Ben-Hur (film 1959)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ben-Hur
Plakat filmu
Plakat filmu
Gatunek dramat, kostiumowy
Data premiery 18 listopada 1959
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 212 minut
Reżyseria William Wyler
Scenariusz Maxwell Anderson,
Christopher Fry,
Gore Vidal,
Karl Tunberg
Główne role Charlton Heston,
Jack Hawkins,
Haya Harareet,
Stephen Boyd,
Hugh Griffith[1]
Muzyka Miklós Rózsa
Zdjęcia Robert Surtees
Scenografia Vittorio Valentini,
Edward C. Carfagno,
William A. Horning,
Hugh Hunt
Kostiumy Elizabeth Haffenden
Montaż John D. Dunning,
Ralph E. Winters
Produkcja Sam Zimbalist,
William Wyler
Wytwórnia MGM
Dystrybucja MGM
Budżet 15 000 000 $
Nagrody 11 Oscarów
Charlton Heston w kadrze filmu
Wikimedia Commons

Ben-Hurfilm Williama Wylera z 1959 roku. Jest to pierwszy film, który otrzymał 11 Oscarów podczas 32. ceremonii wręczenia Oscarów. Dźwiękowy remake niemego filmu z 1925 roku[2].

W roku 1995, w stulecie narodzin kina, obraz Wylera znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne[3].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o czasach rzymskich w Judei. Żydowski książę Juda Ben Hur, przyjaźni się z rzymskim żołnierzem, Messalą, którego zna od dziecka, człowiekiem o wysokich ambicjach, pragnącym zdławić żydowską rebelię. Messala prosi o pomoc Ben Hura, który odmawia udziału w bratobójczej walce, lecz Messala poczytuje to za zdradę.

W czasie wjazdu nowego rzymskiego namiestnika, odbywającego się obok domu Ben Hura, jego siostra przypadkowo strąca dachówkę, która pechowo trafia w namiestnika. O ten czyn zostaje posądzony Juda Ben Hur; sądzi go Messala. Ben Hur zostaje skazany na galery, a jego matka i siostra zostają wtrącone do lochu. Juda poprzysięga, że wróci i pomści tę niesłuszną karę.

Podczas transportu więźniów na statek dowódca zarządza postój w jednej z wiosek. Wycieńczeni więźniowie mogą dostać od mieszkańców odrobinę wody, lecz dowódca zastrzega, że nie można obdarować nią Ben Hura. Zrozpaczony mężczyzna upada na ziemię. Nagle podchodzi do niego mężczyzna z wioski i podaje Ben Hurowi wodę - jest to Jezus Chrystus. Dowódca rzymski patrząc w twarz Chrystusa nie ma odwagi zaprotestować.

W tym samym czasie za Ben Hurem świadczą jego dawni słudzy, którym darował wolność, w tym stary kupiec z zakochaną w Judzie córką, Esterą. Messala skazuje kupca na karę więzienia. Tymczasem na galerze trwa mordercza praca. Gdy galery rzymskie zostają zaatakowane przez wroga, Ben Hur ratuje od śmierci dowódcę galery, konsula rzymskiego. Ten z wdzięczności postanawia usynowić Judę, nadając mu swoje imię. Juda odnajduje Messalę i nakazuje mu odnaleźć matkę i siostrę. Jednak kobiety w lochu zachorowały na trąd i zostały oddalone do wioski trędowatych. O prawdzie wiedzą jedynie Messala i Estera. Ben Hur myśli, że one nie żyją. Postanawia wziąć udział w wyścigu rydwanów, w których faworytem jest Messala. Wyścig wygrywa Juda Ben Hur; Messala zostaje ciężko ranny. Na łożu śmierci wyjawia Judzie prawdę o losie jego matki i siostry, po czym umiera. Juda udaje się do miasta trędowatych i odkrywa, że Estera znała prawdę o chorobie kobiet. Nie widzi się z nimi, oboje z Esterą odchodzą. Po drodze widzą tłumy, które udają się na nauki tajemniczego Mistrza, Nauczyciela. Estera zostaje tam, Ben Hur oddala się (na jednym z kadrów widać, jak oczy Nauczyciela śledzą sylwetkę oddalającego się Judy).

Podczas kolejnej wizyty w wiosce trędowatych Juda i Estera postanawiają zabrać stamtąd chore kobiety, by udać się z nimi do Nauczyciela. Okazuje się jednak, że właśnie dokonuje się nad nim sąd. Cała czwórka udaje się zatem w miejsce sądu. Wszyscy oni są naocznymi świadkami drogi krzyżowej Chrystusa. Widząc udrękę więźnia, Ben Hur postanawia dać mu wody. Gdy się doń zbliża, rozpoznaje w nim człowieka, który przed laty ocalił mu życie, podając wodę właśnie. Ben Hur udaje się za Jezusem aż do miejsca ukrzyżowania, podczas gdy Estera i chore kobiety chowają się w jaskini przed burzą. Matka Ben Hura słusznie interpretuje burzę jako znak śmierci udręczonego więźnia. Ben Hur pozostaje pod krzyżem aż do śmierci Chrystusa. Zaczyna rozumieć, co tak naprawdę oznaczało owo podanie mu wody przed laty. Wraca do domu, gdzie czeka na niego Estera oraz matka i siostra – zdrowe, choć jeszcze tak niedawno ich ciała pokryte były trądem.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The best of video - poradnik: kino, tv, sat., video. Warszawa: Oficyna Wydawnicza COMFORT, 1994.
  2. Światowa encyklopedia filmu religijnego. Marek Lis i Adam Garbicz (red.). Kraków: Biały Kruk, 2007, s. 41. ISBN 978-83-60292-30-3.
  3. Niektóre ważne filmy czyli tzw. lista watykańska. www.kultura.wiara.pl. [dostęp 17 marca 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]