Comfortably Numb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Comfortably Numb
Singel zespołu Pink Floyd
z albumu The Wall
Wydany 1979
Gatunek art rock
rock progresywny
Długość 3:59 (wersja singlowa)
Wydawnictwo Wielka Brytania Harvest Records
Stany Zjednoczone Columbia/Capitol
Producent Bob Ezrin, David Gilmour, Roger Waters
Format 7"
Singel po singlu
Pink Floyd
Scissor Sisters
Comfortably Numb
Utwór zespołu Pink Floyd
z albumu The Wall
Wydany 1979
Gatunek art rock
rock progresywny
Długość 6:21
Twórca David Gilmour
Roger Waters
Producent Bob Ezrin
David Gilmour i Roger Waters
Wydawnictwo Columbia Records/Capitol

Comfortably Numbballada rockowa[1] brytyjskiego zespołu rockowego Pink Floyd, pochodząca z albumu The Wall, który wydano w 1979 roku. Jest jedną z najbardziej znanych piosenek zespołu, m.in. ze względu na solo gitarowe w wykonaniu Davida Gilmoura kończące utwór.

Kompozycja[edytuj | edytuj kod]

Utwór jest jednym z trzech z albumu The Wall, jakie wspólnie napisali Roger Waters (tekst) i David Gilmour (muzyka). Wszystkie pozostałe utwory w całości napisał Roger Waters. Wokół aranżacji tego utworu rozgorzał spór pomiędzy muzykami, gdyż Gilmour chciał nadać jej mocny rockowy styl. Wspominał później: „Kłóciliśmy się o tę piosenkę jak szaleńcy, stoczyliśmy wielką walkę”[2].

Utwór zawiera dwa solo gitarowe grane przez Davida Gilmoura, uznawane są za przykład archetypicznego rocka. W 1989 roku fanzin grupy Pink Floyd The Amazing Pudding, uznał tę piosenkę za najlepszą w repertuarze zespołu. W magazynie Guitar World solówka znalazła się na czwartym miejscu w rankingu najlepszych solówek[3], a telewizyjny kanał muzyczny Planet Rock uznał solówkę Gilmoura we wrześniu 2006 roku za najlepszą solówkę gitarową wszech czasów[4].

Utwór kończył ostatni w historii zespołu występ Pink Floyd na żywo - podczas koncertu Live 8 w lipcu 2005[5].

Treść piosenki opowiada o artyście o imieniu Pink, uginającym się pod brzemieniem sławy, zmęczonym, wyczerpanym i prawdopodobnie odurzonym używkami i lekami, który jest zmuszany do ciągłych występów. Jednocześnie utwór jest częścią albumu koncepcyjnego, który opowiada o artyście budującym wokół siebie mur odgradzający go od bliskich i fanów.

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Covery[edytuj | edytuj kod]

Piosenka doczekała się kilku coverów:

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Wersja Scissor Sisters[edytuj | edytuj kod]

Lista (2004) Najwyższa
pozycja
Belgian Flanders Singles Chart 39[7]
Belgian Wallonia Singles Chart 10[8]
Dutch Singles Chart 84[9]
German Singles Chart 97[10]
Irish Singles Chart 30[11]
Swedish Singles Chart 27[12]
UK Singles Chart 10[13]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Every Junkie’s Like a Settin’ Sun: Heroin and its Ballads (ang.). metrojolt.com, 2011-08-29. [dostęp 2014-08-07].
  2. David Gilmour, wrzesień 1992.
  3. The 15 Greatest Guitar Solos Ever, guitar.about.com [dostęp 2017-11-22].
  4. AfterMarket.pl, www.nuta.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  5. Pink Floyd: Looking Back on Their Live 8 Reunion Performance, WRIF Rocks Detroit, 4 września 2020 [dostęp 2021-02-01] (ang.).
  6. Jerry Cantrell Setlist at Nissan Pavilion, Bristow, VA, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2013-03-06].
  7. ultratop.be/nl.
  8. ultratop.be/fr/.
  9. dutchcharts.nl.
  10. acharts.us.
  11. chart-track.co.uk.
  12. swedishcharts.com.
  13. chartarchive.org.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]