David Gilmour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
David Gilmour
Ilustracja
David Gilmour w trakcie Live 8, Londyn2 lipca 2005
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1946
Cambridge
Instrumenty gitara elektryczna, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, perkusja, harmonijka ustna, saksofon
Gatunki rock, rock progresywny, rock psychodeliczny
Zawód muzyk
Wytwórnie płytowe Capitol, EMI, Columbia Records
Zespoły
Pink Floyd
Odznaczenia
Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Order Honoru (Armenia)
Strona internetowa

David Jon Gilmour (ur. 6 marca 1946 w Cambridge[1]) – angielski progresywny muzyk rockowy, gitarzysta, wokalista, kompozytor. Najbardziej znany jako długoletni członek Pink Floyd.

W 2003 został sklasyfikowany na 82. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[2]. W 2011 został sklasyfikowany na 14. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

David Gilmour na koncercie w Monachium, 29 lipca 2006

Przed Pink Floyd[edytuj | edytuj kod]

David Gilmour urodził się 6 marca 1946 w Grantchester, w Cambridge, jako drugie dziecko w zamożnej rodzinie Douglasa Gilmoura, wykładowcy na Uniwersytecie Cambridge oraz nauczycielki Sylvii Gilmour. Był zmuszony szybko się usamodzielnić. Kiedy miał osiemnaście lat jego rodzice wyjechali na stałe do Stanów Zjednoczonych. W wieku trzynastu lat, korzystając z podręcznika i płyty instruktażowej Pete'a Seegera, opanował podstawy gry na gitarze. Wkrótce potem zaczął występy w lokalnych pubach, początkowo z grupą The Newcomers, później z zespołem The Ramblers. W 1964 utworzył swój własny zespół – Joker's Wild. Repertuar miał głównie charakter taneczny. Grupa grała przeboje zespołów The Beatles, The Beach Boys, The Four Seasons, choć sięgała również po utwory soulowe np. Otisa Reddinga. Zespół Joker's Wild odniósł lokalny sukces, jednak zawiesił działalność w 1967 roku, po nieudanej wyprawie do Francji.

David Gilmour i Roger "Syd" Barrett znali się od czasów szkolnych w Cambridge. W szkole średniej Gilmour, wtedy będący już sprawnym muzykiem, udzielał Barrettowi lekcji gry na gitarze. Okazję do wspólnych występów mieli w czasie studiów w Cambridgeshire College of Arts and Technology (od 1963 r.). Lato 1964 roku spędzili grając, jako muzycy uliczni, w miejscowościach południowej Francji. Ich repertuar składał się głównie z przebojów The Beatles.

Pink Floyd[edytuj | edytuj kod]

David Gilmour otrzymał propozycję dołączenia do Pink Floyd (jako wokalista i gitarzysta) na przełomie 1967 i 1968 roku. Była to reakcja zespołu na coraz większe problemy psychiczne dotychczasowego lidera – Syda Barretta. Początkowym zadaniem Gilmoura miało być głównie zastępowanie Barretta podczas koncertów. Wkrótce jednak Barrett opuścił zespół na dobre, a Gilmour zajął jego miejsce. Charakterystyczny styl gry Gilmoura był jednym ze źródeł sukcesu Pink Floyd w latach 70, dając mu na pewien czas dominującą pozycję w zespole. Jednakże po sukcesach The Dark Side of the Moon oraz Wish You Were Here na pierwszą pozycję wysunął się Roger Waters – kompozytor przytłaczającej większości materiału z płyt Animals i The Wall oraz The Final Cut.

David Gilmour ponownie przejął kontrolę nad zespołem po wznowieniu działalności Pink Floyd bez udziału Rogera Watersa. Był twórcą praktycznie całego materiału, który znalazł się na wydanej wkrótce płycie A Momentary Lapse of Reason. Po niezwykle udanym tournée obejmującym połowę globu (także koncert w Moskwie), grupa wydała płytę „The Division Bell”, której współtwórcami byli oprócz Gilmoura także jego żona i Rick Wright (nazwisko Nicka Masona nie pojawiło się przy żadnym z utworów). Udokumentowaniem trasy The Division Bell stało się dwupłytowe wydawnictwo P•U•L•S•E (w 2006 wznowione w postaci DVD). W 2005 roku pojawiła się w składzie (David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright, Nick Mason) podczas występu na Live 8 – zorganizowanym przez Boba Geldofa, charytatywnym koncercie na rzecz głodujących w Afryce.

