Łowca jeleni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łowca jeleni
The Deer Hunter
Gatunek dramat
wojenny
Data premiery Polska 31 grudnia 1990
Ziemia 8 grudnia 1978
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski,
oraz: rosyjski, polski[1], wietnamski
Czas trwania 183 min
Reżyseria Michael Cimino
Scenariusz Michael Cimino, Louis Garfinkle, Quinn K. Redeker, Deric Washburn
Główne role Robert De Niro,
John Cazale,
John Savage,
Christopher Walken,
Meryl Streep
Muzyka Stanley Myers
Zdjęcia Vilmos Zsigmond
Scenografia Ron Hobbs
Montaż Peter Zinner
Produkcja Michael Cimino, Michael Deeley, John Peverall, Barry Spikings
Wytwórnia EMI Films
Universal Pictures
Dystrybucja Universal
Budżet $ 15 000 000
Nagrody 5 Oscarów w 1979 roku
Wikicytaty Łowca jeleni w Wikicytatach

Łowca jeleni (ang. The Deer Hunter) – dramat wojenny produkcji USA z 1978 roku w reżyserii Michaela Cimino.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Mike, Nick i Steven to należący do prawosławnej i zarazem łemkowskiej mniejszości młodzi robotnicy mieszkający w miasteczku Clairton w zachodniej Pensylwanii i pracujący w tamtejszej hucie, którzy dostają powołanie do wojska, na wojnę w Wietnamie. Jeszcze przed wyjazdem Steven poślubia Angelę, będącą w ciąży z innym mężczyzną. Ich przyjęcie weselne, w którym bierze udział całe miasteczko, jest zarazem przyjęciem pożegnalnym. Podczas ślubu w cerkwi Nick oświadcza się swojej dziewczynie, Lindzie, i oświadczyny zostają przyjęte, planują też od razu ślub po powrocie Nicka z Wietnamu. Po zabawie na przyjęciu grupa przyjaciół, wśród których są też Stan, John i Axel, wybiera się na polowanie w pobliskie góry. Michael jest zapalonym myśliwym i przed wyjazdem do Wietnamu pragnie, jak co roku w sezonie myśliwskim, ustrzelić pierwszym strzałem dorodnego jelenia.

Przyjaciele spędzają jakiś czas w Wietnamie na linii frontu. Pewnego dnia trzej przyjaciele podczas patrolu wpadają w ręce oddziału nieprzyjaciela i trafiają do prowizorycznego więzienia dla jeńców nad brzegiem rzeki, w którym strażnicy znęcają się nad jeńcami, m.in. zmuszają ich do gry w rosyjską ruletkę.

Dzięki podstępowi Mike, Nick i Steven uciekają. Amerykański helikopter patrolujący teren odnajduje niebawem uciekinierów. Tylko Nick dostaje się na pokład unoszącej się stale nad wodą maszyny, Mike i Steven wpadają z powrotem do rzeki. W wyniku uderzenia o podwodne skały Steven ma połamane obie nogi. Dwójka przyjaciół pozostaje zdana sama na siebie. Mike bierze rannego Stevena na plecy i niesie go kilka kilometrów, gdzie natyka się na kolumnę wojsk południowowietnamskich, eskortującą cywilnych uciekinierów. Dla Mike'a nie ma miejsca w samochodzie, więc jest on zmuszony pozostawić Stevena w rękach Wietnamczyków, którzy na masce jeepa zabierają go do szpitala polowego.

Tymczasem Nick trafia do szpitala w Sajgonie. Przeżyty szok spowodował u niego częściową utratę pamięci. Po wyjściu ze szpitala trafia przez przypadek do lokalu gdzie gra się w rosyjską ruletkę i bierze udział w grze.

