Włodzimierz Muś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Muś
Ilustracja
gen. bryg. Włodzimierz Muś
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1918
Moskwa
Data i miejsce śmierci 25 października 1993
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1940−1970
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Stanowiska szef sztabu i dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Srebrny Krzyż Zasługi Medal „Za udział w walkach o Berlin” Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal za Warszawę 1939–1945 Order Lenina Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR) Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR)

Włodzimierz Muś (ur. 24 lipca 1918 w Moskwie, zm. 25 października 1993 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk historycznych, działacz PZPR, wieloletni dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (1951–1964).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po repatriacji mieszkał wraz z rodziną w Telatynie, gdzie spoczywają jego rodzice. Uczęszczał do gimnazjum w Tomaszowie Lubelskim i w Białej Podlaskiej.

Czynny działacz KZMP. W 1937 skazany za działalność wywrotową na 2 lata więzienia w zawieszeniu na 5 lat i pozbawienie praw publicznych na 10 lat. Na początku II wojny światowej przebywał w ZSRR. W 1940 został powołany do Armii Czerwonej. Walczył w wojnie radziecko-fińskiej na Przesmyku Karelskim jako żołnierz 28 Pułku Artylerii Ciężkiej.

Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział m.in. w obronie Leningradu. W grudniu 1941 został ranny pod Tichwinem. Po wyleczeniu służył w 719 pułku piechoty 67 Dywizji, która broniła odcinka frontu między jeziorami Onega i Ładoga. Był dowódcą narciarzy. Wielokrotnie przeprawiał się przez zamarznięte jezioro Ładoga. Po rozbiciu jego jednostki jako jeden z pięciu uratowanych dostał się do Leningradu. Tam został wcielony do batalionu roboczego.

Wiosną 1943 został skierowany do 1 Korpusu Polskiego w ZSRR jako oficer polityczno-wychowawczy. Służbę rozpoczynał w 2 Samodzielnym Dywizjonie Przeciwpancernym, przechodząc szczeble od dowódcy działa do zastępcy dowódcy dywizjonu do spraw polityczno-wychowawczych w 2 pułku artylerii lekkiej). W 1944 ukończył trzymiesięczny kurs w Szkole Oficerów Politycznych w Moskwie i został zastępcą dowódcy do spraw politycznych w 3 Brygadzie Artylerii Haubic 1 Pułku Moździerzy. W 1945 mianowany zastępcą dowódcy 1 Brygady Saperów na froncie.

Po wojnie został zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych 11 Dywizji Piechoty. W 1947 ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W tym samym roku został wyznaczony na dowódcę Samodzielnego Pułku Ochrony Rządu w stopniu majora. W 1948 otrzymał awans na podpułkownika. Od sierpnia 1948 był dowódcą 1 Specjalnego Pułku Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od lutego 1949 zastępca dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ds. liniowych i awansowany do stopnia pułkownika. We wrześniu 1950 został szefem sztabu, a w maju 1951 dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1953 mianowany generałem brygady. Dowodził Korpusem do 1964 z przerwą na studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie.

Członek PPR, a następnie PZPR.

W 1956 jako dowódca KBW wraz z niemal całym swoim korpusem oficerskim włączył się w obronę idei „polskiego października”. W tym okresie był współautorem memorandum w sprawie zmian statusu pobytu wojsk radzieckich w Polsce[1][2].

W latach 1963–1965 był prezesem Polskiego Związku Jeździeckiego[3].

W latach 1965–1968 sprawował funkcję attaché wojskowego, morskiego i lotniczego Ambasady PRL w Budapeszcie. Następnie pozostawał do czerwca 1970 w dyspozycji MON. Nie przyjął proponowanego mu stanowiska szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego.

Od czerwca 1970 w stanie spoczynku. Mieszkał w Warszawie, zajmował się historią, działał w środowisku kombatantów KBW – był przewodniczącym tego środowiska przy Zarządzie Wojewódzkim ZBoWiD w Warszawie. W czerwcu 1974 obronił pracę doktorską na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego Legion Polski na Węgrzech w latach 1848−1849 przygotowaną pod kierunkiem profesor Marii Wawrykowej. Napisał również książkę o charakterze wspomnieniowym W służbie boga wojny, za którą w 1984 otrzymał nagrodę tygodnika „Polityka[4].

W 1989 roku w wywiadzie dla Tygodnika Kulturalnego na temat walk w powojennej Polsce stwierdził:

Quote-alpha.png
To była wojna domowa [...] Uważam że dziś nikt nie ma prawa mówić o stronach walczących źle: my o nich bandyci, a oni o nas komuna.[5]

.

W latach 1985–1990 był członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD.

Zdesperowany nieuleczalną chorobą popełnił samobójstwo. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wacław Komar: Polski Maléter. W: Tygodnik Powszechny [on-line]. 2006-11-26. [dostęp 2018-02-27].
  2. Zbigniew Marcin Kowalewski. Październikowi generałowie. „Le Monde diplomatique (edycja polska)”. 10(68) 2011, s. 33, Październik 2011. Fundacja Instytut Wydawniczy "Książka i Prasa". ISSN 1895-4839. 
  3. Witold Duński: Konno po sławę. Leksykon jeździectwa polskiego. Tom 2. Warszawa: Polski Związek Jeździecki, 2012, s. 144. ISBN 978-83-918917-5-9.
  4. Nagrody "Polityki" 1984. „Polityka”. 52 (1443), s. 1, 29 grudnia 1984. 
  5. Stanisław Murzański, PRL zbrodnia niedoskonała. Rozważania o terrorze władzy i społecznym oporze Warszawa 1996, s.41.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Albert, Najnowsza historia Polski: 1918–1980, Wydawnictwo Puls, 1991;
  • W. Białkowski, Rokossowski: na ile Polak?, Wydawnictwo Alfa, 1994;
  • A. Dudek, T. Marszałkowski, Walki uliczne w PRL 1956–1989, Wydawnictwo Geo, 1999;
  • Witold Duński: Konno po sławę. Leksykon jeździectwa polskiego. Tom 2. Warszawa: Polski Związek Jeździecki, 2012, s. 144–145. ISBN 978-83-918917-5-9.
  • M. Jaworski, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945–1965, Wydawnictwo MON, Warszawa 1984;
  • H. P. Kosk, Generalicja polska t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001;
  • L. Kowalski, Generałowie, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1992, s. 109–125;
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 42–45;
  • P. Lipiński, Humer i inni, Cinderella books, Warszawa 1997;
  • E. Makowski, Przełomowy rok 1956: Poznański Czerwiec – Polski Październik – Budapeszt : materiały międzynarodowej konferencji naukowej, Poznań, 26–27 czerwca 1996 roku, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1998;
  • W. Muś: W służbie boga wojny. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1983. ISBN 83-11-06994-8.
  • W. Muś, Ofiarna służba. W 40 rocznicę utworzenia KBW, w: „Za Wolność i Lud”, 1985, nr 28 (1125), s. 11
  • W. Muś, Z drugiej strony barykady, w: „Polityka”, nr 19 (1312), 26 czerwca 1982;
  • J. Ślaski, Żołnierze wyklęci, Wydawnictwo Rytm, Warszawa 1996;
  • VII Kongres ZBoWiD, ZG ZBoWiD, Warszawa 1985.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]