Poza Pink Floyd[edytuj | edytuj kod]

Telebim z muzykami podczas występu Davida Gilmoura w Gdańsku 26 sierpnia 2006

David Gilmour angażował się w różnorodną działalność poza zespołem Pink Floyd. Wspierał takich artystów jak: Syd Barrett – były kolega z zespołu, Grace Jones, Tom Jones, Elton John, B.B. King, Paul McCartney, John Lennon, Sam Brown, Jools Holland, Bob Dylan, Pete Townshend, zespoły The Who i Supertramp, Levon Helm, Robbie Robertson, Alan Parsons, oraz różnorakie charytatywne supergrupy. Odkrył i wypromował talent popularnej w latach osiemdziesiątych wokalistki Kate Bush oraz odkrył talent popularnej w roku 2009 Florence Welch.

Nagrał również cztery solowe płyty: David Gilmour (1978), About Face (1984) oraz On an Island (2006), Rattle That Lock (2015)

W 2001 i 2002 zagrał kilka akustycznych koncertów w Londynie i Paryżu w towarzystwie niewielkiego zespołu i chóru. Zostały one później wydane jako David Gilmour in Concert.

Jego trzeci solowy album – On An Island został wydany 6 marca 2006 (w USA dzień później), w 60. urodziny twórcy. Autorem orkiestracji do utworów był polski kompozytor Zbigniew Preisner. W nagraniu wziął udział m.in. Richard Wright – kolega z zespołu Pink Floyd oraz polski pianista Leszek Możdżer. W utworze „Red Sky At Night” Gilmour po raz pierwszy popisuje się grą na saksofonie.

Między marcem a wrześniem 2006 roku odbyło się tournée promujące płytę, w ramach którego 26 sierpnia artysta wystąpił na terenie Stoczni Gdańskiej w towarzystwie 38-osobowej orkiestry Filharmonii Bałtyckiej pod batutą Zbigniewa Preisnera. W koncercie oprócz zespołu Gilmoura (Richard Wright, Phil Manzanera, Guy Pratt, Dick Parry, Jon Carin, Steve Di Stanislao) gościnnie wziął udział również Leszek Możdżer. Koncert był częścią obchodów 26-lecia powstania Solidarności.

W 2003 r. David Gilmour został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (otrzymując tytuł Komandora tegoż orderu) za zasługi dla muzyki, kultury oraz działalność charytatywną.

W 1996 David Gilmour został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Pink Floyd.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Sprzedaż Certyfikat
USA
[4]
UK
[5]
SWE
[6]
NLD
[7]
GER
[8]
JPN
[9]
FIN
[10]
POL
[11]
David Gilmour
  • Data: 25 maja 1978
  • Wydawca: Harvest, Columbia
29 17 21
  • USA: złota płyta[12]
About Face
  • Data: 5 marca 1984
  • Wydawca: Harvest, Columbia
32 21 13
  • USA: złota płyta[12]
On an Island
  • Data: 6 marca 2006
  • Wydawca: EMI, Columbia
6 1 3 3 3 112 4 1
  • UK: platynowa płyta[14]
  • CAN: złota płyta[15]
  • GER: złota płyta[16]
Rattle That Lock
  • Data: 18 września 2015
  • Wydawca: Columbia
5 1 1 2 2 12 3 1
"—" album nie był notowany.

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Sprzedaż Certyfikat
USA
[4]
UK
[5]
SWE
[6]
NLD
[7]
GER
[8]
JPN
[9]
POL
[11]
Live in Gdańsk
  • Data: 22 września 2008
  • Wydawca: EMI, Columbia
26 10 24 14 12 62 5
  • POL: platynowa płyta[20]
  • UK: złota płyta[14]

Albumy wideo[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Certyfikat
USA
[21]
SWE
[22]
NLD
[23]
JPN
[9]
GER
[8]
FIN
[24]
David Gilmour Live 1984
  • Data: wrzesień 1984
  • Wydawca: CBS FOX Video Music
David Gilmour in Concert
  • Data: 21 października 2002
  • Wydawca: EMI, Capitol
6 5
Remember That Night
  • Data: 17 września 2007
  • Wydawca: David Gilmour Music Ltd.
17 1 3 46 9 4
  • CAN: 2x platynowa płyta[15]
  • USA: platynowa płyta[12]
Live in Gdańsk
  • Data: 22 września 2008
  • Wydawca: EMI, Columbia
"—" album nie był notowany.

Kolaboracje[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście
USA
[4]
UK
[5]
NLD
[7]
GER
[8]
Metallic Spheres
(The Orb featuring David Gilmour)
  • Data: 12 października 2010
  • Wydawca: Columbia
73 12 40 95

Instrumentarium[edytuj | edytuj kod]

  • gitary elektryczne[25][26])
    • 1960's Blonde Fender Telecaster - podarunek od rodziców. Używana przez Davida, świeżo po dołączeniu do Pink Floyd, zgubiona w 1968;
    • 1960's White Fender Stratocaster - służyła od 1968 do 1970, kiedy została skradziona;
    • 1960's "The Black Strat" - czarny Fender Stratocaster. Ulubiona gitara Davida, używana i modyfikowana od 1970 do dziś;
    • Bill Lewis Guitar - ręcznie wykonana, 24-progowa gitara, posłużyła do wykonania solówki w "Money";
    • #0001 Stratocaster - biały Fender Stratocaster z numerem seryjnym 0001. Nie jest on jednak pierwszym wyprodukowanym egzemplarzem tego modelu. Zaprezentowana w 1978;
    • "The Red Strat" - czerwony Fender Stratocaster, w użyciu od 1984;
    • Fender 1000 Pedal Steel - dwugryfowa gitara hawajska, w użyciu od 1970;
    • Jedson Lap Steel - kolejna gitara stalowa, używana zamiennie z powyższą;
    • Gibson Les Paul TV Special - zakupiona w 1970, w użyciu na początku lat 70. podczas występów.
  • struny[27]
    • GHS Boomers 10-48 - używane od 1979
    • Ernie Ball Custom 10-48 - w użyciu od początku lat 70.

Przypisy

  1. Pete Prown, Harvey P. Newquist, Jon F. Eiche: Legends of rock guitar: the essential reference of rock's greatest guitarists. Hal Leonard Corporation, 1997, s. 82. ISBN 9780793540426.
  2. 100 Greatest Guitarists: David Fricke's Picks (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2012-01-28].
  3. 100 Greatest Guitarists of All Time (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2012-01-28].
  4. a b c David Gilmour Billboard Chart History (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2015-09-04].
  5. a b c David Gilmour UK Chart History (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2015-09-04].
  6. a b David Gilmour Swedish Albums Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2015-09-04].
  7. a b c David Gilmour Dutch Albums Chart (niderl.). www.dutchcharts.nl. [dostęp 2015-09-04].
  8. a b c d David Gilmour German Chart History (niem.). www.musicline.de. [dostęp 2015-09-04].
  9. a b c Oricon: David Gilmour (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2015-09-04].
    Oricon: David Gilmour DVD (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2015-09-04].
  10. David Gilmour Finnish Albums Chart (ang.). www.finnishcharts.com. [dostęp 2015-09-04].
  11. a b OLiS - sprzedaż w okresie 27.03.2006 - 02.04.2006. olis.onyx.pl. [dostęp 2015-09-04].
    OLiS - sprzedaż w okresie 10.11.2008 - 16.11.2008. olis.onyx.pl. [dostęp 2015-09-04].
    OLiS - sprzedaż w okresie 18.09.2015 - 24.09.2015. olis.onyx.pl. [dostęp 2015-10-01].
  12. a b c RIAA: David Gilmour (ang.). riaa.com. [dostęp 2015-09-04].
  13. Brian Orloff: Juvenile Takes the Top Spot (ang.). www.rollingstone.com. [dostęp 2015-09-04].
  14. a b BPI: David Gilmour (ang.). www.bpi.co.uk. [dostęp 2015-09-04].
  15. a b Music Canada: David Gilmour (ang.). musiccanada.com. [dostęp 2015-09-04].
  16. Gold-/Platin-Datenbank (niem.). www.musikindustrie.de. [dostęp 2015-09-04].
  17. Keith Caulfield: Seven Debuts Hit Top 10 of Billboard 200 Chart, Led by Drake & Future, Lana Del Rey and Mac Miller (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2015-09-28].
  18. Harris Chis: Metallica Are No. 1 For Third Week in a Row, As Death Magnetic Nears Million-Sold Mark (ang.). www.mtv.com. [dostęp 2015-09-04].
  19. ZPAV: regulamin przyznawania wyróżnień. bestsellery.zpav.pl. [dostęp 2015-09-04].
  20. ZPAV: platynowe płyty 2008. bestsellery.zpav.pl. [dostęp 2015-09-04].
  21. Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 114, No. 48, 30 listopada 2002. ISSN 0006-2510 (ang.). [dostęp 2015-09-04]. 
    Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 120, No. 10, 8 marca 2008. ISSN 0006-2510 (ang.). [dostęp 2015-09-04]. 
  22. Veckolista DVD Album - Vecka 44, 31 oktober 2002 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2015-09-04].
    Veckolista DVD Album - Vecka 39, 27 september 2007 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2015-09-04].
  23. DUTCH DVD MUSIC TOP 30 29/09/2007 (niderl.). www.dutchcharts.nl. [dostęp 2015-09-04].
  24. Suomen virallinen lista - Artistit David Gilmour: Remember That Night - Live At The Royal Albert Hall (fiń.). www.ifpi.fi. [dostęp 2015-09-04].
  25. Classic gear |. www.gilmourish.com. [dostęp 2015-09-29].
  26. Phil Taylor: The Black Strat – A History of David Gilmour’s black Fender Stratocaster. September 1, 2008.
  27. Phil Taylor: The Black Strat – A History of David Gilmour’s black Fender Stratocaster. September 1, 2008.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]