Świebodzin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta w woj. lubuskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Świebodzin
Świebodziński ratusz obecnie Muzeum Regionalne
Świebodziński ratusz obecnie Muzeum Regionalne
Herb Flaga
Herb Świebodzina Flaga Świebodzina
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat świebodziński
Gmina Świebodzin
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie ograniczone – 1319, pełne – 1469
Burmistrz Dariusz Cezary Bekisz
Powierzchnia 16,94 km²
Populacja (2014)
• liczba ludności
• gęstość

22 008
1299 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 68
Kod pocztowy 66-200
Tablice rejestracyjne FSW
Położenie na mapie powiatu świebodzińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świebodzińskiego
Świebodzin
Świebodzin
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Świebodzin
Świebodzin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Świebodzin
Świebodzin
Ziemia 52°14′49″N 15°32′01″E/52,246944 15,533611
TERC
(TERYT)
4081108054
Urząd miejski
ul. Rynkowa 2
66-200 Świebodzin
Strona internetowa

Świebodzin (niem. Schwiebus) – miasto w woj. lubuskim, siedziba powiatu świebodzińskiego i gminy miejsko-wiejskiej Świebodzin, na Pojezierzu Łagowskim. Świebodzin leży w granicach historycznego Dolnego Śląska.

31 grudnia 2014 r. miasto miało 22 008 mieszkańców[1].

Dawny gród słowiański, prawa miejskie uzyskał w 1319 roku.

Krzyżują się tutaj drogi krajowe nr 3 i nr 92[2].

W Świebodzinie znajduje się Pomnik Chrystusa Króla, który do czerwca 2011 był najwyższym posągiem Chrystusa na świecie[3][4].

Istnieją tu także zakłady urządzeń termotechnicznych, rozwija się przemysł meblarski, odzieżowy, spożywczy. Znane w kraju sanatorium rehabilitacyjno-ortopedyczne dla dzieci.[potrzebny przypis]

Położenie[edytuj]

Według danych z 1 stycznia 2012 r. powierzchnia miasta wynosi 17 km² (1693 ha)[5].

Świebodzin historycznie zaliczany jest do Dolnego Śląska. Od 1234 r. miasto należało do księstwa głogowskiego. W latach 1815–1945 leżało w prowincji Brandenburgia. Po II wojnie światowej włączony w struktury administracyjne województwa poznańskiego. W latach 1950–1975 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego, po reformie administracyjnej 1975 r. należało do nowo utworzonego województwa o tej samej nazwie (do 1998).

Toponimia[edytuj]

Nazwa notowana w źródłach historycznych jako: Schwibussen (1251), Swebosin (1302), Svebusin (1334), Sweboczyn (1352). Pochodzi od nazwy osobowej Świeboda, ta zaś od słowa świeboda, oznaczającego „swobodę, bogactwo”[6]. Niemiecka nazwa miasta jest adaptacją fonetyczną nazwy słowiańskiej. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 7 maja 1946[7].

Historia[edytuj]

