodę Grammy w roku 1995 w kategorii najlepszy utwór instrumentalny. Singlami tej płyty były utwory: "Take It Back", "What Do You Want From Me" i "Lost For Words". Singlami promującymi płytę były utwory: "Keep Talking" i "High Hopes".

30 czerwca 2014 r., w 20 rocznicę wydania tego albumu, ukazała się jego specjalna edycja, zawierająca m.in. DVD z teledyskiem do utworu Marooned, nakręconym w kwietniu 2014 r. na Ukrainie. Reżyserem klipu jest Aubrey Powell.

Charakterystyka albumu[edytuj | edytuj kod]

Wydany w 1994 roku The Division Bell jest drugim albumem nagranym pod wodzą Davida Gilmoura. Tematem przewodnim jest komunikacja i kontakt ludzkości. Po raz pierwszy od albumu Animals z 1977 roku w The Division Bell realizowano pomysły całego zespołu, a Richard Wright skomponował pierwszy od dłuższego czasu utwór – Wearing the Inside Out, w którym zaśpiewał główną partię wokalną. Muzycznie album ten jest powrotem do brzmienia space rocka sprzed Dark Side of the Moon, w przeciwieństwie do ostrzejszych albumów Animals i The Wall. Większość utworów charakteryzuje się powolnym tempem, nakładającymi się na siebie pasażami instrumentów klawiszowych i długich solówek gitarowych z częstym wykorzystaniem pogłosu.

Po wydaniu albumu zespół wyruszył w bardzo udaną trasę koncertową, której efektem jest koncertowy album P•U•L•S•E wydany rok później. Jest to ostatni album studyjny w historii Pink Floyd, który był promowany przez trasę koncertową i ostatni wydany przed śmiercią klawiszowca Richarda Wrighta (ostatni album studyjny The Endless River zespół wydał sześć lat po jego śmierci, tj. w listopadzie 2014 roku).

Tytuł albumu wymyślił pisarz Douglas Adams. W zamian za to Pink Floyd przekazało 5 tysięcy funtów na organizację charytatywną wskazaną przez pisarza - Environmental Investigation Agency[2]. Division Bell to dzwon wzywający do głosowania w Izbie Gmin. Jest symbolem zbliżającej się dorosłości.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Nr Tytuł Długość
1. "Cluster One" (Wright/Gilmour) 5:58
2. "What Do You Want From Me" (Gilmour/Wright/Samson) 4:21
3. "Poles Apart" (Gilmour/Wright/Samson/Laird-Clowes) 7:04
4. "Marooned" (Wright/Gilmour) 5:29
5. "A Great Day for Freedom" (Gilmour/Samson) 4:17
6. "Wearing the Inside Out" (Wright/Moore) 6:49
7. "Take It Back" (Gilmour/Ezrin/Samson/Laird-Clowes) 6:11
8. "Coming Back to Life" (Gilmour) 6:19
9. "Keep Talking" (Wright/Gilmour/Samson) 6:11
10. "Lost for Words" (Gilmour/Samson) 5:14
11. "High Hopes" (Gilmour/Samson) 8:32

W utworze Keep Talking można usłyszeć głos brytyjskiego fizyka Stephena Hawkinga. High Hopes kończy się telefonicznym dialogiem pasierba Gilmoura, Charliego i managera Pink Floyd – Steve'a O'Rourke'a.

Nagrody i pozycja na listach[edytuj | edytuj kod]

  • 1994 – 1. na liście The Billboard 200 (album)
  • 1994 – 73. na liście The Billboard Hot 100 (singel "Take It Back")
  • 1994 – 7. na liście Mainstream Rock Tracks (singel "High Hopes")
  • 1994 – 1. na liście Mainstream Rock Tracks (singel "Keep Talking")
  • 1994 – 4. na liście Mainstream Rock Tracks (singel "Take It Back")
  • 1994 – 16. na liście Mainstream Rock Tracks (singel "What Do You Want From Me")
  • 1995 – 21. na liście Mainstream Rock Tracks (singel "Lost For Words")

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy