Tomasz Tyndyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Tyndyk
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1975
Wrocław
Zawód aktor, fotograf
Lata aktywności od 1996
Zespół artystyczny
Teatr Rozmaitości w Warszawie

Tomasz Tyndyk (ur. 14 lutego 1975 we Wrocławiu) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy[1], fotograf.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i wychował we Wrocławiu[2], gdzie ukończył XIV Liceum Ogólnokształcące im. Polonii Belgijskiej[3]. Studiował na Wydziale Aktorskim „Łódzkiej Filmówki”, którą ukończył w 1999[4].

W swoim przedstawieniu dyplomowym z 1998 zagrał postać geja Davida we współczesnej sztuce Niezidentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwa natura miłości, za którą w 1999 otrzymał nagrodę w kategorii „najlepsza rola męska” na Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych Spotkania ’99 w Brnie oraz na XVII Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi[5].

Kariera teatralna[edytuj | edytuj kod]

Po studiach występował w teatrach: Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego (1999–2005) oraz warszawskich: Rozmaitości (od 2003), Polonia, MM Przebudzenie-Kompania Teatralna (2005), Centrum Artystycznym M25 przy ul. Mińskiej 25 (2006).

Swoją sceniczną przygodę tuż po studiach rozpoczął w impresaryjnym teatrze współczesnego dramatu, który wprowadził na polskie sceny głośnych autorów angielskich i niemieckich z kręgu tzw. nowych brutalistów. Te realizacje prezentowano w warszawskim Teatrze Rozmaitości. W kontrowersyjnej sztuce Marka Ravenhilla Shopping & Fucking (Zakupy i pieprzenie, 1999) z Marią Seweryn, Rafałem Mohrą i Robertem Więckiewiczem zagrał bezradnego wobec rzeczywistości brata-podpalacza, a w przedstawieniu Mariusa von Mayenburga Ogień w głowie (1999) wystąpił w roli Kurta.

Powrócił do rodzinnego Wrocławia i zaczął pracować w Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego, gdzie można go było zobaczyć w spektaklach: Sytuacje rodzinne (2000), Czerwony szalik (2000), Historia Jakuba według Stanisława Wyspiańskiego (2001) jako Anioł snu Jakubowego, dramacie Shakespeare’a Romeo i Julia (2001) w roli Benwolia, krewnego Montekiego i kuzyna, a zarazem przyjaciela Romea oraz sztuce Sarah Kane Oczyszczeni (2001–2002) ze Stanisławą Celińską, Jackiem Poniedziałkiem i Małgorzatą Hajewską-Krzysztofik w reż. Krzysztofa Warlikowskiego. W 2002 we Wrocławiu odebrał nagrodę artystyczną z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru dla młodego, wybijającego się aktora teatrów dolnośląskich.

Wystąpił na scenie Teatru Montownia w dwóch sztukach off-owych autorstwa Macieja Kowalewskiego: Miss HIV (2005), gdzie jako Rafaela w czarnej obcisłej sukience, na obcasach i z peruką na głowie w klubie 'Le Madame’ prowadzi show – wybory Miss HIV, oraz Bomba (2006). W kontrowersyjnej realizacji dramaturgii współczesnej nurtu nowego brutalizmu Anioły w Ameryce (2007) zagrał chorego na AIDS homoseksualnego Priora, żebrzącego rozpaczliwie o uczucie, którego nie chce mu ofiarować jego partner Louis (Jacek Poniedziałek). Na deskach Burgtheater w Wiedniu wystąpił w przedstawieniu Jamesa Goldmana Lew w zimie (2007).

Kariera filmowa i telewizyjna[edytuj | edytuj kod]

Na szklanym ekranie pojawił się jako satanista Czesiek w sitcomie Polsat Świat według Kiepskich (2000), operze mydlanej TVP2 M jak miłość (2001, 2002 ) w roli Tomka Kulika, byłego podsądnego Marty Mostowiak (Dominika Ostałowska), serialu TVP2 Na dobre i na złe (2002) jako Kacper, tancerz zespołu „Kołodzieje”.

Na dużym ekranie debiutował w niewielkiej roli policjanta żydowskiego na Umschagplatzu w dramacie wojennym Romana Polańskiego Pianista (Pianist, 2001)[4]. Wystąpił także gościnnie w serialach Marzenia do spełnienia (2001–2002), Sfora (2002), Wiedźmin (2002) i Zaginiona (2003).

Fotografia[edytuj | edytuj kod]

Swoje fotografie publikował w wielu magazynach[6]. Finalista II edycji Konkursu Fotografii Teatralnej, organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego[6]. Jego prace były prezentowane na wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych[6].

Od 6 października do 3 listopada 2017 we wrocławskiej Galerii Sztuki Współczesnej BWA czynna była jego autoportretowa wystawa „Od Sztucznej rzeczywistości do selfie. Autoportret w polskiej sztuce współczesnej”[7].

W 2018 ukazała się książka fotograficzna Tomek Tyndyk / Teatr[6]. Album zawiera zdjęcia Tomasza Tyndyka z lat 2014–2017, wykonane podczas prób i eksploatacji spektakli TR Warszawa i Nowego Teatru. Część fotograficzną uzupełniają teksty krytyczne Iwony Kurz i Pawła Mościckiego oraz jednoaktówka Macieja Pisuka. Publikacja jest wydawnictwem Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego, towarzyszącym Konkursowi Fotografii Teatralnej[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2009, na łamach magazynu „Replika” dokonał publicznego coming outu jako gej[8][9][10].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Tyndyk (ros.). kinopoisk.ru. [dostęp 2019-03-02].
  2. Tomasz Tyndyk (wł.). MYmovies. [dostęp 2019-03-02].
  3. Michał Zygmunt: Czternastka: kartki z życia szkoły (pol.). Perspektywy.pl. [dostęp 2019-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-02)].
  4. a b Na językach: Tomasz Tyndyk (pol.). Namonciaku.pl. [dostęp 2019-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-02)].
  5. Tomasz Tyndyk (pol.). Teatrze Rozmaitości. [dostęp 2019-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-02)].
  6. a b c d e Tomek Tyndyk / Teatr, Tomek Tyndyk (pol.). photomonth.com. [dostęp 2010-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-02)].
  7. Tomek Tyndyk - Szczelina – Od Sztucznej rzeczywistości do selfie (pol.). BWA Wrocław. [dostęp 2019-08-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-02)].
  8. Najnowsza „Replika” już w klubach! (pol.). kobiety-kobietom.com. [dostęp 2010-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-02)].
  9. Mariusz Kurc: Wywiady „Repliki” - Tomasz Tyndyk - „Grać geja, być gejem” (pol.). Queer.pl, 2009-09-17. [dostęp 2019-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-02)].
  10. Znani polscy geje. Zobacz, kto się przyznał! (pol.). Fakt.pl. [dostęp 2010-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-02)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]