Świebodzin, mury miejskie z XIV wieku (ul. Okrężna)
Miasto w XVII wieku
Szczegółowa mapa okolic Świebodzina z 1933 roku
  • 1. połowa XII wieku – pierwsza wzmianka o miejscowości
  • 1228 – prawdopodobny rok rozpoczęcia budowy zamku w Świebodzinie
  • 1234 – ziemia świebodzińska znalazła się w obrębie Księstwa głogowskiego po zajęciu dużej części Wielkopolski przez Henryka I Brodatego
  • 1302 – pierwsza źródłowa wzmianka o Świebodzinie (Swiebosin}
  • 1319 – Świebodzin po raz pierwszy wzmiankowany jako miasto, od tego czasu pozostawał grodem książęcym
  • 1320 – Świebodzin staje się własnością księcia głogowskiego – Henryka IV
  • 1329 – Świebodzin (Swibzin) wymieniony jest wśród miast i warowni
  • 1333-1335 – miasto w granicach Królestwa Polskiego
  • 1335 – Świebodzin powrócił do księstwa głogowskiego, i wraz z nim uznał zwierzchność lenną Czech
  • 1336 – wybudowano kościół katolicki pw. św.św. Piotra i Pawła
  • 1347-1348 – przejście przez miasto „czarnej zarazy”, zmarło ponad 1/4 mieszkańców
  • 1360 – miasto wróciło do księstwa głogowskiego, do miasta przybyli flamandzcy czeladnicy i założyli tkalnie
  • 1395 – książę Henryk VIII nadał tkaczom świebodzińskim najstarszy przywilej tkaczy, przyznający im szerokie uprawnienia przy zakupie wełny
  • 1409 – władzę nad miastem przejął książę Krosna i Świebodzina – Władysław, który walczył pod Grunwaldem po stronie wojsk polskich
  • od 1452 – w mieście istniało bractwo sukienników. Sukno świebodzińskie stało się przedmiotem eksportu do wielu krajów. Na szeroką skalę sprzedawano je również do Polski. O „suknie świebodzińskim” jest wzmianka w powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (tom I)
  • 1455 – w okolicach miasta zostały założone liczne działki chmielowe, rozpoczęło się wytwarzanie piwa
  • 1469 – książę Henryk XI nadał miastu pełne prawa miejskie wzorowane na Głogowie. Miasto posiadało prawo „warzyć i sprzedawać piwo oraz pobierać opłaty od sprzedaży soli”
  • 1488 – miasto przeszło pod bezpośrednią władzę królów czeskich
  • 1500 – wielki pożar w mieście, spaliła się niemal jego połowa
  • 1506 – ostateczna likwidacja odrębności księstwa głogowskiego
  • 1510 – miasto przystąpiło do związku miast śląskich celem obrony przed napaściami wędrownego rycerstwa
  • 1522 – drugi wielki pożar w mieście, miasto uległa całkowitemu spaleniu; król zwolnił gród z opłat na rzecz władcy na okres 10 lat
  • 1526 – miasto wraz z całym Śląskiem przeszło aż do 1742 roku pod panowanie Habsburgów
  • 1533 – miasto częściowo zniszczone po trzęsieniu ziemi, przeżyło kolejna epidemię „czarnej śmierci”
  • 1604 – wybudowano najstarszą szkołę obok kościoła parafialnego, która od 1628 roku była szkołą katolicką. Historyczna budowla przetrwała do dzisiaj
  • 1631 – wkroczenie wojsk szwedzkich
  • 1640 – czwarty wielki pożar w mieście