Wcześniej z Wietnamu wrócił też Steven, któremu amputowano obie nogi. Obaj nie mogą przystosować się do normalnego życia, choć każdy z nich z innego powodu. Mike wiąże się z Lindą, którą od dawna potajemnie kocha. Ta do jego powrotu czekała na Nicka, którego kocha, ale już od jakiegoś czasu wie, że Nick został przez armię uznany za zaginionego na froncie. I kiedy wraca Mike, sam, Linda traci resztki nadziei na powrót ukochanego. Mike okazuje jej i współczucie i względy, i Linda, bojąc się samotności, chętnie przystaje na związek ze starym przyjacielem. Żadnych wieści o Nicku nie mają też pozostali przyjaciele. Mike przypadkowo trafia na ślad Nicka – kiedy odwiedza w szpitalu dla weteranów Stevena, który przebywa tam od dłuższego czasu, Steven pokazuje mu sporą kwotę pieniędzy, które przychodzą do niego regularnie od dawna, z niewiadomego mu źródła w Sajgonie. Mike domyśla się od kogo pochodzą pieniądze i postanawia wrócić do Wietnamu, aby odnaleźć Nicka i przywieźć go do domu.

W Sajgonie, w którym trwa straszliwy rozgardiasz z powodu dobiegającej końca ewakuacji wojsk amerykańskich, z którymi próbują się zabrać tysiące wietnamskich uciekinierów, Mike wyrusza do lokalu, w którym kiedyś natknął się na Nicka. Mike odnajduje Nicka w innym lokalu, gdzie Nick jest już uznanym graczem. Niestety, Nick zdaje się nie pamiętać Mike'a. Mike postanawia sam stanąć do gry przeciwko Nickowi. Mike i Nick strzelają każdy do siebie po razie, bez śmiertelnego strzału, po czym Mike jeszcze raz próbuje doprowadzić przyjaciela do ocknięcia się, ale bezskutecznie. Kolejny strzał Nicka był nieszczęśliwy, raniony umiera na rękach Mike'a.

Film kończy się sceną pogrzebu Nicka w rodzinnym Clairton i stypą z udziałem grupki jego starych przyjaciół.

Odbiór filmu[edytuj | edytuj kod]

Kiedy film został zaprezentowany na festiwalu w Berlinie Zachodnim w 1979 roku, delegacje, które przybyły na pokaz z krajów bloku wschodniego opuściły salę[potrzebne źródło].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ekipa[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film zdobył 5 Oscarów w 1979 roku, oraz wiele innych nagród i wyróżnień.

  • 1979Michael Cimino, Oscar najlepszy film
  • 1979 – Michael Cimino, Oscar najlepszy reżyser
  • 1979 – Christopher Walken, Oscar najlepszy aktor drugoplanowy
  • 1979 – Peter Zinner, Oscar za montaż
  • 1979 – Richard Portman, William McCaughey, Aaron Rochin i Darin Knight, Oscar najlepszy dźwięk
  • 1979 – Michael Cimino, Złoty Glob najlepszy reżyser
  • 1980Vilmos Zsigmond, BAFTA najlepsze zdjęcia
  • 1980 – Christopher Walken, (nominacja) BAFTA najlepszy aktor drugoplanowy
  • 1980 – Robert De Niro, (nominacja) BAFTA najlepszy aktor
  • 1980 – Michael Cimino, (nominacja) BAFTA najlepszy reżyser
  • 1980 – Meryl Streep, (nominacja) BAFTA najlepsza aktorka
  • 1979 – Robert De Niro, (nominacja) Oscar najlepszy aktor
  • 1979 – Robert De Niro, (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w dramacie
  • 1979 – Meryl Streep, (nominacja) Złoty Glob najlepsza aktorka drugoplanowa
  • 1979 – Meryl Streep, (nominacja) Oscar najlepsza aktorka drugoplanowa
  • 1979 – Christopher Walken, (nominacja) Złoty Glob najlepsza drugoplanowa rola męska
  • 1979 – Michael Cimino, (nominacja) Oscar najlepszy scenariusz oryginalny
  • 1979 – Vilmos Zsigmond, (nominacja) Oscar najlepsze zdjęcia

Casting[edytuj | edytuj kod]

Meryl Streep, która była bardzo mało znaną aktorką, zagrała w Łowcy jeleni dzięki swojemu ówczesnemu partnerowi życiowemu, którym był John Cazale[potrzebne źródło]. Był on już wtedy ciężko chory na nowotwór kości, więc producenci obsadzili Streep w filmie, aby mogła towarzyszyć partnerowi w ostatnich chwilach życia. Cazale zmarł podczas kręcenia filmu.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]