Uniwersytety we Włoszech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Uniwersytety we Włoszech - szkoły wyższe należące do pierwszych tego typu instytucji w Zachodniej Europie. Włochy są krajem gdzie kształtowały się średniowieczne uniwersytety, które były przykładem funkcjonowania dla innych powstających europejskich uczelni.

Historia[edytuj]

Do najstarszych uczelni należą: Uniwersytet Salerno powstały w IX wieku i Uniwersytet Bolonii założony w 1088 roku. Kolejnymi uczelniami były Uniwersytet w Padwie założony w 1222 i Uniwersytet Neapolu (1224), ufundowany przez Frederick II, Uniwersytet Florencji (1308), oraz uniwersytety w Pizie, Pawii i Turynie.

Rodzaje uczelni[edytuj]

We Włoszech działa obecnie 95 szkół wyższych. Większość uniwersytetów jest publiczna i określana zwykle nazwą miejscowości lub regionu. Istnieje również kilka prywatnych uniwersytetów m.in. Università Commerciale Luigi Bocconi, specjalizujący się w ekonomii, oraz Università Cattolica del Sacro Cuore, będący pod patronatem kościoła katolickiego. Istnieją także dwie elitarne uczelnie wyłączone z ogólnego systemu szkolnictwa wyższego i wzorowane na francuskich tzw. wielkich szkołach Scuola Normale di Pisa i Scuola Superiore di Sant'Anna. Obydwie cieszą się dużym międzynarodowym prestiżem.

Autonomia uniwersytetów[edytuj]

Autonomia uniwersytetów jest gwarantowana przepisami Konstytucji oraz ustawy nr 240 z dnia 30 grudnia 2010 r. o zasadach organizacji uniwersytetów, pracowników naukowych i rekrutacji, jak również o kompetencjach Rządu w zakresie podniesienia jakości i efektywności systemu uniwersyteckiego[1].

Autonomia finansowa uniwersytetów jest niewielka. Za jej elementy należy uznać: zobowiązanie władz publicznych do zapewnienia uczelniom publicznym środków finansowych niezbędnych do wykonywania ich zadań oraz prawo przenoszenia niewykorzystanych środków publicznych na kolejny rok. Uczelnie we Włoszech nie posiadają prawa prowadzenia działalności gospodarczej niezależnie od działalności edukacyjnej i naukowej. Nie mogą zbywać aktywów[2].

Instytucje przedstawicielskie i kontrolne[edytuj]

Instytucjami przedstawicielskimi uniwersytetów są: Konferencja Rektorów Uniwersytetów Włoskich (Conferenza dei rettori delle universita italiane) oraz Państwowa Rada Uniwersytecka (Consiglio Universitario Nazionale). Organem właściwym w zakresie zewnętrznego zapewnienia jakości uniwersytetów jest utworzona w 2010 r. Państwowa Agencja do spraw Oceny Systemu Uniwersyteckiego i Badań Naukowych (Agenzia Nazionale di valutazione del sistema universitario e della ricerca)[1].

Struktura studiów[edytuj]

Struktura studiów oparta jest na trzech cyklach (Laurea, Laurea Specialistica/Magistrale, Dottorato di Ricerca).

Organizacja roku akademickiego[edytuj]

Rok podzielony jest na dwa semestry. Każdy kurs trwa nie dłużej niż semestr, zaś egzaminy są przeprowadzane na początku (wrzesień), w środku (od połowy stycznia do końca lutego) i na końcu roku szkolnego (od połowy maja do połowy lipca). Stopnie są w skali od 1 do 30, przy czym 18 jest wymaganym minimum dla zdania egzaminu.

Lista uniwersytetów[edytuj]

  • Apulia (Puglia)
    • Bari: Università degli Studi di Bari
    • Lecce: Università degli Studi di Lecce
  • Basilicata
    • Università degli Studi della Basilicata
  • Kampania (Campagna)
    • Neapol
      • Uniwersytet w Neapolu (Università degli Studi "Federico II" di Napoli)
      • Università degli Studi di Napoli "Parthenope"
      • Istituto Universitario Orientale
    • Salerno: Università degli Studi di Salerno
    • Benewent: Università degli Studi del Sannio
  • Sycylia (Sicilia)
    • Katania: Università degli Studi di Catania
    • Messyna: Università degli Studi di Messina
    • Palermo: Università degli Studi di Palermo

Przypisy

  1. a b Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.
  2. MonikaM. Stachowiak-Kudła MonikaM., JanuszJ. Kudła JanuszJ., Financial regulations and the diversification of funding sources in Higher education institutions: Selected European experiences, „Studies in Higher Education”, DOI10.1080/03075079.2015.1119109.

Bibliografia[edytuj]

  • Białecki I., Projektowana reforma szkolnictwa wyższego we Włoszech, [w:] Szkolnictwo Wyższe w wybranych krajach Europy Zachodniej i Stanach Zjednoczonych, red. Komorowski Z., Warszawa 1973.
  • Sawicka-Wilgusiak S., Włoski system szkolnictwa, Warszawa 2003.
  • Stachowiak-Kudła M., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012.