  • 1686 – na mocy układu między Habsburgami a elektorem brandenburskim miasto zostało przyłączone do Brandenburgii
  • 1694 – Świebodzin powrócił w granice Królestwa Czech
  • 1700 – produkcja świebodzińskich sukienników sprzedawana jest w Lipsku, Norymberdze, Frankfurcie n. Menem, Gdańsku, Królewcu i na terenie całej Rzeczypospolitej
  • 1728 – uruchomiono pierwszą farbiarnię tkanin, dotychczas miasto korzystało z usług pobliskiego Sulechowa
  • 1742 – miasto w granicach Prus
  • 1763-1806 – śląskie tabele statystyczne zaliczały Świebodzin do sześciu najsilniej uprzemysłowionych miast na Śląsku, a pod względem włókiennictwa – do trzech
  • 1780 – podjęto próbę założenia plantacji morwy do hodowli jedwabników
  • 1807 – do miasta przybył oddział polskiej kawalerii
  • 1808-1812 – Świebodzin staje się miastem garnizonowym
  • 1824 – w okolicach miasta odkryto złoża węgla brunatnego. Później powstała jedna z nielicznych głębinowych kopalń węgla brunatnego w Sieniawie oraz fabryka brykietu
  • 1849 – wybudowano bitą drogę PoznańFrankfurt nad Odrą
  • 1865 – wybudowano gazownię miejską
  • 1868-1870 – budowa odcinka połączenia kolejowego PoznańFrankfurt przechodzącego przez miasto
  • 1871 – wraz z Prusami Świebodzin wchodzi w skład zjednoczonych Niemiec
  • 1900 – wybudowano Kościół Ewangelicki obecnie NMP Królowej Polski
  • 1905 – miasto liczyło 9231 mieszkańców, głównie ewangelików
  • 1910 – na łąkach miejskich zbudowano wodociąg
  • 1920 – rozpoczęto zakładanie sieci elektrycznej w mieście
  • 1928 – wybudowano sieć kanalizacyjną
  • 1945 – 31 stycznia Świebodzin zajęły oddziały Armii Czerwonej, miasto uniknęło zniszczeń; komendantem miasta został mjr Gaunow
  • 1945 – 28 marca utworzenie administracji polskiej; rozpoczęcie wysiedlania dotychczasowych mieszkańców miasta do Niemiec; początek napływu polskich osadników m.in. z Kresów Wschodnich
  • 1945 – 16 kwietnia utworzono powiat świebodziński, który składał się z 3 miast (Lubrza, Sulechów, Świebodzin), 13 gmin i 86 gromad. Podział ten przetrwał z pewnymi zmianami do 1954 r.
  • 1945-1950 – po wojnie Świebodzin włączono administracyjnie do Wielkopolski
  • 1950 – utworzono województwo zielonogórskie, w którym znalazł się Świebodzin
  • 1975 – w Polsce dokonano kolejnej reformy administracyjnej. Likwidując powiat utworzono gminy, które funkcjonują do dnia dzisiejszego
  • W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. zielonogórskiego.
  • 1990 – po okresie socjalistycznym, odbyły się pierwsze wolne wybory samorządowe
  • 1999 – 1 stycznia zaczął funkcjonować powiat świebodziński
  • 2005 – zbudowano Rondo Solidarności
  • 2010 – zakończono prace przy budowie Figury Chrystusa Króla.
  • 2011 – utworzono dwa nowe osiedla: Północne i Leśne
  • 2013 – zakończone prace przy budowie odcinku drogi ekspresowej S3 Międzyrzecz – Sulechów – ważny szlak komunikacyjny płn. – płd, który ma być skończony w całości w 2020 roku

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Świebodzina w 2014 roku [8].


Piramida wieku Swiebodzin.png

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[9]:

Zamek joannitów z XVI wieku, obecnie szpital (ściana wschodnia)
Zamek (detal)
Szkoła parafialna – widok z zewnątrz
Wnętrze szkoły parafialnej
Świebodzin, Park Chopina
Tablica zawieszona przed wejściem do biblioteki Eberharda Hilschera
  • zespół urbanistyczno-krajobrazowy
  • kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła, późnogotycki z XV wieku, przebudowany w 1541 roku, XVII-XIX wieku; pierwsze wzmianki o kościele, wówczas zapewne drewnianym, pochodzą z 1311 r. Trzon obecnej, gotyckiej świątyni powstał w I połowie XV wieku. Po pożarze w 1541 r. trzynawową budowlę powiększono dostawiając czwartą nawę i rząd kaplic. Wnętrze nakryte zostało efektownym sklepieniem sieciowym, w kaplicach gwiaździstym i rzadko spotykanym kryształowym. W latach 1850-1858 świątynia była przebudowywana według projektu Alexisa Langera z Wrocławia. Wybudowano neogotycką kruchtę, fasadę zachodnią zwieńczono imponującym szczytem z dwiema iglicami. We wnętrzu zachowane cenne wyposażenie: późnogotycki tryptyk św. Anny w ołtarzu głównym i Ukrzyżowanie oraz rokokowy ołtarz Najświętszej Marii Panny. Kościół wyróżnia się także tym, iż jest szerszy niż dłuższy
  • zamek joannitów z XVI wieku, obecnie szpital, przebudowany w XVII wieku, XIX wieku; do dziś istnieje starsza pozostałość skrzydła południowo-wschodniego. Początki budowli sięgają XIV wieku. W tym czasie był najprawdopodobniej niewielką warownią drewnianą bądź częściowo murowaną. W XV wieku zamkiem przejściowo władają brandenburscy joannici. Początkowo miał w zabudowie kształt podkowy z jednym skrzydłem mieszkalnym. W okresie renesansu zamek rozbudowano dodając dwa kolejne skrzydła. W wyniku zabudowy podzamcza szeregiem domów powstał drugi dziedziniec. Na rysunku z XVIII w. widoczny jest wyraźny podział na zamek górny i dolny. Budowla otoczona była murem oraz fosą z mostem zwodzonym od strony miasta. Zamek przez wiele wieków był siedzibą komendantów i starostów okręgu wśród, których do najbardziej zasłużonych dla miasta należeli przedstawiciele rodziny von Knobelsdorff. Od 1699 r. zamek w ramach zastawu przejęły cysterki trzebnickie, z tego czasu zapewne pochodzą krzyże z kul armatnich wmurowane w elewację zamku. W roku 1868 tereny zamkowe stały się własnością miasta. W 1898 r. władze miasta przekazały obiekt siostrom boromeuszkom, które urządziły tutaj szpital, szkołę katolicką i przedszkole. Staraniem sióstr zakonnych, postawione zostały w roku 1934 nowe skrzydła szpitala, powiązane budynkiem łączącym ze starym zamkiem. Od 1946 roku zespół zamkowo-szpitalny użytkowany jest przez cieszące się dobrą renomą w kraju Sanatorium Rehabilitacyjno-Ortopedyczne (obecnie: Lubuskiego Ośrodka Rehabilitacyjne-Ortopedycznego). Mury starego zamczyska widoczne są w południowo-wschodnim skrzydle sanatoryjnego kompleksu
  • mury obronne, z początku XIV wieku; zachowały się fragmenty murów miejskich z XIV-XVI wieku, trzech baszt oraz fragmenty pozostałości fosy. Umocnienia miasta zaczęto wznosić od końca XIV wieku, najpierw z kamienia polnego później z cegły. W końcu XVI wieku całe miasto otoczone było murami z dwunastoma basztami i trzema bramami wjazdowymi. Od XVIII wieku, kiedy to obwarowania zaczęły tracić swoje znaczenie militarne, rozpoczęła się ich likwidacja. Najpierw osuszono fosę, potem rozbierano mury obronne a materiał budowlany wykorzystano do wznoszenia nowych budynków
  • baszta Kamienna, z początku XIV wieku
  • ratusz, z XVI wieku, przebudowany w końca XIX wieku; w nim ma siedzibę Muzeum Regionalne oraz Biblioteka Eberharda Hilschera, w której zgromadzono pokaźną kolekcję książek oraz pamiątki po pisarzu. Ratusz wybudowano w końcu XIV wieku w centralnym punkcie rynku. Pierwotnie była to budowla dwutraktowa, zapewne drewniana. W czasie wielkiego pożaru miasta w 1541 r. uległ zniszczeniu, odbudowany w kształcie budynku trzytraktowego, dwukondygnacyjnego z dwiema wieżami. W XIX wieku został przebudowywany: W 1827 r. rozebrano jedną z wież – północną. Elewację opracowano w neostylowych formach nawiązujących do gotyku i renesansu, wieżę zwieńczono krenelażem. W piwnicach zachowały się najstarsze elementy – kamienne sklepienia beczkowe oraz ceglane: krzyżowo-żebrowe i gwiaździste obecne także w kilku salach na parterze ratusza
