Przeminęło z wiatrem (film)
| Przeminęło z wiatrem Gone with the Wind |
|
| Gatunek | melodramat |
| Data premiery | |
| Kraj produkcji | |
| Język | angielski |
| Czas trwania | 224 min. |
| Reżyseria | Victor Fleming Niewymienieni: George Cukor Sam Wood |
| Scenariusz | Sidney Howard |
| Główne role | Clark Gable, Vivien Leigh, Leslie Howard, Olivia de Havilland, Hattie McDaniel |
| Muzyka | Max Steiner |
| Zdjęcia | Ernest Haller |
| Scenografia | Lyle Wheeler, William Cameron Menzies |
| Kostiumy | Walter Plunkett |
| Montaż | Hal C. Kern, James E. Newcom |
| Produkcja | David O. Selznick |
| Wytwórnia | Selznick International Pictures Metro-Goldwyn-Mayer |
| Dystrybucja | Warner Home Video (Polska) MGM |
| Budżet | $ 3.900.000 |
| Nagrody | 8 Oscarów Amerykański Film Narodowy (National Film Registry) |
Przeminęło z wiatrem (ang. Gone With the Wind) – klasyka amerykańskiego filmu melodramatycznego z 1939 w oficjalnej reżyserii Victora Fleminga.
Jeden z najsławniejszych melodramatów stawiany za wzór produkcji hollywoodzkich z I. połowy XX wieku. Scenariusz filmu został oparty na powieści "Przeminęło z wiatrem" Margaret Mitchell, do której prawa zakupił, za rekordową jak na owe czasy sumę 50 tys. dolarów, David O. Selznick.
Zdjęcia do filmu rozpoczęto 10 grudnia 1938 roku sceną pożaru Atlanty, a ukończono 11 listopada[potrzebne źródło] 1939. Premiera filmu miała miejsce w Atlancie 15 grudnia 1939 roku. Szacunkowy koszt produkcji film ocenia się na 4 mln dolarów, a zyski które film przyniósł (po uwzględnieniu inflacji) są największe w historii kina.
Film zarobił na świecie ponad 400 mln dolarów amerykańskich, z czego połowę w Stanach Zjednoczonych[2]. Według strony internetowej Box Office Mojo, film ten do dziś pozostaje najbardziej dochodowym filmem w USA jeżeli zostanie wzięta pod uwagę inflacja − przychód wynosiłby dzisiaj 1,5 mld dolarów (dla porównania, lider rankingu pod względem wartości bezwzględnej Avatar według tych danych osiągnął przychód ponad 760 mln; stan na 21 września 2010)[3]. Po polskiej premierze w 1963 roku, miał 7 719 000 widzów,[4] jako najbardziej udany film roku.[5] Do 1989 roku zostało sprzedanych łącznie 12 mln biletów kinowych.[6]
Spis treści |
Opis fabuły [edytuj]
Fabuła filmu jest osadzona w czasach wojny secesyjnej i jest przedstawiana z pozycji pięknej Scarlett O'Hary, córki plantatora z Południa, Geralda O'Hary. Przegrana wojna z Jankesami doprowadza do wyzwolenia Murzynów, którzy z nagłym ogromnym poczuciem własnej wartości paradują między innymi po Atlancie, gdzie Scarlett zamieszkała. Z Północy nadchodzą ludzie o innych poglądach, kulturze i mentalności. Na tym tle rozgrywa się historia wielkiej miłości Rhetta Butlera do pięknej Scarlett.
Obsada [edytuj]
| Aktor | Rola |
|---|---|
| Clark Gable | Rhett Butler, trzeci mąż Scarlett |
| Vivien Leigh | Katie Scarlett O'Hara Hamilton Kennedy Butler |
| Leslie Howard | Ashley Wilkes, szwagier Scarlett i jej "miłość" |
| Olivia de Havilland | Melanie Hamilton Wilkes, szwagierka Scarlett |
| Hattie McDaniel | Mammy, służąca Scarlett |
| Thomas Mitchell | Gerald O'Hara, ojciec Scarlett |
| Barbara O'Neil | Ellen Robillard O'Hara, matka Scarlett |
| Evelyn Keyes | Suellen O'Hara, siostra Scarlett |
| Rand Brooks | Charles Hamilton, pierwszy mąż Scarlett |
| Carroll Nye | Frank Kennedy, drugi mąż Scarlett |
| Alicia Rhett | India Wilkes |
| Jane Darwell | Dolly Merriwether |
| Laura Hope Crews | ciotka Pittypat Hamilton |
| Ona Munson | Belle Watling, kierowniczka "Burdelu" |
| Butterfly McQueen | Prissy |
| Oscar Polk | Pork |
| Fred Crane | Brent Tarleton |
| George Reeves | Stuart Tarleton |
| Ann Rutherford | Karina O'Hara |
| Victor Jory | Jonasz Wilkerson |
| Everett Brown | Duży Sam |
| Howard Hickman | John Wilkes |
| Eddie Anderson | Wujek Piotr |
| Harry Davenport | Dr. Meade |
| Leona Roberts | Pani Meade |
| Ward Bond | Tom, jankeski kapitan |
| Cammie King | "Bonnie Blue" Butler |
| Isabel Jewell | Emma Slattery |
| Mary Anderson | Maybelle Merriwether |
| Mickey Kuhn | Beau Wilkes |
| Marcella Martin | Kasia Calvert |
| Jackie Moran | Phil Meade |
| J.M. Kerrigan | Johnny Gallagher |
Ekipa [edytuj]
- Reżyseria – Victor Fleming
- Zdjęcia – Ernest Haller, Lee Garmes
- Scenariusz – Sidney Howard, Jo Swerling, Charles MacArthur
- Produkcja - Selznick International Pictures
- Producenci - David O. Selznick
- Scenografia - Lyle Wheeler, William Cameron Menzies
- Kostiumy - Walter Plunkett
- Muzyka – Max Steiner
- Montaż - Hal C. Kern, James E. Newcom
Nagrody [edytuj]
Oscary [edytuj]
Podczas 12. ceremonii wręczenia Oscarów film zdobył 8 Oscarów spośród 13 nominacji:
People's Choice [edytuj]
1989 wygrana Kryształowa Statuetka Ulubiony film wszech czasów
Amerykański Instytut Filmowy [edytuj]
| rok | typ | nagroda | kategoria |
|---|---|---|---|
| 1998 | wygrana | Lista 100 najlepszych amerykańskich filmów wszech czasów | 004. miejsce |
| 2002 | wygrana | Lista 100 najlepszych amerykańskich melodramatów wszech czasów | 002. miejsce |
| 2005 | wygrana | Lista 25 najlepszych filmowych ścieżek muzycznych wszech czasów | 02. miejsce Max Steiner |
| 2005 | wygrana | Lista 100 najlepszych kwestii filmowych wszech czasów | 001. miejsce
Clark Gable-jako Rhett Butler: "Frankly, my dear, I don't give a damn." |
| 2005 | wygrana | Lista 100 najlepszych kwestii filmowych wszech czasów | 031. miejsce
Vivien Leigh - jako Scarlett O'Hara: "After all, tomorrow is another day!" |
| 2005 | wygrana | Lista 100 najlepszych kwestii filmowych wszech czasów | 059. miejsce Vivien Leigh - jako Scarlett O'Hara: "As God is my witness, I'll never be hungry again." |
| 2006 | wygrana | Lista 100 najbardziej inspirujących filmów wszech czasów | 043. miejsce |
| 2007 | wygrana | Lista 100 najlepszych amerykańskich filmów wszech czasów | 006. miejsce |
| 2008 | wygrana | Lista 10 najlepszych filmów w 10 klasycznych gatunkach filmowych | Film epicki - 04. miejsce |
Satelity [edytuj]
2009 wygrana Najlepsze wydanie DVD za wydanie dwupłytowej edycji z okazji 70-lecia filmu , Najlepsze wydanie DVD filmu dla młodych widzów za wydanie dwupłytowej specjalnej edycji z okazji 70-lecia filmu 2009 nominacja Najlepsze wydanie DVD klasyków kina za wydanie dwupłytowej edycji z okazji 70-lecia filmu |}
Stowarzyszenie Nowojorskich Krytyków Filmowych (NYFC) [edytuj]
1939 wygrana Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Vivien Leigh
Ciekawostki [edytuj]
- Za możliwość użycia przekleństwa "damn" w kwestii "Frankly, my dear, I don't give a damn!" producent David O. Selznick musiał zapłacić Biuru Haysa 5 tysięcy dolarów.
- Początkowo rolę Jonasza Wilkersona miał zagrać Robert Gleckler, ale podczas kręcenia zmarł i zastąpił go Victor Jory, z którym nakręcono od początku wszystkie sceny.
- Na planie pracowało 3 ważnych reżyserów. Na początku był George Cukor, ale po 10 dniach zrezygnował po kłótni z Selznickiem na temat scenariusza (który ostatecznie Selznick potem zaakceptował). Potem był Victor Fleming i to on nakręcił 45% filmu, dlatego figuruje w planszach jako reżyser. Pod koniec kręcenia zrezygnował ze względu na problemy zdrowotne, dzieło dokończył Sam Wood.
- Hattie McDaniel była pierwszą czarnoskórą laureatką Oscara. Otrzymała tę nagrodę za najlepszą rolę drugoplanową w "Przeminęło z wiatrem".
- Przesłuchano 1400 aktorek do odtwórczyni roli Scarlett O'Hary. Wśród nich znalazły się takie sławy jak: Bette Davis, Joan Crawford, Claudette Colbert, Carole Lombard, Katharine Hepburn, Margaret Sullavan i Tallulah Bankhead.
- Norma Shearer odrzuciła propozycję wcielenia się w postać Scarlett.
- Joan Fontaine oferowano rolę Melanii, którą odrzuciła, sugerując kandydaturę swojej siostry Olivii de Havilland.
- Gary Cooper odrzucił rolę Rhetta Butlera, błędnie prorokując, że "Przeminęło z wiatrem" będzie największą klapą w historii Hollywood.
- Film kręcono w USA, w stanach:Arkansas (miasto North Little Rock) oraz Georgia.
- Miesiąc po opublikowaniu powieści Margaret Mitchell, producent filmowy David O. Selznick kupił prawa do filmu.
- W czasie pierwszych pokazów filmu ludzie oburzeni cytatem "Frankly my dear, I don't give a damn", opuszczali kino.
- Oscar za scenariusz dla Sidneya Howarda był pierwszą nagrodą Amerykańskiej Akademii Filmowej przyznanej laureatowi pośmiertnie. Jeszcze w czasie postprodukcji Howard uległ śmiertelnemu wypadkowi.
- Leslie Howard był jedyną zaproszoną gwiazdą filmu, która nie pojawiła się na premierze w Atlancie.
- Stacja telewizyjna CBS zapłaciła 35 milionów dolarów za możliwość wyemitowania "Przeminęło z wiatrem" na swojej antenie - była to najwyższa suma zapłacona za prawa do emisji pojedynczego obrazu w historii telewizji.
Przypisy
- ↑ "25 stycznia (1963) Byliśmy z Tomkiem na Przeminęło z wiatrem w kinie „Moskwa". Strasznie długi i banalny film." (Mieczysław Jastrun. Dziennik: 1955-1981. Literackie (2002). ISBN 9788308032831. s. 1005.)
- ↑ Gone with the Wind (ang.). Box Office Mojo. [dostęp 2010-02-21].
- ↑ DOMESTIC GROSSES Adjusted for Ticket Price Inflation (ang.). Box Office Mojo. [dostęp 2010-02-21].
- ↑ Stanisław Janicki, Irena Nowak-Zaorska. Film polski od A do Z. Wydaw-a Artystyczne i Filmowe (1977). OCLC 4133410. s. 152.
- ↑ Aleksander Wallis. Atlas kultury Polski: 1946-1980. Eco (1994). ISBN 9788390047263. s. 297.
- ↑ Marek Sadowski. Przeminęło z wiatrem. Rzeczpospolita, 26 lutego 2009.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Przeminęło z wiatrem w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Przeminęło z wiatrem w bazie stopklatka.pl
|
|
||
| Poprzednik Cieszmy się życiem |
Oscar dla Najlepszego filmu 1939 |
Następca Rebeka |
- Amerykańskie melodramaty
- Amerykańskie adaptacje filmowe
- Wojna secesyjna w kulturze masowej
- Filmy w reżyserii Sama Wooda
- Filmy w reżyserii George'a Cukora
- Filmy w reżyserii Victora Fleminga
- Filmy nagrodzone Oscarem dla najlepszego filmu
- Amerykańskie filmy z 1939 roku
- Filmy wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer
- Filmy w National Film Registry