Zdzisław Morawski (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zdzisław Morawski (ur. 6 września 1926 w Aleksandrowie Kujawskim, zm. 28 października 1992 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski poeta, działacz społeczny i kulturalny.

Podczas wojny przymusowo pracował m.in. w Poznaniu, Berlinie i Bielawie. W latach 1945–1948 należał do PPR. W 1947 r. skierowany został do pracy w aparacie partyjnym w Gorzowie. Od 1948 roku do końca lat 80. należał do PZPR[1]. Po konflikcie z władzą został aresztowany i odesłany do pracy w kamieniołomach w Gębczycach. Tam w wypadku stracił nogę. Wrócił do Gorzowa w 1956 r. Studiował filozofię w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie. Debiutował trzema wierszami w 1957 r. w Nowych Sygnałach. W 1958 r. zdobył III nagrodę w konkursie Związku Literatów Polskich. W 1961 r. był członkiem założycielem oddziału ZLP w Zielonej Górze, którego w latach 1981–1983 był prezesem. Przez wiele lat był członkiem Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego ZLP.

Działał społecznie, uczestniczył w wielu inicjatywach kulturalnych i społecznych: był współorganizatorem i sekretarzem Lubuskiego Towarzystwa Kultury w Zielonej Górze, działał w Gorzowskim Towarzystwie Społeczno-Kulturalnym i Gorzowskim Towarzystwie Kultury, był członkiem redakcji dwutygodnika Nadodrze, współpracował z Ziemią Gorzowską. Pod koniec życia zainicjował powołanie pisma „Die Fähre/Prom” i organów jej wydających: Polsko-Niemieckiego Biura literackiego i Stowarzyszenia Literackiego „Prom”. Pierwszy numer pisma ukazał się już po jego śmierci.

Zmarł 28 października 1992 r. Pochowany został na gorzowskim cmentarzu, ma tablicę w Alei Zasłużonych Twórców Kultury na Starym Rynku w Gorzowie Wlkp.

Wydał zbiory wierszy:

  • - „Pejzaż myśli”, Poznań 1959;
  • - „Graniowe powietrze”, Zielona Góra 1963;
  • - „Konopne sploty”, Zielona Góra 1985;
  • - „Płaskorzeźby”, Katowice 1965;
  • - „Rejs przez ciche źródła”, Zielona Góra 1970;
  • - „Obecność”, Katowice 1974;
  • - „Relief z betonu”, Zielona Góra 1977;
  • - „Wektory”, Katowice 1979;
  • - „Strofy o dzierżawie” Gorzów 1982;
  • - Słowa w drewnie i kamieniu” Gorzów 1987;
  • - „Pieśń moich rzeczy” Gorzów 1990;
  • - „Spadkobiercom (Przyjaciołom)”, Gorzów 1993;
  • - „Kassja” Gorzów 1993;
  • - „Zagrajmy w szachy”, po polsku i po niemiecku, Gorzów 1995;
  • - „Dwa poematy”, Gorzów 1995;
  • - „Odrą pisane” Gorzów 2004.

Wydał powieści:

  • - „Kwartał bohaterów”, Łódź 1965;
  • - „Nie słuchajcie Alojzego kotwy”, Warszawa 1979;
  • - „Klątwą na stacji Krzyż” niedokończona, publikowana na łamach „Ziemi Gorzowskiej” w 1988 r.

Wystawione utwory dramatyczne:

  • - „Pejzaż otwarty” – widowisko poetyckie, Gorzów 1964;
  • - „Wilcze doły”, Gorzów 1968;
  • - „Baśń o zaczarowanym chlebie”, sztuka dla dzieci, Gorzów 1970;
  • - „Maria Preta, czyli Życie nie znosi żałoby”, Gdańsk 1971;
  • - „Żarty moich dni”, Gorzów 1971;
  • - „Technik księstwa Donderów”, Zielona Góra 1974;
  • - „Rzymska łaźnia” Łódź 1977.

Zrealizowane słuchowiska radiowe:

  • - „Baśń o zaczarowanym chlebie”, Zielona Góra 1970;
  • - „Przewoźnik”, Zielona Góra 1971;
  • - „Kominiarz”, Zielona Góra 1972;
  • - „Opowieść wieczoru”, Zielona Góra 1974;
  • - „Dzień teścia”, Zielona Góra 1974;
  • - „Zegary”, Zielona Góra 1976;
  • - „Ćwiczenia w kwartecie”, Szczecin 1980.

Przekłady:

  • - Włodzimierz Gordijew, Ciche liryki”, Gorzów 1989.

Jego utwory były tłumaczone na język rosyjski, niemiecki, serbski i gruziński.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W czasach PRL był odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi[1].

Otrzymał nagrody:

  • Kulturalną Miasta Gorzowa (1968),
  • Gorzowskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego (1975),
  • Nagrodę Wojewody Gorzowskiego (1980),
  • Lubuską Nagrodę Kulturalną (1970),
  • Tygodnika „Nadodrze” (1985).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 636. ISBN 83-223-2073-6.