  • szkoła parafialna, ul. Szpitalna 1, pochodzi z XVI wieku, przebudowana została w początku XVII wieku, XIX wieku; szkoła przy parafii funkcjonowała co najmniej od XIV wieku. Położona była w pobliżu kościoła, nie wykluczone, że w tym samym miejscu, gdzie obecny budynek. Według istniejących dokumentów historycznych, powstał on w 1604 roku na miejscu drewnianego. Jednak niektóre z nich dają powód do przypuszczeń, że szkoła świebodzińska była już murowana przynajmniej w pierwszej połowie XVI wieku. Był to prawdopodobnie budynek o zdecydowanie smukłych proporcjach i schodkowych szczytach. W sieni przetrwały też resztki późnogotyckich sklepień, obecnych niegdyś zapewne we wszystkich pomieszczeniach. Dzisiejszy wygląd budynku ukształtowany został w czasie gruntownej przebudowy dokonanej w II połowie XIX wieku
  • zespół architektoniczny przy Parku Chopina:
    • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, neogotycki z lat 1898-1900, dawniej protestancki. Wzniesiony w latach 1898-1900 jako kościół ewangelicki na miejscu dwóch wcześniejszych zborów z XVII i XVIII wieku. Pierwszy zbór na tym miejscu postawili protestanci w 1694 roku. Z powodu wad konstrukcyjnych musiał być rozebrany. Następny wzniesiony został w 1747 roku w konstrukcji szachulcowej. Gdy i ten uległ zniszczeniu, postawiono obecny. Jest to budowla neogotycka, również wnętrze zaprojektowane zostało w tym stylu. W 1946 r. przejęty został przez parafię katolicką
    • progimnazjum, obecnie szkoła, z 1876 roku
    • szkoła dla dziewcząt, obecnie LO, z 1869 roku
    • sąd i więzienie, z 1879 roku
  • domy z XVIII, XIX i XX wieku, miasto do XVIII w. posiadało głównie zabudowę drewnianą. Najstarsze zachowane kamienice pochodzą z końca XVIII wieku – przy ul. Wiejskiej i Kościelnej. Większość miejskiej zabudowy powstawała w XIX i XX wieku, często o eklektycznej i secesyjnej architekturze. Najciekawsze zespoły kamienic o różnorodnym i bogatym detalu znajdują się przy ul. Piłsudskiego, pl. Wolności, pl. Obrońców Pokoju, 1 Maja, Żymierskiego. Na przedmieściach zachowały się okazałe wille, np. przy ul. Łęgowskiej – siedziba dawnej fabrykanckiej rodziny Rothe-Rimpler, przy ul. Łużyckiej tzw. willa Sallet
    • dom, ul. Kościelna 6, 7, 12, 13, z końca XVIII wieku, XIX wieku/XX wieku
    • dom, ul. Wiejska 1, z końca XVIII wieku
    • domy, ul. Piłsudskiego 1-40, 45, z XIX wieku/XX wieku
    • dom, ul. 1 Maja 1, 2, 3 z końca XVIII wieku, 5, 10, 11, 12, 13, 17 (d. 11), 21
    • domy ul. Żymierskiego 1, 2, 4, 3 8, 9, 10, 48, 50, 52, 56, z końca XVIII wieku; 6, 20, 43, 44, 47, 49, z XIX wieku/XX wieku
  • domy, ul. Łagowska 1 i 2, z końca XIX wieku
  • zespół architektoniczno-urbanistyczny pl. Browarnianego, domy, pl. Browarniany nr 3, 4, z końca XIX wieku, nr 20, z początku XX wieku
  • domy, ul. Głogowska 1 (d. 28), 2 (d. 3), 3, 4 (d. 1), 6, z końca XVIII wieku, nr 7, 8 (d. 2), 9 (d. 26), 10, 11 (d. 25), 12, 13 (d. 21), 17 (d. 19), 19 (d. 18), 20, 24, 25 (d. 15), 31, z XIX wieku/XX wieku
  • domy, pl. Jana Pawła II 3, 5 (d.7), 7 (d.10), , 9, 10, 11, 12, 13, 20 (d. 24), 21 (d. 25),24, 25, 26, 27, 28, z XIX wieku/XX wieku
  • domy, ul. Kilińskiego 1, 3, 7, 11, 12, 18, z XIX wieku/XX wieku
  • dom, ul. Młyńska 1, z końca XVIII wieku
  • domy, ul. Studencka 3, 3a, 4, 5, 6, 7, 39, z XIX wieku/XX wieku
  • dom, ul. 30 Stycznia 9, z końca XVIII wieku
  • dom, ul. Szpitalna 5, szachulcowy, z połowy XIX wieku
  • domy, ul. Świerczewskiego 4, 5, 82, 83
  • domy, ul. Wałowa 6, 7, 8, 15, 16, 17 szachulcowy z końca XVIII wieku; 18, 20, 21, 24 (d.18), 25/26, 28, 38, 39, 40, 42, 43, 43a, 44, XIX wieku/XX wieku.

inne zabytki:

Atrakcje turystyczne[edytuj]

Tablica upamiętniająca postać Eberharda Hilschera, lokalnego poety, pisarza, eseisty i krytyka literackiego
  • figura Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata – w 2001 proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego ks. Sylwester Zawadzki rozpoczął działania zmierzające do wybudowania w Świebodzinie pomnika Chrystusa Króla o wielkości zbliżonej do Pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro. Pierwsze elementy pomnika zamontowano w sierpniu 2007, a budowa całości została ukończona 6 listopada 2010 roku. Pomnik według projektu Mirosława Pateckiego jest ustawiony na usypanym kopcu o wysokości 16 m. Postać ma 33 m wysokości (bez korony) i ramiona o rozpiętości 25 m[10].
  • ławeczka Czesława Niemena – w dniu 20 czerwca 2009 została odsłonięta ławeczka Czesława Niemena[11]. Ławeczka powstała z inicjatywy Stowarzyszenia Pamięci Czesława Niemena oraz przy dużej pomocy władz lokalnych: burmistrza miasta Dariusza Bekisza i starosty powiatu świebodzińskiego Zbigniewa Szumskiego. Ze względu na powiązania rodzinne artysta był bardzo związany z miastem; zagrał również koncert, z którego dochód przekazał na budowę basenu miejskiego.
  • sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie

Przemysł i handel[edytuj]

  • SECO/WARWICK S.A. (dawna „Elterma”) oraz SECO/WARWICK ThermAL – grupa SECO/WARWICK jest światowym liderem w produkcji pieców przemysłowych oraz urządzeń do obróbki cieplnej
  • Eldrob SA – spółka zależna Indykpolu
  • Mercord Sp. z o.o. – jest jednym z czołowych producentów odzieży ochronnej w Polsce
  • PHU Instal+ – usługi elektroenergetyczne, sprzedaż i montaż rozdzielni, szaf i złączy kablowo-pomiarowych.
  • znaczną część miejskiej gospodarki stanowi sektor handlowy. W Świebodzinie funkcjonują: 8 marketów (Tesco, 3 Biedronka, Lidl, Netto, Intermarché, Dino), kilkanaście innych sklepów sieci handlowych: market budowlany Mrówka; sklepy: NeoNet, MediaExpert.
  • Recaro - światowa firma znana z produkcji foteli i fotelików samochodowych dla dzieci.

Edukacja[edytuj]

I Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Sienkiewicza, dawna szkoła dla dziewcząt z 1869 roku
Szkoła Podstawowa nr 2 im. Fryderyka Chopina, dawne progimnazjum z 1876 roku

W Świebodzinie znajdują się:

  • Szkoły podstawowe
    • Publiczna Szkoła Podstawowa nr 6 im. Kornela Makuszyńskiego
    • Publiczna Szkoła Podstawowa nr 7 im. Janusza Korczaka
    • Publiczna Szkoła Podstawowa nr 2 im. Fryderyka Chopina
    • Społeczna Szkoła Podstawowa i Katolickie Gimnazjum Społeczne
  • Gimnazja
    • Publiczne Gimnazjum nr 1 im. Mikołaja Kopernika
    • Publiczne Gimnazjum nr 3 im. Czesława Niemena
    • Społeczna Szkoła Podstawowa i Katolickie Gimnazjum Społeczne
  • Szkoły średnie
  • Szkoły specjalne
    • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Lecha Wierusza

Sport[edytuj]

W mieście swoją siedzibę ma piłkarski Klub Sportowy „Pogoń” Świebodzin, który powstał w 1966 roku i jego sukcesy to m.in. występy w III poziomie rozgrywek oraz 1/16 finału Pucharu Polski. Zespół swoje domowe mecze rozgrywa na Stadionie OSiR w Świebodzinie o pojemności 3500 miejsc. Barwy klubu: żółto-czerwone.

W Świebodzinie od 2009 roku funkcjonuje drugi klub piłkarski: „Santos” Świebodzin, który występuje w IV lidze lubuskiej.

Poza tym od 2000 roku istnieje sekcja tenisa stołowego KS "Jofrakuda" Świebodzin, która posiada drużyny w III, IV i V lidze rozgrywkowej pod egidą PZTS.

Transport[edytuj]

W mieście krzyżują się drogi o znaczeniu krajowym oraz wojewódzkim.

Drogi przechodzące przez Świebodzin
Droga Trasa
droga krajowa nr 3 (E65) ŚwinoujścieGoleniówSzczecinGorzów Wielkopolski – Świebodzin – Zielona GóraLegnicaJelenia GóraSzklarska Poręba (obecnie w powiecie świebodzińskim droga

gminna)

droga krajowa nr 92[2] Rzepin – Świebodzin – PniewyPoznańWrześniaKoninKutnoŁowicz
droga wojewódzka nr 276 Świebodzin – SkąpeSzklarka RadnickaKrosno Odrzańskie
droga wojewódzka nr 303 Świebodzin – BabimostPowodowo

W Świebodzinie znajduje się stacja kolejowa, przez którą przebiega linia kolejowa nr 3 i w której kończy się nieczynna linia kolejowa nr 384.

Media[edytuj]

Telewizja i internet[edytuj]

W mieście od stycznia 2012 do 26 lutego 2016 roku[12] funkcjonowała lokalna telewizja HTŚ Świebodzin, której program na żywo wraz z powtórkami mogli oglądać wszyscy abonenci telewizji kablowej Vectra, do której dostęp ma ponad połowa mieszkańców miasta[potrzebny przypis]. Świebodzinianie nieposiadający Vectry mogli swobodnie oglądać wszystkie audycje programu HTŚ w internecie.

Prasa[edytuj]

Gazety:

  • Dzień Za Dniem
  • Tygodniowa
  • Lokalna

Portale Internetowe:

Organizacje społeczne[edytuj]

W Świebodzinie działa Świebodziński Związek Kresowian zrzeszający osoby pochodzenia kresowego oraz pielęgnujące pamięć o Kresach Wschodnich.

Wspólnoty religijne[edytuj]

Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy

Kościół rzymskokatolicki

Protestantyzm

Współpraca międzynarodowa[edytuj]

Miasta partnerskie:

Artykuły prasowe[edytuj]

  • Izabela Taraszczuk: Gerhart-Hauptmann-Biograph Eberhard Hilscher wäre dieses Jahr 85 geworden. Mit der Witwe des Schwiebuser Schriftstellers und Essayisten, Ute Hilscher, sprach Izabela Taraszczuk (Biograf Gerharta Hauptmanna Eberhard Hilscher skończyłby w tym roku 85 lat. Z wdową po pisarzu ze Schwiebus/Świebodzina rozmawiała Izabela Taraszczuk). [W:] "Schlesien heute", nr 9/2012, wyd. Senfkorn Verlag Alfred Theisen w Görlitz, s. 57.

Przypisy

  1. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2014 (stan z 1 stycznia 2015). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2016-01-02.
  2. a b Do 1 grudnia 2011 była oznaczona na odcinku Rzepin-Nowy Tomyśl jako droga krajowa nr 2
  3. Pomnik Chrystusa Króla w Świebodzinie – ekai.pl 14 listopada 2010.
  4. Chrystus Pacyfiku nad Limą. ekai.pl, 26 czerwca 2011.
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-07-26. ISSN 1505-5507.
  6. K. Rymut, Nazwy miast Polski, Ossolineum 1987, s. 242.
  7. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85).
  8. http://www.polskawliczbach.pl/Swiebodzin, w oparciu o dane GUS.
  9. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego – stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 19.2.13]. s. 75-79.
  10. Pomnik Chrystusa Króla w Świebodzinie gotowy! fronda.pl, 6 listopada 2010.
  11. Odsłonięcie Ławeczki Czesława Niemena w Świebodzinie.
  12. Dziękujemy, do widzenia!, HTŚ [dostęp 2016-02-29].
  13. Sala Królestwa, ul. Młyńska 1.
  14. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.
  15. herzberg-elster.de: Partnerstädte der Stadt Herzberg (Elster) (niem.). [dostęp 9 lutego 2012].
  16. neuenhagen-bei-berlin.de: Partnerschaften (niem.). [dostęp 9 lutego 2012].
  17. Gründung der Städtepartnerschaft (niem.). www.friesoythe.de. [dostęp 15 października 2012].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Kowalski. „Miasta Środkowego Nadodrza dawniej – historia zapisana w zabytkach”, wyd. Lubuskie Towarzystwo Naukowe – Zielona Góra 1994 r.
  • Wiesław Zdanowicz. „Kalendarium dziejów Świebodzina i okolic do roku 1945” – publikacja wydana z okazji 700-lecia Świebodzina w 2003 r.
  • Praca zbiorowa pod redakcją Wojciecha Strzyżewskiego. „Dzieje Świebodzina” – wyd.: Gmina Świebodzin i Muzeum Regionalne w Świebodzinie – Świebodzin – Zielona Góra 2007

Linki zewnętrzne[edytuj]